x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

Blog, dagboek van een borderliner; De oorlog binnen in mij.

Door Vlinnie gepubliceerd op Tuesday 04 February 16:54

Beelden van de dagen dat ze hier bij me was zitten nog vers in mijn geheugen alsof ze gister de trein terug genomen heeft. Haar woorden spoken hele dagen door mijn hoofd en laten me niet met rust. Dat ik, het meisje dat niet meer in de liefde geloofde toch nog verliefd kon worden begrijp ik nog steeds niet. Ik was niet alleen die niet meer in de liefde geloofde het gold ook voor haar. Beiden te vaak gekwetst in de liefde. Toch sloeg de vonk tussen ons over. Ondanks dat we beiden niet op een relatie zaten te wachten doken we in het diepe. We zouden rustig aan doen en de tijd nemen. Onze eigen wegen blijven gaan maar toch samen onze weg vinden. Toen was de tijd daar dat er een einde kwam aan het vertrouwede samen zijn en moest ze de trein weer nemen. We hadden wat minder contact dan voor heen maar ik begreep het wel. Ze heeft tijd nodig. Zelf had ik op dat moment ook even de tijd en ruimte nodig om aan me zelf te werken. Maar na een tijdje kreeg ik te horen dat er geen wij was en we dit besproken hadden. We zouden het rustig aan doen maar wel samen dat is wat ik dacht dat we besproken hadden. Ik was totaal verslagen, haar woorden die ze tegen me zei toen we samen waren, leken zo gemeend en recht vanuit het hart te komen. Mijn gevoel sprak haar woorden dat we geen wij zijn tegen en dat maakte het er allemaal niet makkelijker op. En de oorlog in mezelf brak los.

Ik voelde en weet dat ze tijd nodig heeft. Die tijd heb ik zelf ook nodig om aan mezelf te werken en me leven weer volledig op de rails te krijgen. Maar toch mis ik haar. Ik mis onze gesprekken haar opbeurende woorden als ik het even allemaal niet meer weet. Ik mis de manier hoe ze naar me lacht als ik haar verlegen maak. Ik mis het hoe ze me gewaardeerd laat voelen en me laat merken dat ik er mag zijn. Ik  mis haar mooie ogen die vol met verdriet zitten, haar lieve kuiltjes in der wangen als ze lacht. Ik mis haar ontzettend. Zo nu en dan spreken we elkaar en gaat de cam af en toe open. Toch is het anders dan voor heen. Ik durf niet volledig mezelf te zijn als er een beeldscherm tussen zit, bang dat ze me woorden verkeerd begrijpt en ik haar verdriet doe of verder van mij vandaan drijf. Maar de tijd die ze zo hard nodig heeft slokt mij langzaam op. Door dat wat ik voel niet over een komt met wat ik denk en mijn gevoel niet bevestigd wordt hebben mijn hersens ruim baan om zich steeds verder te ontwikkelen en de oorlog binnen in mij alleen maar groter te maken. De tijd blijft maar door tikken en de oorlog wordt van kwaad tot erger. Waar de verliefdheid me in het begin de kracht gaf om het leven met twee handen aan te grijpen zorgt het er nu voor dat ik niks meer kan en er niks meer uit mijn handen lijkt te komen.

Als ik dan terug ga naar mijn gevoel slaat mijn hart een keer over en zit ik op een roze wolk. Ik voel dat ze bang is en tijd en ruimte nodig heeft maar dat het gevoel er nog steeds is. Voor even heb ik dan een beetje rust en word het even rustig in mijn hoofd. Meestal is het maar voor even voor er weer gedachten door me hoofd heen gaan dat mijn geschiedenis zich aan het herhalen is. Ik begin de laatste tijd steeds meer wantrouwig te worden naar anderen toe en begin me zelf weer op te sluiten met mijn eigen gedachten. De oorlog in mijn hoofd blijft zijn weg vinden bij alles wat ik doe, hoe hard ik ook probeer om door te gaan ik blijf haar missen. In middels is het vertrouwen zo goed als nihil geworden dat wij ooit nog samen komen. En het beetje hoop wat er nog is lijkt ook alleen maar te krimpen. Ik kan haar de tijd niet geven die ze nodig heeft. De tijd die mij langzaam kapot maakt door de onzekerheid en de gedachten die ontstaan zijn in mijn hoofd. Langzaam begin ik weer te beseffen waarom ik niet meer in de liefde geloof. De pijn en onzekerheid die elkaar aangedaan worden doordat we bepaalde ideeën en verwachtingen hebben. Of we dit nu willen of er bewust van zijn we hebben ze wel, we zijn nu eenmaal mensen.

