x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

Vergeef mij alstublief mijn vette irritatie.

Door HJZandman gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Ik weet dat de bron daarvan er niets aan kan doen. Men moet het hebben meegemaakt

Om het te begrijpen moet men iets gelijks hebben ondervonden

Het lijkt me echter stug dat wat ik te verhapstukken kreeg erg veel anderen is beschoren,

Gelukkig, want wat mij bij leven door de strot is gedouwd is niet wat men noemt al te zaligmakend.
Dat besef zou voor mij voldoende moeten zijn om het gemis aan inlevingsvermogen te begrijpen. Men kan niemand veranderen behalve zichzelf, wel achterom zien, maar niet vooruit denken.

Dáárom snap ik de jeugd.

Helaas lukt het me niet altijd om bij leeftijdsgenoten mijn geduld te bewaren. Te vaak denk ik bij andere bejaarden (want op je vijfzestigste ben je dat) dat we op onze leeftijd toch moet snappen dat ...

Jammer. Sorry, oude knarren, vergeef mij dit ongeduld met jullie. 

Het leven viel mij vaak liefdeloos rauw op mijn dak.

Op de weegschaal slaat de wijzer te ver uit naar pijn. Toch ben ik, nadat ik werd geboren, juist door gemis wijzer geworden. Van familie moest ik het niet hebben. Zij gaven niet waar ik om vroeg, lieten het mij veel te vroeg alleen uitzoeken.

Dat maakt sterk, maar veel aandacht en liefde krijg je dan niet.. Al ben ik rasecht hetero, ik heb geen 'vrouwenvlees', ziet u. Ik weet niet of het door mijn jeugd komt, maar pochen over talrijke 'veroveringen' kan ik niet. Het 'normale liefdesleven, zoals men dat op aarde nastreeft, is moeilijk, want ik ben niet met een natte vinger te lijmen en weiger er toneel voor te spelen of zielig te doen.

Daarnaast kan ik niet opscheppen over een hele bende vrienden, die me door dik en dun steunen. Er zijn er te weinig die me begrijpen en dat schijnt toch wel een voorwaarde te zijn. Een, twee, hooguit drie is gelukkig een héél groot fortuin. Mijn rijkdom in moneten was gering en op het bord voor mijn hoofd stond óók niet: TE KOOP. Als vakman was succes maar tijdelijk en over de andere essentiële zaken zwijg ik liever want daaraan kon ik in mijn dooie eentje niets veranderen. In de idee dat mijn ziel zelf koos om de aarde opnieuw te bezoeken ligt besloten dat binnen iedere beleving, positief zowel als negatief, een les schuilde.

Drie keer riep ik: "Ik geef het op. Het doet te zeer, ik wil niet meer!"

Steevast volgde die ene seconde dat iemand riep:
"Nee! Je bezorgt daar anderen een trauma mee."
"Ja maar, dat wil niet zeggen dat ik karaktermoord FIJN moet vinden. Ik ben beflikkerd, onschuldig veroordeeld en onchristelijk belasterd. Zelfs mijn geld is geroofd."
"Mijn jongen, het is geoorloofd om daar verontwaardigd over te wezen, te schelden en te tieren. Het is oneerlijk, gemeen, onrechtvaardig, doch wat anderen doen is jouw zaak niet, enkel HUN verantwoording."
"Ik heb hen nooit iets aangedaan om dat te verdienen," riep ik herhaaldelijk.
"En wat dan nog? Had jij dat voor het zeggen dan? Lang over andermans daden klagen werkt verlammend. Jouw tijd is veel te kostbaar en iedere dag is er één! En trouwens, heb ik jou beloofd dat leven eerlijk is?"
Nee, dat was me nooit verzekerd.
Het was telkens die stille zekerheid, die ook een stem in het kapittel had in dat gesprek met mezelf. Ik weet niet hoe die stem heet. Voor het gemak noem die stem Mij, omdat ik er dan sneller een discussie mee aan kan gaan. Een God is zo ongrijpbaar, hooggegrepen bijna.

Noem mij één persoon

die ontwikkelde van wat hij/zij al kon!

 

Wat levert preken voor eigen kerk hen op?


Juist ongeluk drukt ons over drempels naar groei en verandering. Niemand zoekt moeilijkheden uit zichzelf op en vrijwillig zouden we zware hobbels over de weg naar wijsheid niet nemen.

Medestanders, mensen die meevechten, door dik en dun achter je staan. Heerlijk. Het geeft een goed gevoel, zo'n groep medestrijders. Lekker veilig, je bent niet alleen en zoveel anderen vinden dat jij gelijk hebt. Ook als je dat gelijk na een tijd al lang niet meer hebt omdat de omstandigheden zijn veranderd.
Met zijn allen maakt lui en al dat medeleven ergert eerst een beetje en wordt daarna wat vervelend, want makkelijke instemming is weinig stimulerend. Uiteindelijk maakt het niemand sterker in zichzelf. Geluk en lof schept luie mensen. Het zijn sterke schouders die de weelde kunnen dragen. Sommigen worden dan zelfs zelfingenomen. Perfectionisten en dictatoren denken zelfs klaar te zijn. Waarmee?

Het was duidelijk, aan de grote poort vroeg Petrus: "HJ, kan het ermee door?"

Ik dacht dat hij de hand over het hart zou strijken wat betreft mijn blunders, stommiteiten en irritaties. Zo slecht had ik het nou ook weer niet gedaan dat ik eeuwig zou moeten branden. Hij vroeg wel wat ik hierna zou willen.
"De volgende keer zou ik het graag als vrouw proberen. Een aardige, met zelfvertrouwen en een gezond verantwoordelijkheidsgevoel. Zo één die klaar staat voor haar kinderen, trouw is. Een wijf uit één stuk waar men op kan bouwen, die haar mannelijk kanten respecteert en grootmoedig naleeft opdat ik de mijne eens wat minder serieus zou hoeven nemen. 

Oh ja, mag het dan alstublieft een eerlijke vrouw zijn met wat originele zelfspot? Dank u."

Nu is het wachten daar dus op.

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Een prachtig geschreven artikel met een pijnlijk onderwerp die je op een verrassende wijze hebt belicht. Door herkenning voel ik dat je al een eind bent met het plaatsen van de feiten. oh... die stem... geloof mij maar, want ik beweer je dat engelen bestaan!
U ligt er mooi bij mr HJZandman.
mooi geschreven en zoals M de Mmontaigne zei, Ik zou het leven graag aan een ander geven maar ja aan wie.

Pork geeft de DUIM.
FAN is hij al.


DRIMPELS zijn als dromen in het water.
Interessante invalshoek, geeft stof tot nadenken. Duim!
Bij elke zin had u mijn aandacht. Ik weet echter niet zo goed hoe het binnenkomt bij me. Beetje verward. Succes met de innerlijke tocht. Ik hoop namelijk dat u nog niet klaar bent. Ik gun u wat positievers met meer rust en liefde.

Ik word fan
Dank u Nyn, maar hier is het positief hoor, mijn zielenonderzoek had meer te maken met wel of niet opnieuw op aarde verschijnen. Hoe het bij u binnen komt? Meestal moet het een tijdje bezinken en dan soms, ineens of wellicht, zult u ooit weer eens een zinnetje terughoren, in uw van binnenste, althans, zo gebeurde dat vroeger vaak, op aarde.
Was bezig met inwendig onderzoek
Op zielengebied. Dat moet ook wel eens gebeuren. Maar dank en groet van mij, mijnheer Stormerwout.
Zo heer zandman. Dat is lang geleden dat ik u hier trof! Mooi stuk weer!
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?