Laat je droom werkelijkheid worden

Door Chayenna2 gepubliceerd op Tuesday 16 July 16:47

Het is al 10 jaar geleden dat ik onderstaande droom heb gehad. Een droom die mijn leven veranderden. Een droom die ik ben gaan leven voor mezelf en mijn omgeving.

  http://plzcdn.com/ZillaIMG/55fec1daeb1241f09eb7076df28c0832.jpgLangzaam wordt ik wakker, een nieuwe dag is begonnen. Ik stap mijn bed uit en loop naar beneden en begin de ontbijttafel klaar te maken voor mijn kinderen. In de verte hoor ik het eerste alarmbelletje rinkelen. He, dit klopt niet. De kinderen zijn al op een leeftijd dat ze zelf bepalen wanneer ze ontbijten, maar de alarmbel verdwijnt en ik ga rustig door. Boven me hoor ik gelach en gestommel, de kinderen zijn wakker. Vrolijk komen ze naar beneden en geven me een kus, goedemorgen mam. Mmmm ik heb honger. Ze vallen aan op het ontbijt. De jongste begint te vertellen over de droom die hij heeft gehad, en glimlachend hoor ik hem aan. Oh hoe fijn is het als je nog kan dromen, hoe fijn is het als je in je dromen kan geloven. Het is tijd om naar school te gaan,ik zie hoe de kinderen hun jas aan trekken, de deur open doen en op het punt staan te vertrekken. He wacht eens jullie, waar zijn jullie schooltassen? Doe niet zo raar mam, die hebben we toch niet nodig. Hoe zo niet nodig, hoe kan je iets leren als je geen schoolboeken hebt? Verbaast kijken de kinderen me aan.. Hoe kan je iets leren uit boeken als het leven je zoveel meer te leren heeft. ‘Kruip nog maar even terug in bed’: krijg ik als advies van mijn dochter want volgens mij zit je nog in je droom.

  http://plzcdn.com/ZillaIMG/70ad9b9a55f6f425fe1bf3cc729c5791.jpgVerward loop ik terug naar binnen. Ben ik werkelijk aan het dromen? Ik begin de ontbijttafel leeg te ruimen en kijk rond in het huis. Nee ik droom niet, hier woon ik al jaren. Heb ik die gordijnen niet zelf gemaakt, de kussens op de bank. Opnieuw hoor ik een bel rinkelen. Maar nu blijkt het de deurbel te zijn. Als ik de deur open doe staat er voor mij een vreemde vrouw voor de deur. Ik wordt begroet met Hallo Gerda, wat een prachtige dag is het vandaag he. Als een complete idioot staar ik haar aan en kijk naar de mand met lappen die ze bij zich heeft. Hier zegt ze, dan kan je vandaag weer even vooruit. Ik kom vanavond wel even kijken hoe ver je er mee bent gekomen. Ja maar, ik moet nog zoveel doen geef ik als antwoord, en ik weet niet eens wat ik met al die lappen moet beginnen. De vrouw begint te schaterlachen en zegt: “hoezo weet je dat niet, al jaren maak je de kleding voor ons allemaal”. Nog even sputter ik tegen en zeg, ja maar ik moet nog boodschappen doen voor het eten vanavond. Opnieuw wordt ik verbaasd aangekeken en krijg als antwoord. Ga eerst maar even lekker terug onder de wol, want volgens mij zit je nog in een droom. Opnieuw loop ik verward naar binnen. Hoe kan je nu in een droom blijven zitten als je wakker bent. Opnieuw hoor ik een alarmbelletje in de verte rinkelen. Ik kijk naar de mand met lappen en denk, bekijk het even hier klopt iets niet. Ik droom helemaal niet, en ik ga uitzoeken wat er aan de hand is. Ik trek mijn jas van de kapstok en loop naar buiten. Zie je wel er is niets vreemds te zien. De omgeving ziet er nog steeds zo uit zoals het er altijd uit heeft gezien. Ik besluit eerst naar de school van de kinderen te lopen. Het eerste wat me op valt is het gelach als ik de school binnen kom. Om me heen zie ik alleen vrolijke gezichtjes. Een man komt langzaam naar me toelopen en vraagt:’kan ik U helpen’. Ja zeg ik vertel me maar eens wat hier aan de hand is. Hoe kunnen jullie deze kinderen iets leren als ze geen boeken hebben, hoe kunnen jullie deze kinderen iets leren als ze alleen maar zitten te lachen?

