Het integreren van de alter ego’s

Door Chayenna2 gepubliceerd op Monday 23 July 12:49

Doordat ook sommige delen geen weet hadden van elkaar, maar ook soms niets wisten van het leven nu, maar nog steeds in het trauma van het verleden leefde, was het heel belangrijk om ze daar bewust van te maken.

Iedere deel had zijn eigen verhaal, zijn eigen karakter, en zijn eigen voor en afkeuren. Voor mij was het ook belangrijk om het ontstaan van de aspecten te weten te komen, want daardoor werd de puzzel steeds duidelijker. Waar het ene deel stopte, ging de ander weer door met het verhaal. Hierdoor kon ik dus de aspecten ook indelen in leeftijdsgroepen, en zien wat ze hadden meegemaakt en wat voor functie ze hadden in heel het systeem.

  http://plzcdn.com/ZillaIMG/f21812775b043b200b9f939243c8def7.jpgHelmi was voor mij degene die mij vaak hielp om hier inzicht in te krijgen. Zij was mijn schrijfstertje. Al op jonge leeftijd schreef ze al de dingen op die er met ons gebeurde, maar steeds weer werden haar dagboeken door de oudere delen verbrand. Het was te gevaarlijk dat de buitenwereld achter de geheimen zouden komen. Helmi had ook een geheime taal van tekentjes en letters, zodat alleen degene voor wie de boodschap bedoeld was het kon ontcijferen. Elize was degene die daar voor zorgde, want zij was een wachter, en zorgde ervoor dat niets naar de buiten werd gebracht, om zo de veiligheid van de groep te waarborgen.

Toen ik me steeds bewuster werd van de delen en de delen bewust werden van elkaar is Elize gestorven. Ik werd 's-nachts ontzettend ziek wakker en begreep niets van wat er gebeurde totdat Gerdiena me op de hoogte bracht. Wat moest ik daar nou weer mee. Tijdens een healing bij Jomanda werd er door de andere delen afscheid genomen van Elize en werd ze begraven. Ik vond het toen heel raar, want hoe kon een deel nu sterven? Later begreep ik dat omdat de functie die Elize vervulde niet meer langer nodig was, het ook niet meer nodig was dat zij nog het lichaam overnam. Al de jaren zorgde Elize als wachter ervoor dat het juiste aspect naar buiten kwam om zo de rol in de buiten wereld te vervullen. Zorgde ze ervoor dat we konden overleven in deze wereld, zonder dat de mensen om ons heen in de gaten kregen wat er werkelijk gebeurde. Zonder dat men in de gaten kreeg hoe onze binnenwereld er uit zag.

  http://plzcdn.com/ZillaIMG/b1b7d3fc36ca33bbbbc2a582276b9fd3.jpgVoorbeeld van de geheime taal van Hemi uit mijn dagboek.

Andere delen kwamen steeds meer bij elkaar en vloeide naar het verwerken van de trauma's in elkaar over. Het afscheid nemen vond ik altijd heel moeilijk, vooral als het een van de kind aspecten betrof. Vooral bij Charlotte heb ik daar erg veel verdriet van gehad. Steeds als ik de kamer binnenging waar de kindsdelen zich bevonden, zag ik alleen nog maar haar grote speelgoedbeer, maar het kleine meisje met haar blauwe ogen en blonde krullen was weg. Totdat ik opmerkte dat de karaktertrekken die zij had samen waren gegaan met een van de andere aspecten. Ik bleef in die tijd toch nog steeds het gevoel houden dat de dingen die er gebeurd waren niets met mij te maken hadden, maar alleen maar met de andere. Ik troosten ze, leerde ze andere manieren met situaties om te gaan, en voeden ze op, op dezelfde manier zoals ik met mijn eigen kinderen deed. Ik vond ook dat kleine Gerda maar eens op moest groeien tot een volwassen persoon, en dat zij dan samen kon gaan met de andere delen. Zodat ik eindelijk eens rust kreeg. Ik had onderhand wel genoeg van al die verhalen en het opvoeden van meer dan 36 personen.

