Hou je hoofd omhoog en je hart sterk.

Door Nyn gepubliceerd op Monday 22 October 21:58

Mijn gedachten...

Ik luister gevoelige liedjes en ben stil. Stil met mijn eigen gedachten die ik alleen voor mezelf vorm kan geven en duidelijk heb. Ik voel alles van alles kanten. Mijn eigen gevoel en van de rest. Ik twijfel niet, maar ik ben sterk. Sterk omdat ik vertel dat ik sterk ben of omdat ik het voel? Het antwoord dat ik mezelf geef ik steeds dat ik sterk ben. Het is geen houding, het is geen bescherming, ik ben het gewoon. Ik ben niet meer dat kleine meisje, ik ben die vrouw. Kwetsbaar in eigen kracht. 

Ik voel in verschillende lagen. Ik voel samen met de dood dat ik een prachtig leven heb. Ik ben dankbaar voor wat is en wat was. Ik ben trots op mijn herinneringen. Niet op alle, maar zeker op die mij mijn kracht hebben gegeven en diegene maken wie ik ben.

Ik kijk met een open blik naar mensen. Wil er teveel als goed voor mij is liefhebben. Ja, dat kan ook. Ik kan niet altijd de liefde geven die iemand verdient. Ik kan het dan alleen maar in mijn hoofd. Geen idee of het dan aankomt of wel, want voor dat spirituele gedoe ben ik nu wat te analytisch. Analytisch tot op het bot met een berg gevoel. Raar rationeel gevoelig meisje dat ik ben. Die mix is mijn kwetsbaarheid en mijn kracht. 

Ik denk na over afscheid. Ik ga daarin niet alleen naar de dierbare die ik nu verlies, maar trek het breder. Wat houdt afscheid voor mij in? Wat is mijn vorm? Waar voel ik mij goed bij? Maar dat gedeelte van mijn gedachten houdt al snel op. Het afscheid gaat dan over mij, maar ik wil dat het afscheid over diegene gaat. De laatste eer naar die persoon. Ik zoek naar de woorden die ik diegene kan geven. Naar de warmte die diegene mee kan nemen. Naar de woorden die bij die persoon passen. Niet de woorden die bij mij passen, want ze komen al uit mij. 

Ik schrijf rijmpjes en bedenk mij dat dichten niet mijn kracht is. Waar zijn de woorden gebleven die niet hoeven te rijmen? Ik deel ze toch...

 

Gestokte ademhaling

Ik zit te luisteren.

De ademhaling ademt nog of toch niet?

Het was alleen een tussenstop, ik hoorde het verkeerd.

Even haperde de adem omdat hij het eigenlijk niet meer wilde halen.

Maar het hart was te sterk, die liet hem langer aan het werk.

Het lichaam was nog niet klaar, al wilde de geest wel gaan…

 

Het sterke lichaam.

Het lichaam beslist over de geest.

Want in sterkte wint hij het meest.

Waar we mentaal kunnen verliezen.

Heeft het lichaam soms niets te kiezen.

Al is het nog zo op.

De medicatie houdt hem tip-top.

Al wil de geest misschien wel gaan.

Het lichaam blijft standvastig staan.

 

 

Pake, de verzetsheld.

Met een lintje van de koningin is pake mijn held.

Hij zat vroeger bij een knockploeg, heb ik dat wel verteld?

Hij stal voedselbonnen en waagde zijn leven.

Zodat hij het aan de onderduikers kon geven.

Zelfs op een NSB boederij stal hij het eten..

Omdat hij de boerderij hond kende en dat waren ze vergeten...

Bedankt voor het lezen.

Nyn

 

Reacties (11) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heel mooi verwoord! En Siewerd, je hebt helemaal gelijk....waarom mogen we niet gewoon sterven....
Ik heb ook zoiets meegemaakt, zij het minder intens.
Iemand zien die je na staat te stoppen met worstelen, omdat hij het niet wil. Maar toch bleef hij op aarde, gebonden door zijn sterke lichaam dat al even wilskrachtig als zijn geest bleek...
Mooi gedicht dat een goed beeld geeft van die momenten.
Sterkte in die moeilijke tijd.
Heel mooi verwoord Nyn, en een prachtig gevoelig gedicht.
Veel sterkte!
Mooi geschreven Nyn, veel sterkte in dit proces.
Dikke knuf
Ik huil, je raakt me op een punt wat ik wil zijn en wat jij al bent, voelt als een speer. Drie weken geleden zat ik in dat schuitje, en ik wou dat ik sterk was, en niet wou....En weet je wat...ik was sterk...omdat ik het kon. Weer wat anders, althans voor mij. Ik kan niet verder schrijven, De tranen door dit verhaal is niet te verwoorden...Ik draag jullie mee in mijn hart....en dat alles peacefull gaat. Ik heb geen woorden meer, ik klap dicht Nyn...ik ben bij julllie..in ieders hart..XX
Deze maandagavond zo'n moment beleefd: "Het lichaam was nog niet klaar, al wilde de geest wel gaanâ?¦"
Ik ben zover dat ik er - als ik tijd van leven heb - hier een boek over wil schrijven: waarom, oh waarom, laten we onze dierbaren niet gaan op bijna 93 jarige leeftijd .... .
Waarom kunnen we in Nederland niet leren dat op het moment dat de tijd van gaan is gekomen, we niet beseffen dat het overgaan naar een andere dimensie de enige juiste beslissing moet zijn ... .
Mooi geschreven .... .
Cute, mooi hoor Nyn. Vooral deze zin: ~Het lichaam beslist over de geest.~ Zo is het maar net! Niet andersom, maar in die volgorde. Jij ziet het wel, en daar ben ik blij om.