Aan iedereen die me lief is... Hoofdstuk 11

Door @je gepubliceerd op Saturday 06 October 21:00

 

2009 een nieuw begin? 
 
Het nieuwe jaar was begonnen en ik had me heilig voorgenomen dat 2009 een goed en totaal ander jaar zou gaan worden. Het eerste dat moest gebeuren was zorgen voor een ander onderkomen want dit was te duur, te groot en te ver weg van mijn kinderen. Ik zegde de huur via mail op en vroeg mijn vader of ik niet even tijdelijk bij hem in kon trekken. Dat was goed en zo begon de tweede verhuizing. Ik sliep in de slaapkamer waar ook mijn moeder toentertijd had opgebaard gelegen. Ik heb het er twee maanden volgehouden maar er was spake van een generatiekloof, zeg maar. Mijn zusje vroeg toen of ik niet even wou bijkomen bij hen zodat ik alles op m'n gemak op een rijtje kon zetten. Daar heb ik twee weken gewoond en ben ik een beetje tot rust gekomen. Via een goede vriend kon ik daarna een zomerhuisje betrekken, vlak bij de kinderen. Zo konden de kinderen vaker bij mij komen en het voelde ook prettiger gewoon op mezelf te zijn. In het begin was het heel fijn maar ik was wel erg alleen. De scheiding was er nog niet door en ik besloot om mijn oude werkgever te mailen om te vragen of ik niet terug op de touringcar kon. Ik werd uitgenodigd en we spraken af dat ik per 1 mei weer kon beginnen met werken.
In april ben ik gestopt met mijn baan bij het openbaar vervoer. Omdat ik nog veel vakantiedagen over had en wel toe was aan een pauze heb ik toen een maand niets gedaan. Dit bleek niet de beste keuze die ik had kunnen maken, omdat ik teveel tijd over had en me stierlijk verveelde. De oude gewoontes kwamen weer naar boven en ik begon me af te zonderen. Ik verwaarloosde mezelf en lag meer in bed dan dat ik wat anders deed. Mensen in mijn omgeving hadden dat eerder in de gaten dan ik zelf.
 
In de maand dat ik niets deed kreeg ik last van ontzettend pijnlijke krampen in mijn kuiten en ik wist dat het niet goed was. Ik heb contact opgenomen met de huisarts. De man wist zelf niet goed wat hij zag, want mijn spieren waren zichtbaar aan het trillen en bewogen constant op en weer. Dit waren "fasciculaties." Ik had geen flauw idee wat dat was maar de dokter zei dat het iets neurologisch was en dat ik maar naar de neuroloog in het ziekenhuis moest gaan voor verder onderzoek. Zo gezegd zo gedaan en daar lag ik dan allerlei onderzoeken te ondergaan. Een EMG en ik weet niet hoeveel bloedafnames. De neuroloog in het ziekenhuis vertrouwde het niet, zodoende werd ik doorgestuurd naar het spiercentrum in Utrecht. Ik had in de tussentijd al gezocht op het internet wat ik nu eigenlijk zou kunnen hebben. Van wat ik daar tegen kwam ben ik erg geschrokken. Ik typte het woordje fasciculaties in en meteen kwam ik op een site waar deze aandoening werd beschreven. De ziekte ALS kende ik niet maar ik las wel dat er sprake was van een levensverwachting van maximaal vijf jaar. Naar mijn mening had ik alle kenmerken zoals moeheid, trillen, door de benen zakken, krampen en nog meer van vervelende klachten. Ik was er bijna van overtuigd dat ik ALS had maar ik moest eerst de onderzoeken maar eens afwachten.
Na alle onderzoeken werd ik verzocht om te wachten in de wachtkamer zodat de heren doktoren alles konden evalueren. Na drie kwartier mocht ik binnen komen en de uitslag was dat ze voor 99,9% wisten dat het geen ALS was maar een heftige vorm van BFS (Benigne Fasciculatie Syndrom) Dit is het zusje van ALS en ik zou er wel honderd mee kunnen worden. Opgelucht nam ik afscheid maar ik kreeg wel de waarschuwing mee dat, als ik ergens anders in mijn lichaam klachten kreeg, ik dan direct terug moest komen omdat er dan misschien wel iets niet goed zou kunnen zijn....
 
Nu zijn we bijna een jaar verder en ik heb er helaas wel andere klachten bij gekregen, zoals andere trillingen in mijn bovenlichaam en de moeheid neemt ook nog steeds toe.
Nu is het wel een feit dat stress absoluut niet goed is en dat is nu net waar ik de laatste vijftien maanden last van heb gehad.
Nu ik dit schrijf besef ik ineens dat het vandaag 24 januari is en dat ik vandaag veertien jaar getrouwd ben met Linda. Zal ik haar nog een kaartje sturen of is dat eigenlijk jammer van de energie? Raar idee dat we nog steeds getrouwd zijn op papier maar dat ze eigenlijk niks meer met me te maken wil hebben. De hoop  dat het nog ooit goed komt heb ik laten varen. Maar stiekem ergens diep in mijn hart hoop ik toch dat ze tot inkeer komt, maar zoals zoveel dingen in m'n leven zal dat wel niet het geval zijn. Dat je iemand na vijftien maanden nog zo kunt missen.
 
De band met de kinderen is gelukkig erg goed en dat houdt me op de been. Want als zij er niet waren  hoefde het van mij niet zo nodig meer.
Nu, na een periode van zwerven langs de weg en na iets teveel te hebben meegemaakt, zit ik in m'n nieuwe huis zonder meubels maar met hetzelfde gevoel dat mij bekend is. Weer dat gevoel van het missen van degenen die me lief zijn. Soms kan ik lachen en dan vloeit er een traan op een stil moment. Ik kan er zo slecht aan wennen.. Wat de toekomst zal brengen weet alleen de dag van morgen en ik leef tegenwoordig van de ene dag in de andere hopend op een klein beetje geluk en vooral rust in mijn hoofd.
Als ik terug kijk was ook 2009 weer een boeiend jaar waarin ik alle facetten van het leven heb mee mogen maken. Maar ik zou het niet graag weer over doen. Er is veel veranderd dit jaar, maar aan de andere kant is ook veel hetzelfde gebleven, zoals de worsteling om de scheiding en de angst dat mijn gezondheid achteruit zal gaan. De alcohol kan ik als het moet goed laten staan en ik drink alleen in het weekend een pilsje en soms alleen als het me aangeboden wordt. Ik ben er best trots dat ik kan zeggen dat ik gestopt ben met drinken maar voor hetzelfde geld was het helemaal misgegaan met me. 
Als ik terug kijk zie ik ook hoeveel geluk en goede dingen ik heb meegemaakt en daar dank ik de grote God nog steeds voor. Ik ben nog niet helemaal overtuigd van Zijn "goedheid" maar langzaam maar zeker is Hij weer welkom in m'n leven.. Ik heb toch veel om dankbaar voor te zijn en het is allemaal niet zonder reden gebeurd. 
 

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
niets gebeurd zonder reden daarvan ben ik inmiddels overtuigd