Terug naar Posi Lief (4)

Door Weltevree gepubliceerd op Monday 03 February 17:07

Het is doodstil in de stinkende steeg. Gettu laveert de witte Jeep heel voorzichtig over de grote scherpe keien tot vlak voor de poort, die al open zwaait voordat we allemaal zijn uitgestapt. De portier salueert en ik zie direct al een aantal, mij bekende, doerakjes brutaal aan komen stormen.
De zuster in de deuropening maant hen ons niet omver te lopen en ze wenkt ons. Zij zal een praatje met de dames maken over wat zij hier allemaal, waarom en met wie, doet. Ik pas er niet meer bij in haar kleine kantoor en in de hal ervoor staat de koffie stomend op de stoof klaar. 

Onmiddellijk word ik op de driezitsbank omringd door mijn tekenklasje, waarvan één mij, na de dames in het kantoor, ook een mini kopje kofie aanreikt.
Mijn teken- en schilderoffensief zijn puberende meisjes, die het heerlijk vinden eens per week een hele morgen of middag uit de dagdagelijkse zorg weg te zijn. Ik heb uit Nederland pakken tekenpapier, pennen, inkt, potloden, gummetjes en liniaaltjes meegenomen. De eerste twee maal hielp Mattie door mijn aanwijzingen en opdrachten te vertalen. De laatste tijd doe ik het zonder hem, omdat ik de meisjes spelenderwijs tevens wat Engels bij moet brengen, vond atu Anannia. Met handen en voeten plus een goed voorbeeld lukt dat wonderwel. Inmiddels heb ik al twee rasechte talenten onder hen ontdekt. Tegenwoordig werken we óók met de flessen gouache verf die de Wings of Support de vorige keer als verrassing mee brachten nadat ze hiervan hadden gehoord.  In de TV-kamer, waar de zuster haar counseling- en voorlichtingsochtenden geeft, hangt één en ander van de tekenlessen aan de muur. De dagdelen zijn een succes. Iedere week zit de grote vergadertafel op de eerste verdieping overvol met trouwe leergierige lieverds, die geconcentreerd, tong uit de mond, de eerste beginselen willen leren. Inmiddels heb ik met de collectie plakkaatverf van de Wings erbij een heuse teken- en schilderkast in kunnen richten en er staan al meisjes voor een tweede lesgroep op de wachtlijst. Het blijkt tevens wonderlijk rustgevend, constateerde de zuster al vrij snel. Vooral voor onze drukke, altijd zingende en dansende Thadie, die volgens mij aan een ernstige vorm van ADHD lijdt. Vandaag voeren ze echter iets ondeugends in hun schild. lijkt het. Overdreven opgewonden, met iets geheimzinnigs, draaien ze om me heen alsof ze kans maken als uitverkorenen met de dames mee naar Nederland te mogen. 

Als Tess en Erica een half uur later met rode konen naar buiten komen blijkt de binnenplaats bomvol te staan met alle geliefde straatschoffies die ik ken, variërend van vier tot twintig jaar. Hun feestelijke gejuich zodra ze ons op de veranda ontdekken raakt me totaal onverwacht. Enkele van hen hangen meteen aan mijn armen voor een knuffel. Ze zijn altijd op zoek naar een aai over de bol en de dames schieten ervan in de lach. Het is overduidelijk: Dit is hun mismismissieHolland, die met hen mee danst en zingt. Missie Dora is van hen! Vandaag maakt hun aanhankelijkheid me echt verlegen. 
 
De dames zijn in het midden van de 'tuin' waar normaliter gevoetbald wordt, geheel ingesloten door minstens veertig opgewonden standjes, die stuk voor stuk hun aandacht willen.

Ineens wordt het echter doodstil tussen de hoge omheining. Ik vraag me geschrokken af of er iets mis is gegaan dat ik niet zag. Totdat ik hoor: "Ant hoelet, sost",  waarna alle meisjes zich geheel synchroon naar Tess en Erica toe wenden en een lied aanheffen waarbij hun schouders, zoals in de Ethiopische traditionele dansen, tegelijk ritmisch mee schokken. Uiteraard versta ik er geen woord van, maar het lied doorboort meteen de laag van kwetsbaar bewustzijn. Sentiment, dat normaliter veilig door een verstandige sluier bedekt blijft, enkel voor EmjE of een tranendtrekkende film bestemd is. 

