Een geheim

Door Nicolettepietersen gepubliceerd op Monday 03 February 10:27

Ze zet de rollator voorzichtig neer in het halletje en opent de deur naar de huiskamer. Na drie maanden revalideren vanwege haar heupoperatie voelt ze vooral opluchting. Ze is thuis, alles is weer goed. Of zal wel weer goed komen als ze maar trouw haar oefeningen blijft doen. Met een zucht zakt ze op haar bank. Haar kamer ademt de rust waar ze zo naar verlangd heeft in het altijd zo bedrijvige revalidatiecentrum. Waar er steeds van alles moest. Waar je alleen tijdens bezoekuren gezonde mensen tegenkwam en verder alleen maar kreupelaars, woordzoekers of klagers.

2421cb477c5cc36111d3e453d25b0310.jpg

Ze begint net weer aan haar nieuwe, maar vertrouwde omgeving te wennen, als haar oog valt op het stokoude dressoir. Als vanouds staan daar de familiefoto’s, maar daar is vandaag iets mee aan de hand. Ze wrijft in haar ogen en kijkt nog eens goed. Het lijkt alsof ze droomt: geen bekenden,geen familie…ze kent niemand van die mensen…de meisjes met hun strikken in het haar, die jongetjes met hun ouderwetse matrozenpakjes. En dan ziet ze opeens haar trouwfoto. Of liever gezegd: die ziet ze niet…Want de foto is ingepakt in vrolijk cadeaupapier! Met trillende vingers begint ze het papier te verwijderen en ze wordt een beetje duizelig als ze ziet wie de man is, met wie ze op die foto staat…. Gauw pakt ze de leuning van de dichtstbijzijnde stoel en gaat zitten, de foto nog in haar hand. Ze kijkt nog eens goed….. merkt dat ze haar adem in houdt als ze naar die man kijkt…. Hoe kan dit nou? Ze is toch nooit met hem getrouwd? Ze waren ooit verliefd, en niet zo’n klein beetje ook….. maar ja ,hij was katholiek en zij protestant en dat ging in die tijd niet samen! Ze moest het uitmaken van haar ouders en deed braaf wat er gezegd was… zo was dat in die jaren. ‘O, Arie toch….’denkt ze vertwijfeld ‘waar komt deze foto nou vandaan?’

Zou ze dromen of nog wat in de war zijn van wat er de laatste maanden allemaal in haar leven gebeurd is? Ze was, nadat ze het uit had moeten maken met Arie, jaren alleen gebleven want ze kon Arie niet uit haar hoofd zetten…. Maar ja , alleen is maar alleen. Ze wilde zo graag een gezin, dus toen op een dag ,na de kerkdienst , een nette, oppassende man zich aan haar en haar ouders voorstelde had ze maar toegestemd met hem uit te gaan. Ach, en van het een kwam het ander. Ze was niet zo verliefd op hem als op Arie. Ze dacht toen ook zeker te weten dat ze voor een ander nooit zou kunnen voelen wat ze voor Arie had gevoeld. Maar ze hadden het gezellig en haar ouders waren blij, dat vond ze toen heel wat waard. Ze had met Cor een best leven gehad. Gezegend met vijf kinderen, twee jongens en drie meisjes. Maar op de foto’s op het dressoir staan heel andere kinderen….. wat is hier aan de hand?

Trudie merkt dat ze nog steeds die trouwfoto in haar hand heeft. Haar vingers doen er pijn van, zo heeft ze die foto vast geklemd…… ze kijkt nog eens goed: ja, het is echt Arie en dat bruidje is zijzelf. Nou moe…… wat gek! Ze draait de foto om, op de achterkant staat iets geschreven. Op het moment dat ze haar leesbril op zet en naar het geschrevene kijkt wordt ze weer wat duizelig…… dat handschrift! O, dat herkent ze, zelfs na al die jaren, uit duizenden, dat is Arie’s handschrift….. en wat staat er?

‘trouwdag Trudie en Arie, 12 februari 1948’

Bij het zien van die datum raakt Trudie in paniek. Ze weet heel zeker dat ze op die datum met Cor getrouwd is! Verbijsterd kijkt ze in het rond. Ze is toch echt in het huis waar ze vijfenveertig jaar geleden met Cor is gaan wonen, waar hun kinderen geboren zijn. Ze herkent het huis , de meubels, alles…… Haar hart gaat nu als een razende te keer… er is iets heel geks aan de hand. Wat moet ze doen? Trillend besluit Trudie even rustig op de bank te gaan zitten en de situatie te overdenken. Er moet een logische verklaring zijn…… maar hoe ze ook denkt, ze kan die verklaring niet vinden. Gelukkig gaat de telefoon op het moment dat ze denkt gek te worden van de spanning. Het is haar oudste dochter Marja, die vraagt: ‘hoi mama, ben je blij weer in je eigen huisje te zijn? Kun je je redden , mam?’ Bij het horen van Marja’s stem komt er rust over Trudie. Dit is Marja, de oudste dochter van haar en Cor…. Zie je wel, ze weet nog precies hoe haar leven geweest is… anders zou ze toch Marja niet herkennen?

‘Ja lieverd, ik ben blij weer thuis te zijn , hoor, zo heerlijk rustig!’zegt ze, zonder iets van haar verwarring te laten merken

. ‘Ik kom vanmiddag even je boodschappen doen, maak maar vast een lijstje van wat er komen moet’ zegt Marja.

‘Goed kind, dat zal ik doen’ zegt Trudie ‘ eh…. Wat ik vragen wilde Marja, zijn er vreemden in m’n huis geweest toen ik er niet was. Weet jij daar iets van?’ ‘Vreemden? Natuurlijk niet mam, ik ben de enige die een sleutel heeft. Dat weet je toch wel?’ vraagt Marja ‘waarom vraag je dat?’

