De terugkeer, de verborgen jaren in Canada, 154, het stam offer

Door San-Daniel gepubliceerd op Tuesday 04 February 18:31

images?q=tbn:ANd9GcR3iEBLMgCn_LErvS5T1oO

Mijn ondergoed en sokken waren nu weer door het water gehaald  en lagen te drogen in de vrachtwagen. 'Het is belangrijk,' had Bill gezegd,'om je af en toe te verschonen anders krijg je steenpuisten, dat wil je echt niet'. Hij kon onsmakelijk uit de hoek komen, maar ik besefte dat hij waarschijnlijk uit ervaring sprak. Ik kwam aanlopen toen Bill naar buiten kwam met een motorpriem, 'deze gaat achterin en als die daar ligt kom dan nog even de laatste hete koffie drinken voor de komende dagen'. Zo zaten we daar even later bij de bar met onze handen om een mok koffie, elk met onze eigen gedachten'. De eigenaar kwam aanlopen met een plastic zak, 'zo mannen sprak hij,' het overlevings pakket van overheerlijke moose'. Bill rekende af en klopte op de zak,'die gaat in de gereedschap kist, dat blijft bevroren langer goed dan wij hier werken'.

'Luchtfilter maaltijden, 'verduidelijkte  hij en ik wilde niet dom lijken en nam mij voor om later in de cabine te vragen wat ik me daar bij voor moest stellen. Ik haalde even later het stekkertje uit de stroompaal en Bill liet de vrachtwagen voorgloeien, je zag hem in gedachten tellen in zijn hoofd en na een seconden of 10 startte hij de motor, een diep gegrom begroette ons. We bleven nog even staan tot de motor op temperatuur was gekomen en de typische diesel snurk ten gehore bracht. 'daar gaan we big mother,'lachte Bill', way up North. Hij zag er ontspannen uit en in zijn element, je kon je niet voorstellen, dat de man dagen geleden krom gelopen had van alle elllende die de echte wereld met zich mee gebracht had, de scheiding, het bijna faillisement, nu was dit zijn echte wereld geworden, een gebied waar hij controle had en dat andere , dat lelijke gebied, was een verhaal geworden in de verte.

images?q=tbn:ANd9GcS4Cp-WmBMpeNlnsdhjidK

'Ja,' begon Bill, 'het zat Earney niet mee. Hij had zijn leven geruild voor wat proviand, maar zijn leven was verre van prettig. Hij leerde wat meer Inuit  woorden en kon mensen begroeten. voor de rest leerde hij veel losse woorden maar kon geen zinnen maken, hij voelde zich sociaal buitengesloten. hij kon vis zeggen en wak en speer, als hij die zocht , dan zei hij kakiwak en haalde zijn schouders op en keek om zich heen. Er waren niet zoveel gebruiks voorwerpen en als hij een woord wilde leren dan wees hij iets aan en zei inuktitut en maakte praatbewegingen met zijn hand. Het betekende zoiets als spreken, taal of woord. Als hij zijn beker drab en slurrie kreeg of een wind gedroogd stuk vlees dan zei hij qujannmiik en keek dan heel dankbaar en onderdanig.  Het betekende zoiets  als fijn of dank je wel, hij wilde wel weer eens gewoon vijf minuten met iemand praten. Niemand is een eiland en mensen hebben mensen nodig om hun ideeën te delen,en alhoe er altijd wel deze of gene van de stam om hem heen liep, was Earney eenzaam. 

De mannen gingen af en toe weg op de sleden en kwamen dan na een lange tijd terug met hun slede vol gepakt met proviand uit de vrachtwagen. De honden kwamen dan doodmoe aan en de mannen stonden achterop en stepten mee om de honden te helpen.. De lading werd zo langzaam verplaatst van de vrachtwagen naar de nederzetting en na een nacht sneeuw was het gewoon een hoekige heuvel geworden die weer opging in het landschap. Earney had ze geklokt, want zijn horloge had in het pool gebied met zijn afwijkende dagen en nachten geen nut, maar je kon wel tijd meten.  Ze waren ongeveer 7 uur weg van het kamp en ze gingen ongeveer eens per week met een paar sleden richting Zuid. Earney had veel geleerd na een paar maanden, de wind blies altijd van Noord naar Zuid en dat trok sporen in de sneeuw. De wind werkte als een ruw kompas. Op andere dagen vertrokken de mannen maar kwamen dan terug met buit van de jacht. 

images?q=tbn:ANd9GcS78Wa3SCcPtJ7wu2jsKY6

Er waren ook twee mannen die af en toe proviand op een slee plaatsten en dan heel veel later met pelsen terug kwamen. Earney ging er van uit dat zij ruilhandel pleegden of met indianen of met andere Inuit stammen.   De paar vrouwen die de stam rijk was, bekeken dan goedkeurend de pelsen en betasten die op allerlei manieren. De mannen die de 'handel' pleegden  stonden in hoog aanzien, zij waren het venster naar andere werelden en sliepen dan met de vrouwen die nacht . Het was bijna de dag voor de vrachtwagen run toen één van de mannen uitgleed en viel en echt heel hard neerkwam. Hij kon niet meer overeind komen en Earney meende uit de de bewegingen op te maken dat hij iets gebroken had, of zijn arm of een paar ribben of beiden. Hij werd een grote ijswoning ingeholpen en de grootste Eskimo wees op Earney en zei iets dat de arme man niet verstond. Hij kwam naar hem toe en wees op de slede en smeerde toen zijn gezicht in met zeehonden drab en wees op Earney om het zelfde te doen. Bescherming tegen de koude wind meende Earney.  Even later zat Earney op een slede onder een pelsen mantel en de mannen vertrokken. Ze zoefden over de vlaktes en na enige uren kwamen ze bij de over van het meer waar de vrachtwagen nog steeds in het ijs rustte.

