Omgaan met onmacht

Door Chayenna2 gepubliceerd op Tuesday 30 October 12:37

Onzekerheid leidt vaak tot een gevoel van onmacht.

http://plzcdn.com/ZillaIMG/56a2d5e871cc62feda9d73496376c50c.jpgHet gevoel situaties niet meer in de hand te hebben, niet meer opgewassen te zijn tegen dat wat op ons afkomt, overgeleverd te zijn aan een soort lot. Al onze verwachtingen lijken op een roepen dat gesmoord wordt. Ons roepen wordt niet gehoord. We kunnen geen kant meer uit. We zitten zo vast als een huis. Dat gevoel van onmacht brengt een gevoel van hulpeloosheid met zich mee. Het lijkt of alles tegen ons keert. Ook als een ander ons toevallig wel verstaat, lijkt het er toch op dat die ander ons niet begrijpt. En als die ander dat wel doet, hebben wij het gevoel dat we daar niets mee kunnen. We lopen dan ook nog de kans dat we dwars tegen onszelf ingaan en alles afwijzen wat ons wellicht zou kunnen helpen. Het machteloze gevoel wordt alleen sterker en we draaien net zo lang om ons zelf heen, totdat we volledig geblokkeerd raken. Eigenlijk durven we ook niet bij onszelf stil te staan en te zien wat we wel kunnen, naar onze kracht kijken, naar dat wat we echt zijn. We hebben het gevoel alsof we die blokkade niet los durven te laten. Het komt voor dat we dat wel willen, maar niet in staat zijn het gevoel van onmacht woorden te geven, dat gevoel te uiten, waardoor de ander niet de kans krijgt een helpende hand toe te steken. Onmacht werkt ook heel sterk in op ons schaamtegevoel, zeker als aan die onmacht schuldgevoelens ten grondslag liggen. Gevoelens van tekortschieten, niet kunnen voldoen aan verwachtingen van anderen.

  http://plzcdn.com/ZillaIMG/4f2063997e5a50f60a489df65d06e4a5.jpgDoor de schaamtegevoelens keuren wij onszelf af en leveren we voortdurend commentaar op heel ons handelen, op ons zijn. Wij leveren een innerlijk gevecht om er zomaar te mogen zijn zoals we zijn. Er liggen vaak nog heel andere gevoelens onder. Vaak zijn die gevoelens al lange tijd weggestopt of ontkend. Het lijkt of we onszelf "pesten” en er toch niet uit kunnen komen .Instinctief weten we natuurlijk dat het gevoel van onmacht te maken heeft met het niet kunnen omgaan met onze gevoelens, niet echt kunnen omgaan met onszelf en niet meer weten wat we wel en niet kunnen. Pas als we beseffen. Ons bewust worden, dat onmacht er mag zijn, dat we niet alles hoeven aan te kunnen, zal de onmacht oplossen in wat we wel kunnen. Het is ons verzet tegen het uiterst verwarrende gevoel dat ons steeds dieper in die onmacht duwt. Juist op die momenten zullen er energieën buiten ons zijn die het gevoel van onmacht versterken.  Energieën die meestal niet direct thuis te brengen zijn. Maar die als het ware aanhaken bij het gevoel dat we al hebben. Een heel sterk ervaren van onmacht, dat aan veel mensen bekend is, is het onvermogen om te genieten van wat er is. We willen allemaal genieten, maar genieten is een kunst op zich. Er is bijna niets dat we zo lang uitstellen als genieten. We gaan eraan voorbij. We schijnen er bang voor te zijn. .Een voorbeeld. Iemand spaart een hele tijd om op vakantie te kunnen gaan. Hij kijkt er lang naar uit. Alle voorbereidingen zijn heel weloverwogen getroffen. Eindelijk is het zover.

http://plzcdn.com/ZillaIMG/ee104001fb5a512d5b1f38df0a397555.jpgMaar als hij zijn auto heeft gestart, moppert hij dat de wagen zo zwaar beladen is, terwijl hij ook zou kunnen genieten van het feit dat alles erin zit en de auto hem niet laat staan. Op de eerste rustplaats waar hij stopt wordt hij onrustig, omdat vrouw en kinderen er meer tijd in steken dan hem lief is; hij vergeet te genieten van het feit dat hij even bij kan komen en de omgeving op zich in kan laten werken; hij is alleen maar gedreven door de gedachten aan te willen komen op de kampeerplaats die hem voor ogen staat. Dan pas kan ik genieten, denkt hij. Dan pas heb ik rust, en dat moet zalig zijn. Maar als hij daar eindelijk aankomt, moet ook de tent nog opgezet worden en regent het een klein beetje. Wat een pech: weer kan hij niet genieten. Als dan de tent eenmaal is opgezet, wil hij gaan zitten. Zijn vrouw is met de kinderen bezig, die de lange reis nog moeten verwerken en wat drenzerig zijn geworden; zij wil graag wat water en daarvoor moet hij toch 50 meter lopen. Hij raakt geïrriteerd, het genieten wordt weer uitgesteld. Toch zou hij kunnen genieten, als hij zich zou realiseren dat hij heelhuids en zonder brokken op tijd op de camping is aangekomen. Hij neemt zich voor de volgende dag te gaan genieten. Het is fijn, zonnig weer. Alle omstandigheden werken mee, lijkt het. Hij is nog met zijn gedachten bij de avond ervoor en bij het inslaan van de laatste haring, een korte kreet laat merken hoe weinig hij daar van kan genieten.

