Aan iedereen die me lief is...

Door @je gepubliceerd op Saturday 06 October 10:30

                                                                 Voorwoord

 

Dit boek is ontstaan uit een uit de hand gelopen e-mail en is uiteindelijk een op waarheid berustend boek geworden. De titel van het boek zou oorspronkelijk het onderwerp van een e-mail worden die bestemd was voor een aantal mensen aan wie ik veel dank verschuldigd ben.

Alles wat in dit boek staat is werkelijk gebeurd en ik heb geprobeerd er een levendig verslag van te maken, in de hoop dat voor eens en voor altijd de hele waarheid naar boven komt en dat bepaalde vooroordelen gewist kunnen worden.

Ik kan u moeilijk veel leesplezier wensen want sommige passages zouden als schokkend kunnen worden ervaren. Mede door het feit dat sekueel misbruik een beladen onderwerp is ben ik van mening dat dit boek een troost kan zijn voor andere slachtoffers die dit ook hebben meegemaakt, zodat zij ook weten dat het nooit of te nimmer hun eigen schuld is geweest maar een actie van een hele zieke geest.

Ook wordt hopelijk weergegeven hoe zeer het een en ander invloed kan hebben op een verder leven.

Mijn schrijfstijl is, to the point en ik noem de dingen bij naam.

Ik draag dit boek op aan mijn kinderen waarvan ik zielsveel hou maar die ik mede door de in dit boek beschreven ervaringen niet zo vaak meer kan zien....

 

 

 

Aan iedereen die me lief is, Januari 2010

Het is vandaag 23 januari 2010 en ik dwaal min of meer doelloos door het huis. Ik ben de hele dag al aan het rommelen geweest om internet te krijgen maar tot nu toe zonder succes. Dan maar alvast het mailtje geschreven naar jullie dat ik anders had willen versturen.

Na een hectische periode van 9 weken ben ik vreselijk blij dat ik nu een eigen woning heb en ik kan zeggen dat ik er heel goed slaap. Het heeft blijkbaar toch geholpen om een paar mailtjes te sturen naar de woningbouwvereniging om de hele situatie uit te leggen. Ik stond echt op het punt om het tijdelijke voor het eeuwige te verruilen. Het hele gedoe met o.a. de scheiding doet me veel meer dan ik ooit had gedacht en ook lichamelijk eist het nu toch zijn tol. 's Avonds om tien uur ben ik helemaal op en blij dat ik mijn bed weer zie. Gevoelens kan ik slecht verwoorden, het is een achtbaan van gevoelens want de ene dag ben ik vol overtuiging dat alles helemaal goed gaat komen maar op een andere moment zak ik als een plumpudding weer in elkaar.

De boosheid om de dingen die tegen zitten heeft toch wel de overhand mede doordat er zoveel praktische ellende aan vast zit. Al mijn geld is door alle gebeurtenissen op. Ik heb ooit gezegd dat Linda de hele inboedel maar moest houden maar ik heb er nu al spijt van dat ik dat gezegd heb. Ik mis mijn kinderen,en nog meer van die echtscheidingsdingetjes.

Het zal er allemaal wel bij horen maar weer zit ik in een huis zonder meubels. Mondjesmaat komt er zo nu en dan wel wat binnen. Ik sta weer onderaan de ladder van het leven en moet alles weer opbouwen. Volgens de arts in het ziekenhuis moet ik nu maar eens eerst aan mezelf gaan denken en alles weer op orde zien te krijgen. "Het werk komt later wel weer," zei hij begripvol.

Ik doe nu al een jaar helemaal niks en zit al vijftien maanden te wachten op de brief van de rechtbank met de definitieve verklaring dat er een eind is gekomen aan veertien jaar huwelijk met Linda, maar zoals het nu gaat weet ik zeker dat we in juni nog getrouwd zullen zijn. Ik vraag me dan ook in alle ernst af of Linda wel echt wil scheiden of dat er een andere reden is waardoor dit alles zo lang moet duren. Ik denk dat ik wel weet wat er aan de hand is want alles duidt erop dat ik alles kan krijgen van haar zolang ik maar niet met de echte waarheid naar haar vader en zus zal stappen. Eigenlijk lijk ik wel gek dat ik nog steeds hoop dat het weer goed komt, want dan krijg ik de ex-schoonfamilie er meteen weer bij en dat zou ik niet meer moeten willen omdat die mensen zo achterbaks en kortzichtig zijn. Ze kijken me niet eens aan en praten is al helemaal iets wat niet meer mogelijk is. Dit is heel frustrerend omdat, als ze de waarheid zouden weten over hun dochter, er misschien wel anders zou worden gedacht over dochterlief. Maar goed..ik ken de waarheid en ik probeer er boven te staan en ben nu allang blij dat ik een mooie woning heb gekregen. Dit is beter dan zwerven en niet weten waar je 's avonds moet slapen....