  http://plzcdn.com/ZillaIMG/cbb22a858b490ac2122f7a250522023b.jpgDe man kijkt me verbaast aan, en vraagt me met hem mee te lopen. We gaan een kamer binnen en hij vraagt me te gaan zitten. Langzaam begint hij me te vertellen over de wereld waarin ik nu leefde. Een wereld waarin men was vergeten hoe men kinderen zich werkelijk kon laten ontwikkelen. Natuurlijk gebruikte ze nog boeken, maar niet meer op de manier zoals ze in mijn wereld gebeurde. In deze wereld werden de kinderen gestimuleerd om te onderzoeken wat hun werkelijke interesses waren. Er werd ze gestimuleerd om zich daar verder in te verdiepen, te zoeken naar de oorsprong van hun interesse en deze zo uit te diepen. Ieder kind werd gezien als een uniek schepsel, met ieder zijn eigen vaardigheden. Er was geen strijd voor nodig om beter te zijn als een ander, maar men moedigde elkaar aan, was blij met iedere overwinning die iemand behaalde. Maar het belangrijkste aspect lag in het spelen met elkaar. Ik hield me heel stil bij dit verhaal. Maar hoe moesten ze dan ooit een baan vinden. Hoe moesten ze ooit op deze manier hun rekeningen betalen. Als antwoord kreeg ik: ‘De wereld van vandaag is niet meer de wereld die jij kent. Het ikke ikke ikke systeem is ten onder gegaan en daarvan uit is een nieuwe wereld ontstaan. Een wereld van samenwerking, een wereld van zijn voor elkaar. Hierdoor hoeven we geen rekeningen te betalen zoals in jouw wereld, daar een ieder zorg draagt voor een ander, daar een ieder zijn talenten gebruikt die bijdragen voor het grotere geheel. Iedereen draagt zijn eigen steentje daarin bij.

  http://plzcdn.com/ZillaIMG/22063b06cc49314c69e18e9d36f211f3.jpgEn als ik nu op vakantie wil, en geen zin heb om die lappen te verwerken die ze me vandaag brachten vraag ik hem. Nu dat is toch geen probleem antwoord hij. Vele gaan voor een korte of langere tijd weg uit de plaats waar ze wonen. Zie het als een soort woningruil. Juist hierdoor doen mensen nieuwe creatieve ideeën op, of kunnen bestaande ideeën uitbreiden. Hoe kan men anders van het leven genieten waarvoor het werkelijk bestemd is. Hoe kan je werkelijk van het leven genieten als je niet verder kan kijken dan wat er in je eigen huisje gebeurt. Langzaam sta ik op en bedank hem voor de uitleg. Ik loop terug naar mijn eigen huisje, en merk op dat het lijkt of de lucht meer straalt als van te voren, het lijkt of de kleuren van de bomen, bloemen en planten helderder zijn, het gekwetter van de vogels lijkt op het mooiste lied wat ik ooit gehoord heb. Om me heen zie ik mensen lachen met elkaar. Als ik bij mijn huisje aankom zie ik een volle mand met voedsel voor mijn deur staan. Verbaasd kijk ik erna en schrik wakker.

  http://plzcdn.com/ZillaIMG/27b1b1567d8c7fca4adc43205187a9f4_medium.jpgHet is een droom die ik jaren geleden heb gehad. Een droom die de drijfveer is geworden van mijn leven. Een droom waarna ik al jarenlang verlang. Een droom die ik met vallen en opstaan aan het waar maken ben. Het is een droom vanuit een diep verlangen naar een wereld waarin niet langer ikke op de voorgrond staat, maar samenwerking. Het is een droom waar niet prestatie op de hoogste plaats staat, maar creativiteit. Het is een droom waarin we niet passief af blijven wachten totdat een ander beslist wat er beter voor je is, maar een leven waarin we zelf bepalen wat goed voor ons zelf is. Het is een droom voor doeners, niet voor klagers. Het is een droom die ik in mijn dagelijkse leven, zoveel mogelijk probeer te leven. Wie helpt me hierbij om deze droom werkelijkheid te laten worden.

Copyright Nederland@Gerda Verstraeten
Voorbij de regenboogbrug
Mijn pagina
Verhalen en gedichten Chayenna
 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.