Het leren kennen van mijn deelpersoonlijkheden (alters)

Door Chayenna2 gepubliceerd op Tuesday 30 October 12:53

Na mijn wake up call in 1991 begon ik mijn onderzoek naar wie ik was. In de eerste jaren werd ik me vooral bewust van hoe mis het was in mijn relatie. Vaak werd me verweten dat ik dingen had gedaan of gezegd die ik me totaal niet herinnerde. Deze verwijten gingen gepaard met emotioneel en fysiek geweld. Maar ook brachten deze herinneringen terug aan de jaren die er aan vooraf gingen. Als ik er over probeerde te praten werd alles ontkend. Hij vertelde steeds dat het de nasleep was van de laatste bevalling. Ik was nog steeds ziek. Daar ik in de reguliere geneeskunde ook niet verder kwam, zocht ik mijn weg in het alternatieve. De relatie problemen werden toen afgeschoven op de vrouw die me hielp, en later op Jomanda.

  http://plzcdn.com/ZillaIMG/dd3071df8da7cac825a5133fbd096b02_medium.jpgHet duurde 4 jaar voordat ik eindelijk de echtscheiding door durfde te zetten. En eindelijk zou ik nu van alles af zijn dacht ik. Nu daar had ik me flink op verkeken, want naar mijn scheiding begon alles pas.
Het was enkele weken naar mijn scheiding dat ik bij en bezoek bij Jomanda met mijn vriendin daar stond te praten en er iemand bij kwam staan. Ik stelde me voor en zei: “Hallo ik ben Carola”. Ik raakte in de war en begreep niet wat er gebeurden. Ik wist toch wel wat mijn naam was? Waarom noemde ik mezelf dan Carola, en waarom hoorden men niet meer dat ik zei, he waar komt dat nu vandaan. Na dit voorval begonnen de gesprekken met Carola op gang te komen. Ze vertelde me dat ze al jarenlang bij me was. En ik vertelde haar dat ze op moest rotten en uit mijn hoofd moest gaan. Ik vertelde haar dat ze niets te zoeken had in mijn leven en in mijn lichaam.

Carola lachten alleen maar, en vroeg me toch maar eens erover na te denken of ik wel wist hoe mijn leven was. Dagenlang liep ik me af te vragen wat er toch met me aan de hand was. Ik had altijd wel hele gesprekken en discussies gehad met mezelf in mijn hoofd maar het had nooit een naam gehad. En ik wist niet beter dat iedereen dat wel zou hebben. Ook kreeg ik steeds meer beelden te zien van een meisje van een jaar of 18, met lang zwart haar. Na dit gebeuren probeerde ik wel beter op de dingen te letten die er gebeurde. Carola liet me merken dat in de periodes dat zij het overnam, ik totaal niets meer wist, De tijd was er voor mij niet meer. Hierdoor werd ik steeds angstiger, wat gebeurde er toch? Op een avond was Carola op stap gegaan, en het enige wat ik er van opmerkte was dat ik s-morgens wakker werd in het bed van mijn zoontje. Ik begon af te vragen hoe ik daar terecht was gekomen liet Carola mij de beelden zien van de avond ervoor. Ze was lekker met een collega van mij de kroeg in geweest, en had daar een jongen opgepikt. Ik schrok me wezenloos en belde meteen mijn collega. Deze kwam, en ik nam haar toen als eerste in vertrouwen van wat zich er in mij afspeelde. De jongen kende ik vanuit de winkel waar ik werkte en ik wist dat hij stukken jonger was dan ik.

