Hoe ik nu in het leven sta

Door Robin_1999 gepubliceerd op Saturday 20 October 16:18

hoe moet ik beginnen. ik weet het niet. hoe moet je beginnen als je iets gaat vertellen wat zo diep zit? ik heb geen idee. ik doe zulke dingen nooit, ik vertel bijna nooit geheimen. ik ben gesloten, en ik weet het. ik zal maar gewoon bij het begin beginnen. 

en dat begin was op 16 december 1999. ik werd geboren op tweede kerstdag, in een gezin met een vier jaar oud kind, een moeder en een vader. een heel normaal gezin dus eigenlijk. ik was een gelukkig kind, een kind dat al gauw als positief, veel-lachend en nieuwsgierig werd omschreven. ik wilde alles ontdekken, en alles zien. ik ging naar de speuterspeel zaal, waar ik vrienden maakte, die ik helaas allemaal weer kwijt ben geraakt. zelf herinner ik me bijna niets van die tijd, dus ik zal er niet te veel woorden aan verspillen. 

elk kind word ouder, zo ook ik. voor ik het wist zat ik in groep een/twee. en wat was ik daar trots op. zomaar naar de grote school, waar ook mijn broer op zat. ik tekende, mij hobby, knutselde, lachte en praatte over van alles en nog wat. niets veranderde er, ik bleef het zorgeloze meisje tot aan ongeveer groep zeven. op dat moment werd ik onzeker, en begin groep acht ging het zelfs zover dat ik bijna elke dag huilend voor de spiegel stond. niemand wist hiervan, want praten was niet mijn sterkste kant.

en toen besloot ik dat het tijd werd om er iets aan te doen. ik denk dat ik op dat moment in midden/eind groep acht zat. ik ging lijnen. niet zo'n beetje, maar echt. om te beginnen moest ik kijken hoeveel er af moest. ik ging naar site's waar je je BMI kan berekenen, maar als die site's zeiden hetzelfde. "normaal". maar hoe kon ik nou normaal zijn? dat kon niet kloppen. dus ik zocht verder, en vond een site die meer leek te kloppen. kon ik het weten dat pro-ana site's de meest gevaarlijke en slechtse lijn-site's van het ineternet zijn? ik zag mogelijk heden, en eindelijk mensen die mij begrepen. geen "je bent mooi zoals je bent", nee, alleen de keiharde waarheid. je moet afvallen, en wel nu. de weken daarna heb ik bijna niets gegeten, en alleen water gedronken. af en toe at ik een cracker, maar meer kon ik niet binnen krijgen. mijn ouders en vrienden hadden niets door, zij zagen mij immers gewoon eten? wisten zij veel dat ik elke avond na het eten alles uitspuugde. op school was het moeilijk om te zorgen dat het niet op viel. maar ook dat ging gelukkig (of moet ik zeggen ongelukkig) goed. ik viel af. eindelijk. 

maar toen ik mijn streefgewicht bereikt had zag ik in de spiegel nog steeds hetzelfde dikke meisje staan. er moest meer af. maar mijn lichaam wende aan de weinige voeding, en ik viel minder en minder af. de spiegel loog er niet om, en ik werd alsmaar onzekerder. huilende nachten waren er zo vaak, ik haatte mezelf om wie ik was. en toen ik bij mijn vriendinnen ging logeren en het onderwerp "dik" aan bod kwam, kon ik er niet langer tegen. het was inmiddels al een halfjaar later, en ik was kapot. ik vertelde ze alles, en samen zijn we er door heen gekomen. langzaam aan werd ik weer het meisje dat ik was, vrolijk, een levensgenieter. 

op dit moment gaat het ontzettend goed met me. natuurlijk zit mijn "ziekte" er nog wel, en neemt soms voor een paar dagen ook weer de overhand, maar tot nu toe ben ik sterk geweest. en ik zal het moeten blijven, want mijn ziekte zal niet weggaan. alleen misschien een beetje vezwakken. gelukkig heb ik goede vrienden die me blijven steunen, zonder hun had ik het waarschijnlijk niet gered, bedankt.

xxx robin_1999

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.