http://plzcdn.com/ZillaIMG/7558bc7ed9dcf380ef448c39bc84ca7b.jpgGenieten is een heel moeilijke opgave. We kennen deze situatie allemaal. Heel de vakantie van veertien dagen wordt beheerst door de strijd tussen wel en niet kunnen genieten. Steeds is er wel iets wat het genieten in de weg staat. We schuiven het moment van te kunnen of mogen genieten voor ons uit, naar de toekomst, eerst moet er iets anders gebeuren en dan is er tijd om ons over te geven aan dat onontbeerlijke gevoel van genieten. We komen er niet aan toen. In feite komen we er niet aan toe NU te leven, nu te genieten, zomaar te genieten van het moment waarop we leven, dat we leven. We durven ons niet te laten drijven door het leven, of op de stroom van het leven, ons over te geven aan wat er is en dat wat er is te accepteren. We stellen eisen aan onszelf en aan de wereld buiten ons en schuiven daarmee het leven in het NU van onze weg. Het blokkeert ons en een gevoel van onvrede zet zich in ons vast. De man op de camping vergeet te genieten van het weer, en de mooie plaats die hij toegewezen heeft gekregen. Eerst moet er nog dit en dan weer dat. Zo kan hij heel zijn vakantie doorbrengen. Als hij zelf niet tot de ontdekking komt dat er nog iets "moet” gebeuren, vraagt zijn vrouw wel of hij nog iets moet doen. Als zij hem dan vraagt even naar de kampwinkel te gaan, om een brood te halen, kan hij het genieten weer uitstellen. Erger nog, hij moppert op zijn vrouw dat zij ervoor zorgt dat hij in de vakantie niet aan zijn portie genieten toekomt. Hij durft zijn behoefte om zomaar lui te gaan liggen niet kenbaar te maken, laat staan te realiseren. Zijn vrouw zou het heerlijk vinden als hij dat eindelijk eens zou doen: zomaar in het zonnetje in slaap vallen.

http://plzcdn.com/ZillaIMG/d06ab6df5baa83bd57532ecb2ce32ae7.jpgHij zou zich dan overgeven aan zijn eigen behoeftes en zich laten drijven op dat wat het leven, de vakantie hem te bieden heeft. In plaats daarvan schuift hij dat, onbewust wellicht voor zich uit door zich voortdurend te richten op wat er nog zou moeten of op een ander. Het zou zelfs heel goed mogelijk zijn ook daarvan te genieten, als hij er echt voor zou kiezen, maar steeds vormt de onmacht een beletsel om duidelijk en eerlijk met zichzelf om te gaan. Diep in zijn hart kent hij zijn eigen keuze misschien wel, maar hij durft er niet voor uit te komen. Als dan 10 dagen voorbij zijn gegaan, denkt hij alweer aan opbreken om naar huis te gaan: het "zomaar genieten” heeft hij ook dit jaar weer niet gevonden. Hij ergert zich aan zijn onmacht om met zichzelf om te gaan en plaatst de oorzaak van het feit dat hij het niet naar zijn zin heeft buiten zichzelf: het ligt aan alles en iedereen om hem heen. Hij wil terug naar zijn werk om weer een jaar naar zijn vakantie uit te kijken. Dit probleem om met zichzelf om te gaan kan hij niet ontkennen; daarom is het een echt probleem. Het drijft hem tot een machteloos gevoel en hierdoor zet hij zichzelf steeds meer aan de kant. Als hij weer op het werk is en wat na moppert over zijn vakantie, stil in zichzelf, veronderstelt hij dat zijn baas heel veel van hem verwacht, meer nog dan anders. Hierbij heeft hij niet in de gaten dat hij het zelf is die steeds meer van zichzelf verwacht en die verwachting eigenlijk niet van zijn baas komt. Die verwachting is groter dan waar hij aan kan voldoen. Weer voelt hij zich niet in staat meer de situatie om te gaan – zijn onmacht dreigt hem ziek te maken. Het willen, kunnen en durven genieten van elk moment in ons leven zal het gevoel van onmacht uit ons wegnemen. Dat geeft ons de kracht met onszelf om te gaan en dan zijn we in staat met elke situatie en ook met anderen om te gaan. Leven in het hier en nu, ons bewust zijn van onze eigen energie en zo in ons eigen centrum staan zal ons in staat stellen onze kracht te ervaren.

Copyright Nederland@Gerda Verstraeten

Voorbij de regenboogbrug
Mijn pagina
Verhalen en gedichten Chayenna



 

Reacties (16) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
wie het grote niet eert,is het kleine vaak niet weert,zeg ik dan maar.!

duim.!
@ bedankt voor je reactie Cinzia,ik hoef gelukkig geen rekening te houden met tijd, en kan dus gewoon volop genieten in alles wat ik doe.
@ Dank je edwin:). klopt er is niets mis mee om naar perfectie te streven,maar is gewoon niets voor mij.
@ P1eter. Dank je voor je reactie. Ach ieder is vrij in zijn reacties nietwaar,maar uhhh ik vind me perfect zoals ik ben :)
Prima artikel Chayenna. En als je kritiek op de opmaak hebt Boogschutter, moet je het zelf wel beter doen. En dat zie ik eerlijk gezegd niet bij jouw artikelen. De rest van je commentaar begrijp ik sowieso niet.
Nobody's perfect......
Goed artikel meid. Ik moet nu leren genieten terwijl ik rekening hou met de tijd, heel moeilijk voor me... Wanneer de tijd weer te snel voor me gaat zal ik hier even aan denken.
Dikke knuf
Yep chris, ik geniet gewoon van alles NU, en is gemakkelijker dan alles steeds maar uit te stellen,of me druk te maken om de opmaak of een typefout.
ja, genieten en liefst nu - dat is een kunst. je schreef weer een prachtig artikel en .. je opmaak is PRIMA! Zo kennen we je best en het is héél goed!
Duim voor je artikel en ... je opmaak haha
dank je SamRain