  http://plzcdn.com/ZillaIMG/c3c1663c5816696f373be9156f9650fe.jpgDe dagen daarna probeerde ik de overhand te blijven houden, maar ik kon er niets tegenin brengen. Steeds weer maakte Carola een afspraak met hem, en ik stond wat dat betreft buitenspel. Zij vertelde hem ook allerlei dingen waar ik me totaal niet bewust van was. Mijn begeleiders in Tiel bij Jomanda vertelde me dat het te maken had met een verwerking van een vorig leven en dat ik er tegenin moest gaan. Maar hoezo verwerking, hoe moest ik er tegen in gaan? Daar hadden ze geen antwoord op. Toen ik daar te horen kreeg dat de begeleiding zou stoppen als ik niet stopte met die relatie, konden ze het allemaal van mij bekijken. ( Of was het Carola die me dat gevoel gaf?) Ik begon het vechten op te geven. Vanaf dat moment ging het ook beter, en werd ik me meer bewust van de periodes dat Carola het overnam. We werden zogezegd vriendinnen. Carola liet me ook beelden zien uit haar leven. Ik zag haar als 7 jarig meisje op een landgoed spelen bij een groot wit huis, dit herkende ik wel uit de vele dromen die ik al vele jaren had gehad en waar ik altijd angstig uit wakker was geworden.

In haar leven was Carola heel gelukkig tot haar 9de jaar. Op een dag was ze getuigen tussen de ruzie van haar ouders over haar opvoeding. Haar moeder vertrok op haar paard en verongelukte daarbij. Ze had haar nek gebroken. Er was in huis een oudere vrouw die de schuld van de dood op Carola schoof. Ze mocht haar moeder ook niet meer zien. Toen ze toch probeerde de kamer in te gaan waar haar moeder lag opgebaard, werd ze betrapt de kamer uitgesleurd en van de trap afgegooid. Hierdoor raakte ze verlamd. Ze werd tot haar 12de uit huis geplaatst omdat haar vader voor zijn werk veel weg was. Toen ze terugkwam op het landgoed was er niets meer over van het vrolijke meisje wat ze altijd was geweest. Ze leerde een schilder kennen die op een huisje op het landgoed woonde en kreeg een verhouding met hem. Hoewel hij al 29 jaar was, was ze erg gelukkig en hij leerde haar weer lopen. Haar vader kwam echter toen ze 14 jaar was achter de verhouding en de schilder werd van het landgoed gegooid. Carola kwam er een paar weken later achter dat ze zwanger was. Ze zocht veel troost bij het graf van haar moeder, en in het huisje van haar schilder, waar ze hele gesprekken met hem hield. Ze kreeg een zoontje wat ze Daniel noemde. Toen Carola 18 was sloeg het noodlot op nieuw toe. Haar zoontje verdronk in de vijver naast het huis. Carola pleegde hierna zelfmoord, Ze hing zichzelf op.

  http://plzcdn.com/ZillaIMG/5a6979c33da6905d4e32cc308995ae26_medium.jpgDeze beelden kwamen stukje bij stukje, en naar een paar maanden was de film voor mij compleet. Als ik deze beelden zag, voelde ik er ook haar angsten en verdriet bij. In mijn nieuwe vriend herkende ze haar schilder uit dat leven, en in mijn jongste zoontje, haar zoontje. Ik was bang dat ze nu ook haar zelf iets aan zou doen, en mij ook daarmee in gevaar zou brengen. Vooral omdat er al eerder zelfmoordpogingen gedaan waren, waar ik niets van af wist. Maar al snel merkte ik dat die angst ongegrond was, omdat ze de pijn en verdriet had kunnen delen. Op een healing van Jomanda hebben we afscheid van elkaar genomen. Nadat ze in het dagboek voor mijn vriend, mijn zoon en mij een boodschap had achtergelaten. Het afscheid was heel mooi. Ik zag hoe twee engelen naar beneden kwamen op haar op te halen. Ik voelde me ontzettend leeg. Op onze vraag of ze al die tijd alleen was geweest, had ze alleen maar gelachen, en had ze me een bloem gegeven. Tel de blaadjes maar zei ze. Bij het tellen van de blaadjes kwamen we op 36 uit, maar begrepen niet waar dat voor stond. Nog enkele weken zocht ik troost bij haar woorden in het dagboek. Ik voelde me ontzettend leeg De rust was terug maar niet voor lang…
Het bewust worden van de anderen alterego's