Het was knap hoe ze die terug vonden, Earney had geen idee hoe ze dat gedaan hadden. Hij keek naar de vrachtwagen en dacht met weemoed aan zijn vorige leven. Maar er was niet te veel tijd om te mijmeren hij moest helpen lossen en daarna laden. Voor de terug aanvang nam, deelde de grootste Eskimo wat taai vlees uit en even later zoefden ze weer over de vlaktes. Bij terugkomst zat de oude man die hij geholpen had om een igloo te bouwen bij het wak, die was nu wachter van het wak geworden,  De man die iets gebroken had, zat nu tegen de igloo aan en had duidelijk veel pijn. een vrouw bracht hem een kop drab en het was duidelijk dat de man op zijn minst zijn arm gebroken had want de kom werd tegen zijn lippen gehouden. 

images?q=tbn:ANd9GcSVFifUNArmI5fBEIZe0Vl

De tijd verstreek en het was kennelijk weer tijd om naar het vrachtwagen wrak te gaan. De man wiens plek ik in nam zat voor zich uit te kijken en met zijn goede hand wenkte hij ons allen om te komen. Hij keek mij indringend aan en vroeg Earney wat, haast smekend, maar die verstond hem niet en haalde zijn schouders op. Toen keek hij naar een tweede stamgenoot en pakte zijn mes en vroeg hem wat, Earney zei dat het ongeveer het zelfde had geklonken als eerst. De man schudde zijn hoofd en keek weg van zijn gewonde kameraad '.Bill stopte even met praten en tuurde voor zich uit. 'Toen kwam de grootste Inuit aanlopen en reikte zijn hand uit en daar legde de gewonde jager zijn hand met het mes in. Zij keken elkaar lang aan en toen vroeg de man die half gehurkt weggezakt lag weer het zelfde, op een klagende toon. Langzaam pakte zijn stamgenoot het mes over uit de hand van zijn gewonde makker en boog zich lichtjes voorover. Toen stootte hij met kracht het mes in het middenrif dat een krakend geluid maakte en de gewonde Inuit zakte ineen met gesloten ogen  De man legde het mes terug naast hem en twee tranen zochten hun weg over zijn wangen en hij wendde  zich af en ging buiten de kring staan. .'.

'Waarom, Bill, waarom', vroeg ik? 'Dat is vreselijk'. 'Oude mensen die de horizon van hun bestaan zien,' vertelde Bill,' of gewonden of zwakken, smeken de stamgenoten om hun leven te nemen als zij niet meer productief zijn.  Het zelfde gebeurt in tijden van slechte jacht, dan worden de kinderen gedood, als voedsel schaarste dreigt. Zij vragen het aan drie verschillende jagers en de derde moet het uitvoeren' Ik was er stil van. 'Ik weet niet wat ik er van moet denken,' zei ik. 'Ach,' antwoordde Bill pragmatisch, ' zij zijn het uitverkoren volk, zij mogen dat zelf bepalen'. 'Dat moet een schok voor Earney geweest zijn,' meende ik. 'Jawel,' zei Bill, 'dat was, vertelde hij mij, het moment dat hij besloot dat hij  niet meer bij de Inuiten wilde wonen en dat hij hoe dan ook terug wilde naar de 'beschaving'

San Daniel 2013.

lees ook, de terugkeer, de verborgen jaren in Canada, 150 rooksignalen.

 

 

 

Reacties (13) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ongelofelijk. Kon die man niet wachten tot de pijn zou zakken?
Een echte ver van je bed show dit, onvoorstelbaar voor ons in onze warme huizen met de supermarkt op fietsafstand.
Huiveringwekkend. Onverbiddelijk als het arctische klimaat.
Je krijgt de koude rillingen als je dit leest...
Leuk dat we elkaar binnenkort tegenkomen
Ja, ik verheug me er al op!
Een beetje steun tussen de vrouwen? :)
Ik denk ook dat de Inuit geen keus hadden. Het leven is daar zwaar en hoe hard het ook is er is in zo'n wereld geen plaats voor zwakken en ouden. Op dat gebied is het hier zeker beter.
Gebeurt ook bij andere natuurvolkeren. Wanneer ouderen zich niet meer productief kunnen maken ten behoeve van de stam dan trekken ze zich terug in de natuur om te sterven. Zo'n onzelfzuchtige daad kun je met niets vergelijken in onze huidige maatschappij.
Dat is zo ..wij zijn ver van de 'eenheid' afgedwaald
Onvoorstelbaar hoe meedogenloos hard de natuur een mens kan maken.
Ja.. uit eigen behoud
Precies ... ze hebben geen alternatief.