Terug naar Posi Lief (3)

Door Weltevree gepubliceerd op Monday 03 February 10:33

Op de achterbank ligt al vanaf vanmorgen een grote plastic Coöp tas. We hebben weken geleden al overlegd of het niet beledigend zou zijn en nu vertellen ze dat vrienden en kennissen hen met liefde wat modieuze kleding hebben meegegeven, "en wij konden het niet laten Dora. We hebben er wat leuke snuisterijen voor hen bijgedaan. Dat komt niet oficieel van de Wings hoor, maar mochten de leden besluiten dat we toch niet met jou in zee gaan, dan wilden wij jullie toch iets extra's hebben gegeven." Ik krijg er een krop van in de keel, zo betrokken als de dames alweer blijken te zijn. 

Gettu zal strakke instructies hebben meegekregen om ons geen moment uit het oog te verliezen. Het zint hem niets dat ik hierna alleen met de dames de wijk in ga. Voor het restaurant gebaart hij dat het niet veilig is en hij zal hun bagage dragen, zegt hij wijzend naar de grote zak. Uiteindelijk krijg ik hem aan het verstand gepeuterd dat hij zich geen zorgen hoeft te maken, anderhalf uur vrij is, hier op mijn kosten een maaktijd kan nemen. “Lieve Gettu, men kent me hier inmiddels, beschermt me en in Holland dragen vrouwen altijd zelf de spullen,” zeg ik, wetend dat hij er niet alles van verstaat. Hij blijft bezorgd naast de Jeep wachten als we oversteken en onder luide bijval van de altijd opgewonden buurtkinderen het zandpad naar beneden inslaan. Na de vijftig meter tot de poort te hebben overbrugd  zwaai ik naar hem voordat we achter de schutting verdwijnen.

Eenmaal binnen blijken alle omwonenden en directe buren op de hoogte te zijn van onze komst. Me herinnerend hoe ik het ervoer toen ik voor het eerst hier kwam stel ik me voor hoe deze besloten buurt op Tess en Erica over zal komen. De verzameling aan en tegen elkaar gebouwde kubussen en onderkomens rond een vaak bemodderde smerige binnenplaats, met vriendelijke doch altijd aandacht vragende bewoners in alle soorten en maten. Ik voelde me knap bekeken, bijna uitgekleed, wat me toch onzeker maakte. Van alle kanten beloerde men die oude witte ferengie en ze smiespelden openlijk van alles tegen elkaar. Over mijn huid, het blonde haar op mijn armen waar ze aan wilden trekken, de Westerse kleren en de kinderen waren zeer vasthoudend in hun nieuwsgierigheid. Ze bevoelden me zonder gene, wilden zelfs weten wat ik in de tas had. Nu ben ik één van hen. Eenmaal geaccepteerd laten ze me met rust maar blijven altijd wel vriendelijk doortastend geïnteresseerd.

Deze keer is vooral Erica het doelwit met haar lange hoogblonde haar dat iedereen maar al te graag zou bevoelen. Men glimlacht, knikt vriendelijk en staart dan gebiologeerd naar haar felblauwe ogen. De dames zijn hieraan gewend, nemen ontspannen de tijd om enthousiast toegestoken smerige kinderhandjes te schudden en de grotere vriendelijk toe te lachen. De twee girls from miss Dora moeten wel heel bijzonder zijn, dat zulke hoog bezoek hun binnenplaats weet te vinden, zie ik sommige ouderen denken en ik vermoed dat het respect voor Tidgi en Negist er flink door stijgen zal.

Mijn kopzorgen blijken totaal onnodig. Op de betonnen treden staat mijn voormalige candykane meisje, uitgegroeid tot een struise jongedame, opgetut naast Negist te stralen. In kleding die zij voor deze gelegenheid het best geschikt achten. Op slag ben ik zo trots als een aap en stel iedereen aan elkaar voor. De geur van pasgebakken zoete pannenkoekjes kringelt in mijn neus als ze ons met een wijds gebaar uitnodigen om binnen te komen.  De eet-woonkamer/keuken annex chipsbakkerij is keurig aan kant is. Op de tafel staan de suikerpot, asbak en een dienblaadje met brandschone theeglaasjes klaar. Met schoteltjes er naast. Op de kerosinekoker zingt water in de ketel en de koekjes zijn nog warm als Negist ze bij de muntthee serveert terwijl Tess de zelfverzekerde Tidgi met vragen in het Engels bestookt. Tot mijn verbazing interpreteren Erica en Tess de KLM regels stilzwijgend op eigen wijze want even later nippen ze van de gloeiend hete zoete thee en ze proeven de pannenkoekjes.