Nadat Carola was vertrokken was het heel stil in mij. Voor het eerst in jaren waren er geen flashbacks, geen stemmen in mijn hoofd. Ik begon aan heel het gebeuren te twijfelen. Was het niet gewoon dat ik een hele grote fantasie had? Was het niet gewoon een manier van aandacht vragen? Mijn motto was altijd al geweest doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg.Enkele weken ging het gewoon prima, totdat ik met mijn ouders, mijn nieuwe vriend en kinderen op vakantie ging. Er kwamen onverklaarbare angst en woede uitbarstingen opzetten.Opnieuw waren er allerlei beelden waar ik niets van begreep. Opnieuw werd ik geconfronteerd met het tijdverlies, maar ook was er weer contact met Carola.Via mijn vriend kreeg ik te horen dat er anderen alterego’s zich hadden laten zien en hem hun namen had verteld. Claudia, Tanja, Charlotte, Sabientje, Bang Haasje, Jankertje en Rudolf. Ze varieerde in de leeftijd van 4 tot 22 jaar. Zelf merkte ik hier niets van, en begon me eerder af te vragen of de healingen die ik bij Jomanda volgden niet de oorzaak waren van al dit gedoe. Doordat mijn oudste dochter problemen kreeg op school, werd aangeraden haar naar een psycholoog te sturen. Op een dag moest ik mee komen voor een gesprek met haar psycholoog. Aan het einde werd door de therapeut aan mij gevraagd of ik iets wist van MPS. Ik had de laatste maanden bij Jomanda wel mensen leren kennen die dit hadden, maar zag toch geen overeenkomsten tussen hen en mijzelf. Ook al vertelde mijn vriendin in Tiel vaak dat ze niet begreep wat er met me aan de hand was. Soms ging ik als een klein meisje bij haar liggen met mijn duim in mijn mond. Ik deed het steeds maar af dat het wel aan de healingen zou liggen. Zelf was ik niet bewust wat er tijdens de healingen gebeurden.

Ihttp://plzcdn.com/ZillaIMG/58fa1ba4153f11e4f76f9844fcff7b48.jpgk besloot toen toch maar de hulp in te roepen van een psycholoog. Hij raden me aan het boek te lezen van Liz Blijdorp, de 147 persoonlijkheden die ik ben. Meteen bij het lezen van het begin, waar ze beschreef hoe een aspect het lichaam overnam, was het fout. Ik begon hierin zoveel dingen te herkennen dat we besloten de testen te gaan doen. Deze testen werden gedaan via vragenlijsten maar ook met video opnames. De eerste keer door mijn eigen therapeut, de tweede keer door een vrouwelijke therapeut. De uitslag ervan was dat ik een eigen dag bewustzijn had van nog geen 25%.Duidelijk waren ook de switchingen te zien, en het veranderen in stem en lichaamshouding. Ook was er duidelijk te zien dat ik verschillenden handschriften en manieren van schrijven gebruikten. Op het moment dat ik de diagnose kreeg wist ik niet of ik nu blij moest zijn omdat het een naam had. De pijn die het me gaf, omdat ik nu ook de beelden die ik in de laatste weken steeds zag, moest gaan zien als dingen die echt gebeurd waren, en ze niet meer kon zien als fantasie. De “anderen ”waren er dus echt.

