Projecteren van onze gedachten en emoties

Door Chayenna2 gepubliceerd op Friday 28 September 12:10

Wat gebeurt er met onze gedachten en emoties die we op anderen projecteren

 

Door het onderzoeken van wat het multidimensionele  bewustzijn nu betekent, werd ik me ook bewust hoe we zelf ons dagbewustzijn projecteren op anderen, maar ook in andere dimensies. Hierover hoe ik het tot nu toe ervaar. Als we in de spiegel kijken, denken we vaak dat de fysieke persoonlijkheid die we daarin zien, alles is wat we zijn. Net zoals we eigenlijk rondkijken in onze fysieke wereld. We zien allemaal dezelfde voorwerpen, dus is dat hetgeen wat er bestaat, en is de enige realiteit.

Waar we ons echter vaak niet bewust van zijn, zijn de vele projecties van ons fysieke zelf die we hebben gecreëerd in wat je kan noemen een parallel lopende realiteit. Maar ook niet van de projecties die we op andere projecteren in onze eigen realiteit. De projecties die nog steeds bestaan, zijn deze fragmenten die in situaties zijn geprojecteerd waar we niet mee om konden gaan. Een kind zal zichzelf projecteren in verschillende dimensies, als het een trauma mee maakt wat het niet kan verwerken. Echter op het moment van het trauma projecteert ook de dader weer een deel van zichzelf op het kind.

c7cd25dbbb7cdc529f30ee5008290910MGI1ZDc3Maar ook zonder trauma’s projecteren we steeds delen van het zelf gevoed met de emoties op anderen. En heeft het zijn doorwerkingen in andere dimensies parallel aan deze realiteit. Niet bewust van deze werkingen op elkaar, blijven we als mens vaak zitten met het gevoel van gemis. Maar wat we werkelijk missen is dus dat deel wat we geprojecteerd hebben op een ander, of in een andere werkelijkheid. Juist dit gevoel van gemis kan ons helpen om die projecties te herinneren, en zo terug te halen naar het zelf, waardoor de persoonlijkheid van NU zich zelf heelt

 

Echter vele zijn zich niet bewust van deze projecties, en ervaren als ze in het bewustzijn er mee in contact komen als een zwarte schim, als stemmen horen en het zien van beelden die niet zouden bestaan, omdat ze voor hun geen grond hebben in deze fysieke realiteit. Vaak wordt verteld dat deze mensen hallucinaties of wanen hebben, en probeert men met medicijnen dit te onderdrukken, echter wat men onderdrukt is het waakbewustzijn wat net onder het dagbewustzijn ligt.

Bij sommige zijn de "stemmen" projecties zo sterk aanwezig, dat men deze ondanks de medicijnen nog steeds blijft horen, en men niet meer tot handelen over kan gaan omdat ook het dagbewustzijn zo wordt onderdrukt, en de projecties de overhand nemen op het fysieke handelen. Voor de mensen die het ervaren is het juist belangrijk dat ze leren omgaan met de projecties, en kunnen gaan begrijpen hoe en wat deze hun willen vertellen. Het ontkennen van hun ervaring vergroot alleen de angst, waardoor de projecties zich in een steeds negatievere zin zal laten "horen"of "zien.

4e02d6dee41aa2963693b692a4ee3409MHRhZzIw

In het sjamanisme word dit omschreven als soullose.   Er wordt algemeen aangenomen dat bij een emotioneel of lichamelijk trauma een stukje van de ziel het lichaam ontvlucht om de ervaring te kunnen overleven. Mijn definitie van “ziel” in deze contekst is de essentie, de levenskracht, dat deel van onze vitaliteit dat ons in leven houdt en ons laat gedijen.

n de psychologie noemt men dit dissociatie. Maar de psychologen hebben we het er niet over welk stuk van ons nu juist dissocieert en waar dat stuk dan naartoe gaat. In het sjamanisme weten we dat een deel van de ziel het lichaam verlaat en naar een terrein gaat dat sjamanen de niet-alledaagse werkelijkheid noemen; daar wacht het totdat een bemiddelaar naar de spirituele wereld gaat en de terugkeer mogelijk maakt.

Hoewel zielsverlies een overlevingssysteem is, is het probleem vanuit een sjamanistisch standpunt gezien het feit dat het zielsdeel dat weggevlucht is, meestal niet vanzelf terugkomt. Het zielsfragment kan bevroren zijn in de 'tijd' zijn,  of ze weet niet dat het trauma voorbij is en dat het veilig is om terug te keren.
Het is steeds de rol van de sjamaan geweest om in een veranderde bewustzijnstoestand de gevluchte ziel op te sporen en terug te brengen naar het lichaam van de client.

0b5a904918b78b02a0da5612a46842f6NTgyODBj

In onze cultuur zijn we ons niet gewaar van een storing in onze spirituele harmonie die ziektes creert. En omdat zielsverlies vaak voorkomt wanneer we nog erg jong zijn, hebben we niet door welke onbewuste patronen we ontwikkeld hebben omwille van ons prille zielsverlies. We zijn altijd op zoek naar dat verloren zielsdeel. En die zoektocht beleven we door steeds opnieuw hetzelfde trauma te herhalen. De namen van de mensen in ons levensverhaal mogen dan wel verschillen, het verhaal is vaak steeds hetzelfde.

Copyright 2010© Nederland Gerda Verstraeten

http://www.stemmenhoren.com

http://chayenna.jouwpagina.nl

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
dank je voor je reactie henie
Interessant stuk, stemt tot nadenken!