 

De buren zijn erg aardig en ik heb er vanaf de eerste dag al van alles geleend, zoals een stofzuiger en een emmer met doekje om me toch nuttig te kunnen maken in mijn nieuwe stulpje. Ik heb een vrijgezelle buurvrouw van achter in de twintig en ik moet eerlijk zeggen dat ze er erg leuk uit ziet, maar ik hou het voorlopig maar bij mezelf en wat de toekomst brengt zie ik dan wel weer. De relatie met Linda is gedaald tot een dieptepunt, want door alles wat er gaande is ben ik toch wel anders tegen haar aan gaan kijken. Ook de dingen die ze tegen me zegt slaan soms werkelijk nergens op. De scheiding zou haar rust brengen, zegt ze, maar tot nu toe zijn we nog steeds getrouwd.

Ik kan me er echt niks bij voorstellen dat ze er zelf van overtuigd is dat dit een goede keuze is geweest. De financiën zijn een puinhoop, de hele opvoeding van de kinderen ligt in haar handen, het hele huishouden wil ze dus alleen doen, terwijl het toch al niet zo'n poetser was en ze moet nu zoveel werken, dat de kinderen het stempel sleutelkinderen hebben gekregen. Als de kinderen 's avonds in bed liggen dan valt ze op de bank in slaap van moeheid. Ze zei me kort geleden nog dat scheiden alleen maar verliezers kent en dat het haar toch wel zwaar valt. Ze houdt nog wel van me, maar alleen nog op die ene speciale manier. Ik hou nog steeds van haar en dat weet ze ook, maar door alles wat er gebeurd is weet ik niet meer precies wat ik voor haar voel en wat ik met haar aan moet. Ze maakt zich wel zorgen om me, zegt ze, en dat blijkt ook wel uit de boodschappen en het geld dat ze me met regelmaat mee geeft terwijl ze het zelf ook broodnodig heeft. Vrouwen....

 

Het rare is wel dat Linda als ik ALS zou hebben of een andere niet te overleven aandoening, nooit van me zou scheiden. Waarom dan ineens niet? Omdat ik dan zielig ben of zo? Dan heb ik ook nog wel een paar andere redenen voor haar. Ik zou zeggen, ga eens een paar nachten lopen om een beetje warm te blijven bij drie graden onder nul en daarna lekker een week slapen tussen alles wat met geweld, verslaving te doen heeft en geen enkel zicht op een beter leven. Daarna nog weken lang onderdak vragen, regelen, aannemen enz. Dit laatste heeft veel indruk op me gemaakt doordat deze situatie duidelijk laat zien waar je echt terecht kunt en waar woorden ook daden zijn. Hiervoor mijn onmetelijke dank. Ook dank voor het af en toe op m'n donder geven omdat ik weer eens niet luisterde naar goede raad. Ik denk dat ik nog veel te lang valse hoop heb gehad. Waarom duurt het toch zo lang met de scheiding? Wil ze wel echt scheiden enz.? Uiteindelijk ben ik van een koude kermis thuis gekomen met alle gevolgen van dien.

Uit een aantal psychologische gesprekken is naar voren gekomen dat ik een aanpassingsstoornis heb. Maar, werd me verteld: "Zodra alles weer een beetje rustig is en je weer een eigen plek hebt komt alles wel goed met je. Heb je nog zelfmoordneigingen?" vroeg de psycholoog me tot slot nog. Achteraf had ik best ja kunnen zeggen want ik vond het leven toch echt niet zo leuk meer en daarbij had ik hierdoor waarschijnlijk eerder een dak boven m'n hoofd gehad.

Tijdens die gesprekken is bij mij wel duidelijk naar voren gekomen hoe het komt dat er toch zoveel is mis gegaan in mijn leven.

Tijdens mijn vrijwillige opname in het psychiatrisch centrum in mei 2009 heb ik geleerd waarom ik bepaalde dingen heb gedaan of juist niet heb gedaan. Ook kwam naar voren dat ik vrienden met iedereen wil zijn maar ze dan door een vervelende situatie weer kan laten barsten. Het kwam er op neer dat ik dacht dat ze me aan zouden zien komen met mijn problemen. Op sociaal vlak mankeerde er verder niets aan me?? Bindingsangst is een probleem dat ik wel herken omdat ik denk dat ik het daardoor het zo vreselijk vind dat ik Linda echt kwijt ben. Zij was degene waar ik me thuis voelde. Nu is die veiligheid weg en weet ik niet wat de toekomst zal brengen. Men vertelde me dat ik maar eens aan mezelf moest gaan denken maar daar heb ik helemaal geen tijd voor, dacht ik bij mezelf.

Wat moest ik gaan doen m.b.t. werk, scheiding, huisvesting, financiën, gezondheid, enz.?