Wie was ik dan in godsnaam als heel mijn leven door die anderen was geleid. Ik kreeg de naam Ikje. Hierna waren binnen enkele maanden ook een aantal andere bekend. Monica, Molly, Katja, kleine Tommy, Katinka, Louisse, Viola, Helmi, Elize, Vicky, Jeannette, Saskia, Natascha, Jolanda, Gerdiena, Grote Tommy, Rachel, Jouri, Janneke, en Hans. Na de testen werd er meteen besloten dat er gezinshulp in huis zou komen, om mijn eigen kinderen te ontlasten, want blijkbaar hadden de groep pubers in mij totaal geen zin in het huishouden en werd dit onder een hoop gesnauw afgeschoven op de kinderen. Was ik in het begin niet bewust ervan als een van de anderen het overnamen. Na enkele maanden werd ik me er steeds meer bewust van. Ik voelde me machteloos als ik zag wat ze van mij leven maakten, de uitspraken die ze deden. Niet alleen voelde ik de pijn. Maar ik zag de pijn bij de kinderen als Louisse weer eens uit haar vel sprong en aangaf, dat de kinderen niet van haar waren en er dus ook niet voor hoefden te zorgen.
Mijn angst nam steeds meer toe nu ik steeds meer bewust werd van wat de stemmen werkelijk zeiden. Ik voelde me angstig als ik in de auto reed.

http://plzcdn.com/ZillaIMG/f6dd57de459c59fed7ca5d50e31de8aa.jpgEr was een stem die me steeds vertelde dat ik beter de vangrail in kon rijden omdat ik toch niets waard was. Er werd in mijn armen gesneden en sigarettenpeuken op uitgedrukt. Maar vooral was ik bang voor de woede aanvallen van sommigen. Vanaf de geboorte van de jongste was er al steeds een stem die me vertelde de kinderen naar beneden te gooien, of een kussen op zijn hoofd te drukken, maar het werd steeds erger. In mijn hoofd speelde complete ruzies af. Tussen mij en de aspecten en tussen de aspecten onderling. Niet alleen was ik niet bewust geweest van al de andere. De andere wisten ook niet van elkaar.
Door het schrijven in het dagboek, leerde we elkaar steeds beter kennen. Veel informatie werd er ook nog steeds doorgespeeld door mijn vriend en de gezinshulp. Verder waren er de nachtmerries zoals ik ze noemde. Ik kwam in een omgeving terecht waar het pikdonker was. Ik werd er geslagen en verkracht, en steeds weer was er een stem die me vertelde dat ik van hun was, en dat ze nooit zouden laten gaan. Voor alles werd ik uitgemaakt en werd dan doodsbang wakker, met het gevoel dat er iemand in mijn kamer was. Ook als ik klaarwakker op bed lag, zag ik het bed indeuken net of er iemand op kwam liggen, zag ook allerlei schimmen. Als ik besloot naar Tiel te gaan, kreeg ik te horen dat ik er nooit zou aankomen, en kreeg daarbij beelden te zien van een auto-ongeluk. Wat ik ook probeerde, een antwoord kreeg ik niet op mijn vragen. Ik zou het zelf moeten uitzoeken. Maar hoe kon ik alles een plaats gaan geven, als alle beelden, gevoelens en gedachten zo door elkaar liepen. Ik was moe van het vechten, moe om steeds weer de controle te willen houden, wat toch niet lukte. Ik was alleen maar Ikje Een gedeelte van het geheel, het andere bepaalde mijn leven en ik kon alleen maar toekijken, vanuit de hoek van de kamer, van bovenaf, soms door mijn ogen, maar dan via een waas. Voor mij waren er twee werelden. Hoe zou ik die ooit samen krijgen

Mijn verdere ervaringen kan je lezen in de zilla Dissociatieve identiteitsstoornis

Copyright Nederland@Gerda Verstraeten

Voorbij de regenboogbrug
Mijn pagina
Verhalen en gedichten Chayenna


 

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dank je Rosee. Ja die periode kan je vergelijken met wat men de hel noemt. Toch ben ik blij dat ik het proces ervan heb doorlopen. Achteraf zie je pas wat voor mooie cadeautjes het heeft opgeleverd.
Mijn god, wat een hel! Zou je 10 duimen willen geven voor de moed om het op te schrijven en het te delen:)
Een plus. Hoeveel kan een mens verdragen. Maar je bent er nog en dat is zeker een pluim waard.
Jou is dat overduidelijk gelukt, Gerda! Chapeau!