http://plzcdn.com/ZillaIMG/ae1f2f0885535c10b67805337aba608c.jpgJa, het was erg wat ze hadden moeten ontstaan en nooit zoal ik kunnen begrijpen hoe men een kind 10 jaar lang seksueel kan misbruiken. Nooit zal ik kunnen begrijpen waarom een leeftijdgenoot zijn macht wil uitvoeren door een ander te verkrachten. Nooit zal ik begrijpen hoe iemand de ander zo fysiek en emotioneel kan mishandelen, dat het zelfs tot diep in de ziel voelbaar is. Maar het waren dingen die niet mij waren aangedaan. Het waren dingen die de anderen waren aangedaan. Uiteindelijk was ik alleen maar Ikje. Mijn taak was het om de waarheid naar boven te brengen zodat de delen terug konden keren naar huis over de regenboogbrug.
Tot het moment dat ik voor een spiegel stond en daarin Natascha herkende. Ik vond het altijd heerlijk als ik voelde dat zij er was, want dan voelde ik haar opgewektheid, haar vrolijkheid en haar zachtheid. Voor die spiegel keek ik in haar ogen, en meteen hoorde ik haar stem zeggen, haar ogen zijn ook jouw ogen, haar vrolijkheid, opgewektheid en zachtheid, zijn ook van jou. Toen besefte en voelde ik dat de dingen die gebeurd waren, niet alleen de delen waren overkomen, maar ook mezelf. Toen kwam er voor het eerst het besef dat Ikje degene was die is voortgekomen uit de kleine Gerda en al de delen die er ooit waren.

  http://plzcdn.com/ZillaIMG/ff200dd6f51309eb33a7c0c2eee6fcf9.jpgHierna werden de herinneringen niet meer iets van wat bij de delen hoorde, maar wat steeds meer bij mezelf ging horen. Weer waren er de herbelevingen van de trauma’s die er door het veelvuldige misbruik in mijnleven hadden plaatsgevonden. Niet langer was het nu iets van een ander deel, maar werd het onderdeel van mijzelf. Er werd steeds opnieuw afscheid genomen van de delen, totdat het ook tijd werd om afscheid te nemen van Gerdiena. Zij die heel mijn leven als beschermengel bij me was geweest Niet alleen ik maar ook de andere zagen haar als een engel, een persoonlijkheid die warmte, liefde en licht uitstraalde. Het duurde nog jaren voordat ik bewust werd dat ook dit deel uitmaakt van wie ik ben.

Hierna werd het stil in me. Er waren geen stemmen meer, geen switchingen, alleen maar stilte. Ik voelde me erg alleen en erg kwetsbaar en had het gevoel vanuit een donkere put te zijn gekropen en volop in het licht te staan. Maar wat nu, ieder deel had zijn eigen bezigheden, zijn eigen bekwaamheden, en ik, ik wist totaal niet wat ik wel en niet kon, wat ik leuk vond en wat niet. Steeds als ik iets moest kiezen, vroeg ik me af wat de ander gedaan zou hebben in mijn plaats. Totdat ik ook daarin tot de ontdekking kwam dat al de vaardigheden die zij hadden er nog steeds waren. Ook merkte ik op dat ook al waren ze fysiek niet meer aanwezig, ze vanuit mijn hart nog steeds bij me waren en genieten van elke overwinning die ik op mezelf behaal.

Mijn verdere ervaringen kan je lezen in de zilla Dissociatieve identiteitsstoornis.

Copyright Nederland@Gerda Verstraeten

Voorbij de regenboogbrug
Mijn pagina
Verhalen en gedichten Chayenna




 

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
dank je mattie
mooi artikel zit wat nu en is goed om te weten hoe je het hebt het voor elkaar gekregen duim er bij
dank je padje
Ik vind het prachtig om te lezen, erg interessant en wat mooi dat je het hebt overwonnen. Duim erbij.