In het psychiatrisch centrum ben ik een maand geweest en het is een goede en rustgevende periode voor me geweest met gesprekken waar ik echt wat aan had. Nooit gedacht trouwens dat ik nog eens in een psychiatrische kliniek terecht zou komen maar de psychologen daar vonden het in mijn situatie en met al mijn ervaringen helemaal niet gek. De ervaringen uit het verleden zijn de reden geweest voor een aantal vrij stomme acties van mijn kant en ik moest deze ervaringen maar zien als verwerking en als leerproces voor de toekomst.

Na een week of drie voelde ik me al een stuk rustiger worden en zag door de bomen het bos weer. Ik begon me te ergeren aan medepatiënten en dat was voor mij en de verpleging het teken dat ik weer naar huis kon om mijn leven weer op te pakken. Ik vergeet nooit meer de laatste dag. Ik werd al wakker met een gevoel van heimwee en een knoop in mijn maag. De afspraak was dat ik die ochtend zou vertrekken maar ik zag er ineens zo erg tegenop zodat ik mijn kamer op de meest langzame manier heb opgeruimd. De tassen voor de kleren kwamen maar niet vol omdat ik iedere keer wel een smoesje had, er zou nog schone was in de droger zitten, enz. Ik ben een paar keer naar buiten geweest om een sigaret te roken maar ik was misselijk en bang. In de psychologie heet dit verschijnsel 'hospitalisering'. Ja..dat kan wel kloppen want weer moest ik een veilige haven verlaten om de ruwe zee die leven heet weer op te gaan met van binnen de angst dat misschien ook deze keer de boot weer zou kapseizen.

Een tante van me heeft me uiteindelijk die middag om drie uur opgehaald. Tijdens de terugreis naar mijn zomerhuisje werd ik alleen maar misselijker. Daar aangekomen wist ik niet hoe snel ik naar binnen moest want ik moest overgeven en dat was het eerste wat ik toen heb gedaan. We zouden samen nog een paar boodschappen doen maar tante-lief zei me dat ik maar even op bed moest gaan liggen en dat zij de boodschappen wel voor me zou halen. Wat was ik blij met die woorden en ik heb daarna een paar uur goed kunnen slapen. Toen ik weer wakker werd kwamen er allerlei gedachten in mij op en begon op een vreemde manier mijn leven zich in gedachten te herhalen.

De herinneringen begonnen vanaf het moment dat ik bepaalde dingen zag en herkende. Ook bepaalde geuren en alle gevoelens die een mens zo kan hebben kwamen weer terug. Of ik het allemaal gedroomd heb of op dat moment echt heb ervaren weet ik niet, maar ik weet wel zeker dat er niets van gelogen is en dat het echt de dingen zijn geweest die me hebben gemaakt tot wie ik nu ben....

 

Wordt vervolgt

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik heb je artikel gevonden door de xead-krant. Wauw, het was zeker de moeite waard om het artikel te lezen! Je hebt al heel veel bagage bij elkaar geraapt in je leven. Ben benieuwd hoe het verder gaat. Hopelijk heb je de bagage kunnen uitzoeken en het oude spul kunnen weggooien.. Dan heb je weer ruimte voor nieuwe bagage.. ;)
Welkom op Plazilla @je,
Een plaats waar je ervaringen kunt delen met schrijvers die begrijpen waar je over schrijft.
Jou eerste artikel met veel interesse gelezen en ik hoef jou niets meer te vertellen.
Maar dat is ook zeker nooit mijn doel. Wel kan ik je zeggen dat jou dierbare van je wil scheiden en dat is vreselijk.
Dat weet ik ook. ALLEEN houd het bij jezelf. Het gaat nu om jou en zeker niet je (ex)schoonfamilie.
En wat ik heb gedaan is, haar duidelijk maken dat ik niet zo wil worden behandeld.
Sterkte en ik zal iedere dag proberen een artikel van je te lezen.
wow geweldig goed geschreven .. ik om herkenning tegen .. een verwarring een moedeloosheid die ik ook heb gekend.. in dezelfde situatie waar ook ik doorheen ben gegaan... heel mooi verwoord en ik ben reuze benieuwd naar de rest van je verhaal
Dit verhaal gaat zonder meer aanslaan. Je schrijft, zoals Nyn ook al aangeeft, op een zeer aangrijpende manier. Hier zit je goed, welkom op Plazilla!
Vanaf seconde één ben ik heel geboeid aan het lezen.
Ik heb gezien dat je al heel wat hebt geplaatst. Hier moet ik de tijd voor nemen, maar zal alles lezen..
Heftig.., maar zeker knap dat je je gevoelens toch zo goed hebt kunnen verwoorden.
Mooi geschreven inleiding. Wel heftig wat je meegemaakt hebt, ben benieuwd naar het vervolg.