Ik weet niet of het aan mijn trotse blijheid ligt die de hele kamer vult. Of is het de innemende gastvrijheid van mijn zelfstandige pleegdochters? Roept hun wil om iets van het leven te maken in de relatief moeilijke omstandigheden het op?  Of zijn het de hooggespannen verwachtingen van de Wings die zeer zeker wordt bewaarheid? Eigenlijk zijn we allemaal om eigen redenen ontroerd als de diverse soorten chips worden bestudeerd en de meisjes moeten uitleggen hoe ze de zakjes zo kantig met een etiketje ertussen dichtplakken. Tidgi zet de kaars op tafel en doet het voor. De Wingsdames kijken met open monden toe en Tidgi groeit breed lachend van onversneden bewondering die ze ermee oogst. 

De dames willen proeven. Die met paprika, maar zeker de knoflookchips smaken uit de kunst, zijn ze het met elkaar eens en met toch wat verlegen gene plukken de dames de rode tas daarna onder de tafel vandaan. Verrukt pakken de meisjes hem aan waarna ze er giebelend hun slaapvertrek mee opzoeken. Ik zucht, drink mijn thee op en de Wingsdames steken niet onder stoelen of banken dat ze er versteld van staan wat we in die korte tijd samen al hebben bereikt.

“Wij zullen zeker positief adviseren,” fluisteren ze tegen elkaar en Erica houdt verstandig een slag om de arm.

“Of de hele groep in Nederland dat advies op gaat volgen is natuurlijk nog niet zeker. ” Toch zakt er een ton aan gewicht van mijn schouders. Aan onze inzet kan het duidelijk niet liggen als onze aanvraag wordt afgewezen. Met nieuwe oogschaduw op en in een nieuwe broek gestoken stappen mijn 'dochters' even later weer binnen en houden glunderend een 'modeshow' waar we allemaal vrolijk van genieten waarna ze de dames glunderend bedanken. De tijd is voorbij gevlogen en we moeten Gettu alweer opzoeken...

Nu kan enkel nog het Rehabilitatieproject van Sister Fantou roet in het eten gooien, denk ik, wat echter niet te verwachten is, want de jonge zowel als de oudere meisjes daar hebben ‘hun blanke kunstzinnige schilderlerares Dora’ zonder reserves in hun hart gesloten. 

Vervolg

Reacties (12) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Prachtig dit - heerlijk om te lezen!
Wat hebben de meisjes dat goed gedaan. Het gedrag van de dames van Wings verzachten het vervelend gedrag van Pee toch een beetje.
en nu snel naar volgend deel
Een hartverwarmend onthaal met aan elke kanten respect. Mooi is dat toch (en eigenlijk zo heel anders dan Peetje)
Klopt... iemand als Pee kan veel kapot maken, maar deze herinner dingen lekker niet.
Het moet allemaal goed komen zou je zeggen!
Het ziet er in ieder geval veelbelovend uit
Meiden om trots op te zijn. En die dames van Wings weten in ieder geval ook hoe ze zich moeten gedragen zonder iemand voor het hoofd te stoten
Ben ik ook
Mooi dat de meiden het zo goed voor elkaar hebben!
Kennelijk begrepen ze heel goed wat er van afhing.. en ik was echt zo trots als een hond met zeven staarten
Blijft mooi te volgen. Er is daar altijd wel iets te wikken of te wegen! x
Komt goed schatje xxx
Hij stond er net pas op, dus enkele 'foutjes' zijn reeds aangepakt.
Ha,ha........maar had het hier niet over foutjes hoor, maar over de plaats waar je was!
x