Mijn oma’s geluk lag letterlijk aan scherven,

Door Neuffie gepubliceerd op Thursday 20 September 20:00

 

In het eerste opzicht vindt u het misschien een weinig opbeurende titel voor mijn  200ste artikel.
Toch zult u naarmate u verder leest begrijpen waarom ik juist dit artikel koos .
Heel, heel misschien hebt u het ooit vroeger wel eens zien staan tijdens een vakantie in Breskens.
Het schelpenhuisje.   In het Zeeuws Vlaamse Breskens en omgeving kon iedereen je er met zijn ogen dicht naar toe sturen. Zo bekend was het. 
Het huisje is inmiddels helaas afgebroken om plaats te maken voor een groter huis.
Daarom wil ik mijn 200ste artikel opdragen aan mijn oma en haar tweede man die dit huisje
tot toch wel iets heel bijzonders hebben gemaakt.

 

Hoe het begon.

Nadat mijn echte opa al vrij jong was overleden als gevolg van de bevrijding bleef mijn oma
achter met 4 kinderen.  Mijn vader was de jongste.   Hij was op dat moment 18 jaar.
Het was natuurlijk niet gemakkelijk om als vrouw met 4 kinderen te blijven zitten in die tijd.
Toch heeft mijn oma zich, met hulp van haar kinderen goed doorheen geslagen.
Na enkele jaren kwam een tweede man op haar pad.
Met hem begon mijn oma aan een nieuw hoofdstuk in haar leven.
Ze verhuisden samen vanuit Groede naar Breskens.
Daar aan het Molenwater, zoals de straat heet, vonden zij samen nieuw geluk.

 

Creatief.

Mijn oma was altijd al heel creatief.  Altijd was ze bezig iets te borduren of te knutselen met zilverpapier of sigarenbandjes.  Dat heeft ze trouwens tot op heel hoge leeftijd volgehouden.
Ook haar tweede man,  Opa van Hee hield van knutselen.
Op een dag lazen ze in een blad over een Fransman die zijn hele huis met schelpen aan het bewerken was.    “Dat kunnen wij ook “, zei  Opa van Hee tegen zijn vrouw  ( mijn oma ).
Daar is het begonnen.    Binnen 4 jaar hebben ze hun hele huis en tuintje omgebouwd tot een
soort klein museum.   Het was echt een bezienswaardigheid.

Eer dit kunstwerk gemaakt kon worden, zijn er heel wat sigaartjes weggestoomd

Scherven, Schelpen en Cement

Het eerste project dat ze samen maakten was dit soort draaimolentje.
Zoals je ziet bestaat het helemaal uit schelpen die in een betonnen raamwerk zijn geplakt.
Alle schelpen werden in het begin zelf gezocht.  Dat was niet moeilijk.  Schelpjes genoeg in Breskens.

Dit soort draaimolentje was één van de eerste creaties die ze maakten


Nadat het draaimolentje klaar was kregen ze samen het idee om nu eens fazanten te maken.
Tekenen konden ze helaas geen van beiden goed, dus het ontwerp kwam uit een kleurboek.
Met glazen scherven van potjes en kopjes werden de fazanten een heel kleurrijk mozaiek.
Later kwamen er ook nog twee kleine fazanten bij.
Op de sociëteit werd Opa namelijk steeds gevraagd of zijn fazanten nog geen eieren hadden gelegd.
Binnen 4 jaar tijd hebben deze mensen hun hele huisje van binnen en van buiten versierd met allerlei
schelpen, scherven en mozaïek.
Je kon ze dan ook geen groter plezier doen , dan een zakje scherven van oude kopjes of bordjes mee te nemen als je op bezoek ging.  Ook gingen ze zelf vaak op de vuilnisbelt op zoek naar geschikt
materiaal voor hun hobby.
Als Opa de kans had gehad zou hij zeker ook zijn eigen borden kapot hebben geslagen.
Daar stak Oma echter een stokje voor.