Vanaf de veranda luister ik driftig slikkend. De loepzuiver gezongen Armhaarse aubade heeft een goed in het oor liggend refrein, waarin de woorden 'Wings en Holland' telkens drie keer opzwepend worden herhaald. Verwondering, ongeloof en verbazing zinderen mee tussen de hoge muren. Op de maat van het helder klinkende lied. De plompverloren opborrelende ontroering  wordt na ieder couplet meer opgeklopt. 
“Eigen initiatief, ” fluistert de zuster in mijn oor.
“Onder Thadie’s leiding ingestudeerd,” gniffelt ze en ik knik, krijg geen woord meer normaal door mijn keel zonder te moeten janken.
“Ze stelde het voor toen ze hoorde wat de Wingladies hier zouden komen doen en je kent Thadie, zij is druk, een ongedisciplineerde dondersteen, maar als ze echt iets wil... kan ze heel vastberaden zijn. Zij heeft donderdagmiddag iedereen hier bij elkaar getrommeld, want u... háár missie Dora, komt ons immers ook altijd helpen, zei ze tegen iedereen.”

De zuster lijkt net zo trots als ik. Blijdschap en ik slik telkens opnieuw een zak vol sentiment en fierheid weg. Dankbaarheid. Weten. Wat deze kinderen, die niets anders kennen dan armoe, vuil, honger en misbruik, hier zonder één rode cent voor elkaar boksen is onbetaalbaar. De meesten, amper tieners, zijn al hun tijd kwijt aan overleven, maar vandaag laten zij mijn hart betoverd verwarmd op volle toeren roffelen. Zo te zien liggen ook de harten van de Nederlandse dames wagenwijd open en zonder vooraankondiging rollen toch nog ongewenste tranen over mijn wangen. Ik poets ze driftig weg in het besef dat de spanning van deze hele dag en, wie weet ook wel de ingewikkelde vakantieweken daarvoor, nu op de kinderstemmen uit mijn lijf wegvloeit. Natuurlijk en niet te stoppen, als de traag stromende okergele Nijl.


Natuurlijk klappen we na afloop dolenthousiast waardoor ze en masse het lied nogmaals inzetten. De KLMdames zijn duidelijk in de wolken en bedanken het vrolijke koor dat hen nog steeds swingend de handen schudt. Geen enkel internationaal gerenommeerd publiciteitsbureau had een meer meeslepende reclamecampagne kunnen realiseren, denk ik met respect. Op dat moment weet ik al zeker dat dit zo spontane gebaar van ‘mijn meute’ nooit en te nimmer uit mijn ziel zal slijten, wat er ook gebeurt. Als dit de dames niet voor zich inneemt vreet ik een hele pan met schapen hersens leeg, beloof ik in stilte.

De meisjes hebben, zoals me nu pas opvalt, hiervoor zelfs hun beste kleren aangetrokken of iets nets van iemand geleend. Nergens zie ik de bekende afgekloven kloffies die ze weken lang, iedere dag dragen en bij sommigen is het doorgaans uitgeplozen vuile haar, schoon en met vet ingewreven met kleine strengen gevlochten…

Vermoeid maar onvermoeibaar zetten Gettu en ik om vijf uur de dames bij hun vijf sterren hotel af waar ze me welgemeend intiem omarmen en bedanken. Onomwonden vertellen ze me in de hal dat ze bij hun volgende vergadering CHAD-ET en mijn samenwerking met hen, positief zullen beoordelen, "want over de integriteit van deze NGO valt, wat ons betreft, echt niet te twijfelen. Over zes weken denken we je de uitslag te kunnen mailen, Dora, maar je kunt in ieder geval trots zijn op wat je hier inmiddels al hebt bereikt."

Vervolg

 

Reacties (12) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat een emotie .. ik kreeg de tranen in de ogen bij het lezen, net of ik erbij was! Wat moet dit jouw hartje verwarmd hebben!
Maar dan de reactie van P1eter .. ja ... ik las ook je eerste verhalen en weet dat het niet zo mooi blijft :-(
Je schrijft het ZO mooi Dora ... we kunnen ons zo goed inleven. Het wordt een spannend boek!
Ja, ik moet uiteraard wegdenken hoe het uiteindelijk verlopen is en zal ik je eens iets moois vertellen?
Dat ik dat vergeten kan betekent dat die 'anderen' en het negatieve het dus niet gewonnen hebben, want anders zou ik het zo niet kunnen herbeleven en opschrijven...
Heel juist want in de manier waarop jij het schrijft voel ik de passie en het positieve.
heel chique xx
Diepe bewondering voor je energie en je positieve verwachtingen. Als je toen geweten had wat je nu weet....
Diepe bewondering voor je energie en je positieve verwachtingen. Als je toen geweten had wat je nu weet....
Ik kreeg wel even een brok in mijn keel.
Dat vind ik een pracht compliment, dank je wel
Prachtig geschreven, 'keep up the good work ;)'.
Prachtig geschreven, 'keep up the good work ;)'.
Heerlijk positief!