‘ Oo, zomaar hoor. Het lijkt allemaal wat anders dan anders’ houdt Trudie zich groot. ‘ Vergeet niet dat je ruim drie maanden weg bent geweest en dat je heel veel te verwerken hebt gehad’ probeert Marja haar moeder gerust te stellen. `je had je heup gebroken, de operatie daarna en toen die ontsteking aan het litteken. En ook nog een moeizame revalidatie! Dat is niet niks ,hoor mam.´

450e78ebd2e21bf875f9703759aa06dd.jpg

‘Jaja, dat zal het zijn’ zegt Trudie ‘nou tot vanmiddag dan ,hè?’

‘Tot straks, maak je geen zorgen je moet gewoon even wennen’ zegt Marja en verbreekt de verbinding. Trudie legt de telefoon weg en kijkt weer in het rond. Ze voelt zich wat rustiger nadat ze de vertrouwde stem van Marja gehoord heeft. Als Marja er vanmiddag is zal zij wel weten wat er aan de hand is, misschien kunnen ze er dan samen om lachen, besluit Trudie. Ze is moe van alle emotie en wil een dutje doen. Ze pakt in de gang haar rollator weer en scharrelt naar de slaapkamer.

Maar zodra ze daar binnen komt is het gedaan met haar rust: een enorme vergroting van de trouwfoto , die ze net in haar handen had , hangt boven het bed! Het bed van haar en Cor…… en nou hangt er een foto boven van haar en Arie….. Van schrik kan Trudie bijna niet op haar benen blijven staan…. Ze moet even zitten en valt neer op het kleine stoeltje in de slaapkamer, naast de kaptafel. Bibberend kijkt ze in het rond, op zoek naar bewijs dat haar verleden is zoals ze het zich herinnert en niet zoals ze misschien ooit gewild had dat het zou zijn! Ineens komt ze op een geweldig idee: haar trouwboekje! Daar staat natuurlijk Cor’s naam in …. Waar is dat ook al weer? Ja, nu weet ze het weer, dat ligt al jaren in de kast daar tegenover haar. Even zoeken…… ze kijkt in de kast en daar waar ze het verwacht ligt het trouwboekje…… zie je wel, ze weet het nog precies! Opgelucht maakt ze het open, in de zekerheid nu te zien staan dat ze op 12 februari 1948 met Cor van Dijk getrouwd is. Paniek maakt zich van haar meester als ook hier de naam van Arie opduikt…… niks getrouwd met Cor van Dijk, haar echtgenoot is volgens dit boekje Arie van Dam.

Dit is teveel voor Trudie, ze kan dit niet meer alleen aan, Marja moet nu komen, tot vanmiddag wachten is te lang. Ze kan net bij haar rollator en loopt zo hard als ze kan naar de telefoon in de woonkamer. In haar haast struikelt ze over de drempel en als ze voelt dat ze gaat vallen denkt ze nog: ‘ O, nee…..Nou moet ik iedereen van Arie vertellen! ….ik snap er niks van, wat moet ik nou?’ En dan wordt alles donker.

Trudie is zich vaag bewust van iemand, die maar aan haar arm staat te trekken. ‘Laat me toch los’ denkt ze ‘ik moet eerst nadenken.’ En onwillig trekt ze haar arm terug. Maar ze wordt niet los gelaten….. er wordt ook nog geroepen…. Wat zeggen ze nou?..... ‘mevrouw van Dijk, wakker worden’……. ‘ Hèhè, ze noemen me van Dijk, zie je wel’ denkt ze slaperig. En weer: ‘mevrouw van Dijk, wakker worden, u mag vandaag naar huis, weet u nog?’ Wat zegt ze nu?

Ineens is Trudie klaarwakker…… ‘Moet ik nog naar huis, daar ben ik toch al!’ zegt ze tegen de zuster die naast haar bed staat. ‘Waarom lig ik in bed, heb ik me zeer gedaan met die val over de drempel?’

‘Mevrouw van Dijk wordt eens goed wakker…u heeft de hele nacht lekker geslapen en bent echt niet gevallen ,hoor’ zegt de zuster ‘ u bent hier al drie maanden en mag nu naar huis, uw dochter komt u zo halen.’ Trudie kijkt verbaasd in het rond. Ze ligt in ‘haar’ bed in de kamer van het revalidatiecentrum waar ze al drie maanden is. Ineens realiseert ze zich dat ze het allemaal gedroomd heeft blijkbaar…… o,o wat een opluchting. Zie je nou wel: zij heet Trudie van Dijk – Schipper, ze is drie maanden hier geweest en mag nu naar huis! Een klein duiveltje in haar vraagt zich af welke foto’s op het dressoir zullen staan als ze thuis komt…….. maar daar wil ze niet aan denken. Dat zet ze van zich af, dat kan ze goed weet ze. Zoals ze jaren en jaren de gedachte aan Arie van zich af heeft kunnen zetten. Niemand heeft ooit geweten dat ze zich door de jaren heen regelmatig af gevraagd heeft hoe haar leven verlopen zou zijn als ze niet zo braaf naar haar ouders geluisterd had. Als ze haar hart gevolgd had…… ach ja….. ze had dit geheim in haar hart opgeborgen om het nooit te voorschijn te laten komen…. en wat is er nou gebeurd? Het komt naar buiten in een gekke droom…. Jammer toch… het had zo mooi kunnen zijn….

‘Hoi mam, ga je fijn mee naar huis?’ hoort ze Marja opgewekt vragen. ‘Graag schat,’ lacht Trudie en stopt het geheim terug waar het hoort: in haar hart waar het nooit verloren zal gaan!

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Leuk verhaal ik heb het met plezier gelezen.