 

Hoe langer je er naar keek, hoe meer je er in zag

Omdat ze zelf dus niet goed konden tekenen werden de vormen soms overgenomen uit een boekje.
Zelfs een deurmatje met daarop twee herten diende als inspiratie.
De kleuren waren niet altijd zoals ze hoorden, maar dat vonden ze niet erg.
Als er toevallig blauwe scherven gevonden waren, werd er een blauw paard gemaakt,  of een paarse koe.   Dat is kunst zoals het moet .  Zolang het maar met het buitenleven te maken had vond
Opa van Hee alles prima.   Hij hield van paarden, koeien en tractoren.

Langzamerhand werd de hele onderrand van het huis bekleed met verschillende mozaïek werkstukken.  Ganzen, Poppetjes, Zonnebloemen, Bomen. Een molen.
 Hoe langer je er naar keek hoe meer je er in zag. 



Als u goed kijkt ziet u bovenop de waterput een Griekse vlag staan.
Eerst ontging mij de bedoeling hiervan, want ze zijn beide nooit in het buitenland geweest.
Maar waarschijnlijk hebben ze gelezen over Grieken die hun servies kapot smeten.

 

Aan elk werkstuk ging ,ook destijds al, een degelijke werkbespreking vooraf.
Uren konden ze samen overleggen hoe het nieuw te maken mozaiek er moest uitzien.
Vervolgens werd het in een grote houten bak alvast klaargemaakt.
Als het cement goed was moesten de schelpen en scherven immers snel verwerkt worden.
eer het te hard was.   Het model van het mozaiek werd dus van te voren al gemaakt .
Als dat na veel vijven en zessen eindelijk naar hun zin was , zorgde Opa van Hee voor het cement.
Daarna was het een kwestie van samen zo snel mogelijk het gemaakte mozaiek over te brengen naar
het nog zachte cement.

Een klein openluchtmuseum in Breskens


Beetje bij beetje veranderde hun huisje en tuintje in een klein opluchtmuseum.
Heel veel wandelaars en toeristen hebben vaak staan kijken naar dit hele bijzondere huisje.
Zelfs nog toen mijn oma er al lang niet meer woonde en het huisje leeg stond.
Na het overlijden van Opa van Hee is zij verhuisd naar Sas van Gent waar enkele van haar
kinderen woonden.   Toen er jaren later in Breskens een bejaardentehuis werd gebouwd is
ze daar naar toegegaan.   Ongetwijfeld is ze toen toch nog vaak wel even een kijkje gaan nemen
bij haar huisje.    Ook toen ze in het bejaardentehuis zat was ze nog steeds bezig met allerlei
knutsel en borduurwerkjes.   Ze had zoveel fantasie , dat ze niet stil kon blijven zitten.
Waarschijnlijk heb ikzelf van die fantasie en knutselvaardigheden ook wat geerfd.
De borduurkunst is helaas volledig aan mij voorbij gegaan .


Mijn oma mocht in goede gezondheid 99 jaar en een paar maanden worden.
In juli 1992 is zij overleden.    Een grafsteen wou ze zelf niet, en van bloemen hield ze niet echt.
Toch heb ik, als herinnering aan haar, zelf ook een plaat gemaakt van cement.
Met daarin schelpjes gelegd in de woorden     Rust Zacht Oma.
Ook nu, 20 jaar later ligt deze plaat nog steeds bij haar graf.   
Als herinnering aan een hele speciale oma.

Het schelpenhuisje is niet meer.   Dat is inmiddels al vele jaren geleden afgebroken om plaats
te maken voor een ander en groter huis.   Toch zie ik zelf, als we daar voorbij rijden nog altijd
dat mooie kleine huisje met die schelpjes voor me.

