Thriller: Mijn Molukse huishoudster mepte mijn huisspin dood met de Xead krant.

Door Thalmaray gepubliceerd op Wednesday 26 December 17:03

Thriller: Mijn Molukse huishoudster mepte mijn huisspin dood met de Xead krant.

De Daad.

Een harde plof dat is wat ik hoorde, waardoor mijn nieuwsgierigheid werd gewekt. Ik stak mijn hoofd door de deuropening van de keuken en daar stond Berna met de gratie van een Russische gevechtstank te grinniken met de krant nog in haar handen, ik zag iets wat op bloed leek op de statistiekenpagina. Ze lachte ietwat idioot en triomfantelijk, haar neusvleugels stonden wijd open in een moment van uiterste triomf, haar volle lippen leken nu nog meer een bijwerking van overmatige botox en die ogen waren gewoon duivels. Daar lag ze dan mijn lieve huisspin  “Valerie” was niet meer en op weg naar de insectenhemel.
Nog één harde blik en ze verdween als een tornado op een rustige lentemorgen. Aan de grond genageld keek ik haar na, met mijn mobieltje in de hand…

Het onderzoek.

De wagen stopte abrupt voor mijn deur en een lange politieman kwam naar me toe. “Goeiemorgen, Agent de Jong” zei hij plechtig, zijn uniformknopen blonken uitdagend, hij keek terzijde naar zijn collega “Jacob Jones” mompelde hij bijna onverstaanbaar. Ik deed het relaas van de moord die plaats had gevonden onder mijn dak, en beide mannen keken bedenkelijk. “Ze is niet aan haar proefstuk toe” zei De Jong terwijl hij knabbelde op zijn balpen. De andere knikte instemmend “neen, verleden week heeft ze nog een prachtige tarantula met de betoverende naam “Galaxy” naar de andere wereld geholpen.”
“Het is moeilijk uit te leggen” zei De Jong, “maar u moet ons helpen haar te vinden”. Ik knikte goedkeurend doch verbaasd.” Ze werd deze morgen nog gezien bij die Mexicaanse restaurant” zei hij nog haastig. “Ja, knikte de andere “El Taco loco”. Had al gehoord van die plaats van ontucht en verloedering. “Deze ochtend vroeg was ze echter bij de Engelse dame”. “Engelse dame?” vroeg ik verwonderd. “Ja, laten we maar gaan” zeiden ze bijna in koor.

Eenmaal aan het adres gekomen zagen we een statig rijhuis met een naar verhouding kleine deur. “Grappig” zei De Jong, “klein deurtje op zijn Engels” lachte hij nog “Een Doortje?” De deur waaide open en een ernstige dame keek ons verbaasd aan, ze leek op een Disney zigeunerin uit één of andere tekenfilm met haar lange rokken, raafzwarte haar en gigantische oorringen, net een Spiritlady. We vroegen of ze iets verder wist van mijn moordende huishoudster. “Die ging nog iets kopen bij de antiquair” kraakte haar stem. Beide politiemensen keken elkaar aan en eventjes later stonden we voor het pand van de antiekzaak. Het oude afgeschilferde publiciteitsbord stelde niet veel meer voor; “T. Scheurwater” was nog amper te lezen. De ramen waren vuil en stoffig, leek of er in tien jaar geen enkele klant nog was binnen geweest. Vastberaden gingen we naar binnen, het eerste wat we zagen in de rommelige winkel was een pop van een schaakspeler, leek ook zijn beste tijd te hebben gehad. Een rimpelig mannetje kwam vanuit een achterkamer. “Heren, mijn naam is Ruud” zei hij aarzelend “Wat kan ik voor u doen?”. Mijn olijke duo die mij vergezelde vertelden hem in geur en kleuren over de moordpartij “Zo zo” zei de man, “dat is ernstig.” Hij wreef eventjes over de porseleinen Merel op de toonbank en leek diep in gedachten verzonken.

De Zoektocht.

“Denk dat die man van de windmolens er meer van weet” zei hij dan aarzelend achter zijn brilglazen kijkend “Je bedoeld Jack?” zei agent de Jong. Het mannetje knikte. “Een bekend iemand?” informeerde ik nog “Ja!” zei de politieman, “we kunnen hem niet veel maken want hij verbergt zich achter de plaatselijke raadsman Vanderschaft”. “Goed gaan we toch hem eventjes aan de tand voelen” zei Jacob Jones. “Zijn de heren niet geïnteresseerd in een bijenwastekening?” vroeg het mannetje plots met een hervonden enthousiasme.


Eenmaal aangekomen bij de man met de grappige snor, viel het op dat hij druk in een conversatie was gewikkeld met een nogal drukke dame. Nadat mijn begeleiders zich hadden geïdentificeerd, werd de dame ook aan ons voorgesteld, blijkbaar één of andere zangeres want haar achternaam was fonie of zo. “Dit is Kika” zei de snorremans, “die kent de verdachte ook.”De interesse was blijkbaar gewekt bij mijn beschermengelen. “Hoe zo?”. Een woorden waterval kwam ons tegemoet in een levendigheid die de doden zou wekken. “Ze werkte vroeger voor Rob” zei ze plots.

Plotseling ging het mobieltje van mijn vriend de agent. “Nog een moord in de boetiek Lucy Fall” zei hij bedrukt. Als de duivel repten we ons naar de winkel in het centrum van de stad. Eens daar aangekomen vernamen we dat mijn maffe huishoudster weer had toegeslagen: “Een schorpioen” werd verpletterd onder hiel van haar nogal imposante voet. De arme eigenaar van het nog armere beest zat er verslagen bij. “Ik ga er mijn tipgever nr83 bijhalen” zei de Jong ernstig. “Zal niet veel uitmaken” zei ik nog. “Zo negatief?” beet De Jong met toe “Ach typisch ik” zei ik zuchtend. Een Mereltje dartelde voor mijn voeten en wist niet wat een geluk die had geen insect te zijn.

