De zandzak gaat uit zijn dak, kwaad en zanderig van de graat

Door HJZandman gepubliceerd op Friday 28 September 12:11

Om uit mijn vel te knappen en dat zal veel overlast veroorzaken. Geloof mij, als de maan ontploft is het leed niet te overzien,

Ik word moedeloos van het uitzicht hier


Onderhand woest, lig ik steeds vaker in mijn ksiet


Hoog boven jullie heb ik een zuiver overzicht maar kennelijk geen enkele stem. Invloed wel, want er zijn gevoelige lieden die met volle maan onrustig worden en wilde dromen krijgen. Sporadisch spoor ik eens nog wat heksen die kruiden plukken omdat zij de natuurwetenschappelijke waarheden kennen van de medicijnen die moeder aarde voor jullie groeien laat. Waar ik me zorgen om maak zijn de wolven die in het Mediabos meehuilen.

Meelopers en nieuwssponzen bezetten moederaarde


Leeghoofden zonder enigerlei inzicht noch herseninhoud. Zelfstandig denkvermogen lijkt van generlei waarde. Opletten, analyseren, conclusies trekken, gebaseerd op feiten, lijkt in het vergeetboek geraakt. Zelf een situatie in ogenschouw nemen is kennelijk uitgebannen en op geruchten afgaan lijkt tegenwoordig wel een sektarische behoefte om controle te houden over onafwendbare rampen en niet te stoppen natuurlijkheden.

Zelfkennis lijkt steeds verder te zoeken.

Zonder enige kritiek hangt het kuddegewijs, avond aan avond voor de buis, tuurt het schaapachtig naar de meest stomme filmpjes van dames die het geen moer uitmaakt dat hun schaamlippen bijna door het scherm de kamer inslippen. Kennelijk is er behoefte aan nepliefde, gekochte aandacht?

Geilen aardebewoners overal op? 

Gaat iedereen klakkeloos mee op de sensatiezucht van de media?  Ziet niemand dat we als marionetten aan touwtjes precies doen wat zij, die lui, hullie en zullie, van jullie willen? Het is om van te gillen, echt waar.
Het gemak waarmee de mensheid wordt gemanipuleerd is schrikbarend en de enkeling die er tegenin durft te gaan, die zich verantwoordelijk opstelt, wordt weggehoond of weggepest als klokkenluider. De beschaving lijkt steeds meer te gaan over de oppervlakkigheid van hebbedingen,

' Van U wil ik zingen '

als men er maar niets voor hoeft te doen.


Ieder boerenkinkel kan succes hebben met een lullige hype, een stom filmpje of met de mobiele optekening van geweld en de rest? De lui die uit de kijkkast bazuinen, grijpt een komkommerbericht bij de kop, fleurt het nieuws fonkelend. Kom, we zetten Pauw en Witteman erop, die zelfs een aftandse Daff oppimpen met een kakelende Mercedeskop... In de semie-automatische versnelling heeft heel Nederland weer een onderwerp om over te lullen. Zakkenvullen, want emoties zijn niet meer van unieke individuen… Emoties zijn de vaandeldragers van het succes. Nee, het gevoelsleven van de gemiddelde Nederlander is gedegenereerd tot goed bruikbare adressenlijstjes, mailboxen en computernummers, goed in het gehoor liggende dreunwijsjes. De 'men' is een uitstekend verkopende verkoopcijfer waarover niemand een kritische noot wenst te kraken.

Ik doe er niet meer aan mee, hier op de maan.

Mag naar af, ga niet de gevangenis in en zit voor straf in de put tot ik weer een magisch getal getrokken heb.

Toen men dat ding uitvond, de TV, hield ik mijn hart wel vast,

maar ik zag er geen gevaar in.

Zo net na de oorlog, toen heel Nederland verstrikt was in de opbouw, het wegwerken van opgelopen schade, stond er ineens zo’n log ding in de hoek van de zitkamer. In zwart-wit kletste het op twee zenders van zeven tot twaalf een riedel weg en op zaterdagavond was er Pater Verhagen, die het gezin in de nacht van zater- op zondag door de laatste religieuze stuip heen loodste. 

 

Rustig, voorzichtig, saai, werden we wijzer van wat er te koop was

via Brandpunt en om acht uur diende iedereen zijn mond te houden want de NTS me het Journaal bracht heel de wereld binnen. Studiosport werd ineens de baas op. Af en toe een serie, waarin zelfs Ko van Dijk meespeelde, één van onze Nederlandse coryfeeën waar schouwburgzalen voor vol zaten.
Af en toe kwam er een kennis- of taalquiz voorbij. Godfried Bomans speelde daarin notabene, naast Hella Haasse, een cabareteske literatuurikus. Het had het tempo van een aangepaste slak, maar het liep wel gelijk op met onze menselijk ontwikkeling. We konden het bevatten. Tegenwoordig moet je tien koppen hebben, met een dubbele set oren en op steeltjes staande ogen om al die voorspoed te begrijpen.

Het is welhaast een niet te klaren klus…

Zou het daardoor komen dat we nergens meer langer over nadenken dan drie seconden?

 

Reacties (12) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
dikke duim en fan erbij groetjes ous
Altijd mooi, terechte en vooral oprechte verontwaardiging! Een goed punt dat u hier aansnijdt. Ik ga mee in uw punt, maar hopelijk maakt me dat geen meeloper...
Duim en fan hoor, mooi appart verhaal. en bedankt voor je reactie op mijn artikel ;)
Duim voor een speciaal Zandman!
Dank u zeer stormerwout, mooie compli's doen me goed... kon ik maar eens wat meer wijsheden naar beneden schijnen... alles lijkt te verdwijnen in hebzucht en oppervlakkigheid...
Mijnheer Verhoef, dank u zeer. Ik ben blij met uw bijval, tenminste toch nog een enkeling van stand, die zelf ook een goede pen hanteert en die het maanzaad niet alleen gebruikt om zich laveloos stoned in een hoek van de samenleving weg-consumeert.
Gij zijdt een bijzonder persoon heer Zandman! Bijzondere zienswijzen en tussen de regels door heel wat wijsheid ;-)