Wat nu nog overblijft


Wat mij nu nog rest van het schelpenhuisje is een artikel uit een oud blad,   zoiets als Libelle of Margriet van tegenwoordig.   Destijds ( in 1961 ) heeft een reporter een mooie reportage gemaakt van hun huisje.   Zelfs met kleurenfoto’s.   Dat is toch bijzonder voor die tijd.
Ook de bijbehorende echte foto’s heb ik zelf in mijn bezit.
Het blad waar het artikel in stond dateerde uit 1961.   Zelf was ik toen nog niet geboren.
Mijn oma heeft het altijd bewaard, en na haar overlijden heb ik het gekregen.
Hoewel het artikel al een beetje staat van ontbinding begint te vertonen bewaar ik het
zo lang ik kan.      Het is zo leuk om op een verwaaide middag nog eens de foto’s te bekijken en het
artikel door te lezen.    Daar kan voor mij persoonlijk bijna geen boek tegenop.

 

Met mijn 200ste artikel over dit schelpenhuisje probeer ik dan ook te bereiken dat ook de
huidige generatie van Breskens altijd nog kan teruglezen over dit  kleine openluchtmuseum.
Kon er zelf namelijk qua foto’s helemaal niets meer van terugvinden op het Internet.
Wel schijnt het ooit nog in een aflevering van Terugkieke  geweest te zijn.
Het betreft een aflevering uit het jaar 2000.   In deze uitzending werden beelden uit 1963 getoond
waarbij ook het schelpenhuisje.    
Een hele grote wens van mij is dan ook, om deze uitzending ooit nog te zien te krijgen.
Het zou een schitterende aanvulling zijn op deze kleine maar voor mij zeer waardevolle verzameling.

 

Mijn 200ste artikel is daarom opgedragen aan mijn Oma en Opa van Hee .
Zij zijn voor mij het beste bewijs dat scherven echt geluk kunnen brengen.




 



 

 

 



 

 

 

 

 

 






 

Reacties (23) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dit vind ik echt super!
gefeliciflapsteert met je 200ste.hartstikke goed.!had ik ook met mijn oude account,maar die moest helaas ter ziele.dus nu slechts 68,maar goed,die mogen er dan ook zijn.
wat een hartstikke leuk artikel zeg,over dat schelpenhuisje.graag gelezen.!
duim.!
Onder het mom van beter laat dan nooit... Allereerst gefeliciteerd met je mijlpaal!
Zeer bijzonder artikel dat eigenlijk een hele andere inhoud bevatte dan dat ik me had voorgesteld. Als groot kunstliefhebber heb ik dit met veel plezier gelezen. Heel creatief en origineel hoe je opa en oma dat allemaal hebben gemaakt moet ik zeggen. Ik vind het dan ook ontzettend jammer dat het huisje er niet meer is en plaats heeft moeten maken voor een nieuwe en groter huis. Het geeft ook een beetje de tijd aan waarin we leven: kunst wordt niet meer gewaardeerd. Alles moet maar modern, futuristisch, zakelijk en functioneel zijn, verschrikkelijk...
eerst een dikke proficiat met je 200ste artikel.
Dat je dit onderwerp bewaarde voor je 200ste schrijven is een heel bijzondere ode aan je oma en opa!
het is ZO jammer dat dit huisje er niet meer is, maar dank zij jouw artikel heeft het opnieuw een plaatsje gekregen bij velen van ons!
En ja, nu begrijp ik ook waar jouw creativiteit vandaan komt
dikke duim
Nog van harte met het 200e artikel. Heel leuk, deze persoonlijke en nostalgische herinnering. Jammer dat het huisje niet bewaard heeft kunnen blijven.
Terug denkend aan het verleden, begrijpen we pas goed we het kunnen maken voor de toekomst, toen waren de mensen nog tevreden met weinig.
Mooi verhaal een DUIM.
van Pork.
DRIMPELS.
Prachtig 200e artikel. Ten eerste: Gefeliciteerd! Ten tweede: je oma stierf in juli 1992.. ik werd in die maand en dat jaar geboren. Dan is het toch wel apart om dat te lezen. Ze heeft wel een prachtige leeftijd gehaald!