De Vlucht.

De burgemeester was ondertussen in alle staten, een moordpartij in zijn stad vlak voor de verkiezingen, dit kon toch niet? De weledele Ed-Naab liet dan ook geen kans onbetuigd om via telefoon zijn agenten tot spoed aan te manen. De commissaris was er als de kippen bij om deze woorden te voorzien van een echo…”Het gaat er anders Stormen!” zei hij “zowaar ik Wout heet!”

Overal waar we gingen speuren reageerden de mensen nogal verbijsterend. Mensen vreesden dat de moordenares zou uitbreiden naar andere diersoorten. Lautje, een schattig jong meisje was zelfs bezorgd dat haar Duits konijn zou sneuvelen. Agent de Jong stelde haar gerust dat haar kaninchen niet tot de doelgroep behoorde. Burgers wilden spontaan een zoektocht organiseren naar de Molukse dreiging, we kregen zelfs versterking uit de dierenwereld, ene meneer Wolf zou haar wel opsporen en uitleveren, zei hij enthousiast en zonder schroom.

Mevrouw Madje van het gemeentehuis vroeg zich af of we geen gezocht posters moesten rondhangen in het dorp. Vroeg me af wat ze in gedachten had: “Gezocht oude spinster?” de media zou al gauw op de trein springen, in mijn verbeelding zag ik al de koppen in de Xead krant: “Zwarte weduwe gezocht”. U ziet het mensen werden angstig en bang. Waar we ook naar toereden we kwamen steeds te laat aan, en ondertussen vonden we een spoor van spinnenkadavers en andere leuke creepy’s. Dit was geen verhaal met een sprookjesgehalte van Hans en Grietje, neen, we hadden de gebeden nodig van Hans en Rachel. Zelfs de gekende paragnost Jan Tinus Wee ging er zich mee bemoeien.

De ontknoping.

Mijn politiehelden begonnen duidelijk gefrustreerd te geraken en zagen eruit als Azijnpissers. Wat een stress, was mijn goede vriendin MadameX hier maar om de zaak te ontladen, de spanning, het bloed, ik kon er niet zo goed meer tegen. “Misschien moeten we het onderzoek een toontje hoger brengen” zei De Jong. Wenkbrauwen fronsten zich alom. “Wel we zijn veel te vlug weltevree.” zei hij nog mysterieus. Een jonge journalist die onze gesprekken probeerde bij te houden was alles aan het opschrijven als een vlijtige neerpenner. Iemand wou de crazy lady uitlokken met zijn verzameling vlindertjes, ene Marcel-Strooband wou de uitdaging aangaan en de tango mortalis dansen met de spinnendoodster. “Misschien een goed idee” opperde ik vermoeid. “Ja, Lovely!” zei De Jong cynisch. “Misschien zit ze al in Vlaanderen” zei hij nog. “We moeten die vangen met een list” zei ik haastig. “Hoe dan?” “Wel misschien kunnen we gratis reclame maken voor haar en haar charmeren”. De Jong wreef nerveus onder zijn kin “Dan is er maar één iemand die dit kan: de firma Dik-Laan”. Ja, zei de reporter enthousiast en ongevraagd, “we kunnen haar wijsmaken dat ze goed werk verricht, spinnen zijn toch griezelige beesten”. De Jong knikte instemmend “Ja we kunnen haar een duimpje vragen”. “Wie zou daar nu ervaring mee hebben?” zei hij aarzelend “we moeten het subtiel en ongemerkt aan boord leggen.”

“Laten we het vragen aan een verstandig mens” zei Jacob Jones nog ontwakend uit zijn gedachten.”Rina Janssen, zal het weten”. “Ik gok op die techneut een kei van een kerel, Timmeke of zoiets” zei de Jong nog. “We moeten ons afvragen waar in Google land kan men zich effectief verstoppen?” Iedereen was diep verzonken in gedachten. Tiegemboy, een leuk kereltje dat het gesprek had gadegeslagen zei doodleuk: “Waar kijkt een bezoeker van Googleland nooit, makkelijk de Top 10 van Xead”. Enkelen uren later werd ze in de boeien geslagen.

* Enige gelijkenis met overleden of levende personen is absoluut geen toeval.

* Heb niks tegen mensen uit de Molukken.

Nederlandse boeken  (468x60)

impression?p=1&s=19569&t=url&f=BAN&name=

© Thalmaray - 2012

Reacties (20) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Haha.. grappig, mooi geschreven al die schrijvers erin verstopt. Ik vond het artikel, toen ik naar aanleiding van de nieuwe verbeterde zoekresultaten eens probeerde op Mereltje ;-)
fantastisch in elkaar gezet, met al die namen erin verwerkt, en heerlijk weg te lezen
Wat super geschreven, wat een werk om het zo helemaal in te passen. Klasse
Je hebt Xead en de Xead schrijvers zeer knap in je titel en verhaal gebruikt. Het zou mij niet verbazen dat je hier het tegenovergestelde mee bedoelt :) Heel leuk gedaan en ik kan voortaan de stofzuiger laten staan, voor de spin he, ik heb nu immers de Xead krant:) Dikke duim.
Hele geestige mixure van Xead leden en verhaal! Duim Taco Loco!
En zo is het!
prachtig geschreven; hier zal wel weer stof over op gaan waaien
:-)