Aan iedereen die me lief is... Hoofdstuk 10

Door @je gepubliceerd op Saturday 06 October 21:00

 

Waarom? 
 
De grote "waarom" vragen kwamen bij me naar boven en op de meeste vragen wist ik zelf geen passend antwoord. Waarom gebeurde dit allemaal? Was ik dan echt zo'n vreselijk iemand om mee te leven? En nog meer van die onopgeloste vraagstukken, waarvan ik nog steeds hoop dat ik er ooit een antwoord op zal krijgen.
De tweede kerstdag begon en stopte op dezelfde manier als de eerste. Verveling en alleen maar proberen om er zo weinig mogelijk aan te denken. God, wat miste ik ze en mijn grootste wens was om ze weer een normaal gezin te kunnen geven. Maar daar heb je blijkbaar twee mensen voor nodig die het samen eens zijn. Dat was in dit geval niet zo.
Ik kon het Linda niet eens kwalijk nemen want waarschijnlijk had ik het net zo gedaan. Ik had het ook niet gepikt als zij weg zou zijn gegaan zonder een briefje achter te laten of met een andere goede reden. Ik pakte nog maar een pilsje en ik begreep sommige uitspraken die mijn moeder wel eens gedaan heeft tijdens een serieus gesprek. Ze vertelde me eens dat ze door de drank zo haar problemen even kon vergeten, maar ik wist voor mezelf dat de problemen de volgende dag twee keer zo hard terug kwamen, dat ze niet weg waren, en dat je er een kater bij cadeau kreeg.
 
Het was oudjaar en ik was twee dagen vrij en zag nu al als een blok op tegen de komende twee dagen. Ik was niet de persoon zoals ik me had voorgedaan tegenover mijn collega's. Ik zag het niet meer zitten en het liefst wilde ik dood. Wie zat er nu op mij te wachten en waarvoor was ik hier nog?
Dat waren de gedachten waarmee ik de hele dag rond liep en ik raakte steeds meer overtuigd van mijn eigen gelijk. Ik keek een beetje tv en liep weer doelloos door het huis. De kerstboom die de kinderen een keer hadden meegenomen toen ze op bezoek waren, stond er nog keurig bij maar het liefst zou ik dat ding het raam uit knikkeren en daarna mijzelf.
Ik deed het niet en wachtte geduldig af totdat het twaalf uur    's avonds was. Het vuurwerk knalde de lucht in en omdat ik midden in het centrum woonde was er van alles te doen buiten op straat. Maar het deed me totaal niets. Ik begon me mateloos te ergeren aan de vrolijke menigte die buiten elkaar Gelukkig Nieuwjaar wenste en elkaar eens flink vast pakte met de daarbij behorende zoenen. Ik kon maar aan een ding denken..Linda en de kinderen.. Wat zouden ze doen? Misschien zouden ze zo nog wel bellen, maar deze gedachte was van korte duur omdat de moed me weer in de schoenen zakte. Om kwart over twaalf dronk ik mijn flesje leeg en ging naar bed. "Val dood," dacht ik bij mezelf en wenste voor mezelf dat ik morgen niet meer wakker zou worden.
 

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
herkenbaar punt .. het niet meer wakker willen worden