Ik besloot dat het niet langer zo kon en ik zelf een einde aan de oorlog in mijn hoofd moet maken wil ik er niet aan onder door gaan. Ik liet de gedachten toe dat ze nooit als mijn vriendin naast me zou staan. De tranen begonnen te stromen en ik liet het verdriet toe. Ik had nog minder eetlust dan ik al had en helemaal nergens meer zin in. Het heeft twee dagen geduurd, toen ze contact met me opnam. Al weken wacht ik op een kleine bevestiging van wat ik voel. En toen ineens zegt ze me dat ze me mist. Net nu ik de knoop heb door gehakt en de oorlog in mijn hoofd een einde aan kwam krijg ik een bevestiging van mijn gevoel. De tijd is voor mij stil gaan staan terwijl mijn gevoel langzaam weer op speelt en weer mijn leven  binnen stroomt. Ik wil haar nog steeds de tijd geven die ze nodig heeft maar de tijd maakt mij ook onzeker en beheerst steeds meer mijn denken en doen. Toch is mijn gevoel voor haar enorm sterk.

Ondanks dat ik haar de tijd en ruimte wil geven en bang ben claimerig over te komen besloot ik op de verjaardag van haar broertje toch een sms’je sturen om haar te feliciteren en vragen hoe hij haar cadeautje vond. De volgende dag kreeg ik een sms’je terug waarin ze vertelde dat ze niet kon zien van wie dit nummer is.  Ik vermoed dat haar telefoon stuk is omdat ze ook mijn apje die twee dagen eerder verzonden was nog niet was aan gekomen. Ik besloot om haar te plagen en een sms’je terug te sturen dat ik nu dus alles tegen der kon zeggen zonder dat ze wist wie ik was. Zonder op een antwoord te wachten stuurde ik haar nog een sms’je waarin ik vertelde hoe gek ik op der ben en dat ik ziels veel van haar hou. Ik heb daarin woorden gebruikt die zei ooit tegen mij heeft gezegd en ging er van uit dat ze gelijk zou weten dat ik het was. Ik had een sms terug gekregen die ik gemist had. Toen ik savonds weer op me telefoon keek zag ik dat ik twee sms’jes van haar had. Ze wist niet wie ik was en dat zorgde voor onrust in haar hoofd. Hoe hart ze ook dacht ze wist het niet. Het was alsof er een mes in mijn hart gestoken werd en een waterval van gedachten die los barsten. Hoezo weet ze niet wie ik ben? Tegen hoeveel mensen heeft ze het zelfde gezegd? Waren al die woorden van toen wel zo gemeend? Na een tijdje besloot ik toch terug te reageren. Ik vertelde haar dat ik nu het meisje was vol met tranen en onzekerheid. Ik kreeg een sms’je terug met mijn naam en twee vraag tekens. Het mes werd even aan geduwd, ze wist het nog niet zeker. Ik besloot toch nog terug te reageren en stuurde haar twee vraagtekens terug met een eigen vraagteken er bij. Ik dacht dat ze wel begreep dat ik vroeg waarom die vraagtekens. Dit begreep ze dus niet en ik kreeg meer vraagtekens. Ik vroeg haar toen waarom vraagtekens? Tot op heden heb ik niks meer van haar vernomen en zijn mijn gedachten weer vol tegen mijn gevoel aan het ingaan en is de oorlog weer opnieuw begonnen.                         Vlinnie

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ach je liefde is soms een slachtveld meis! XXX