Mijn vakantie in Thüringen en kijken naar een oud huis uit 1584 dat te koop stond

Door Ingeborg van Vuure gepubliceerd op Sunday 02 February 21:58

Duitsland en dan met name Thüringen, Kälberfeld.

Vroeger ging ik 3x per jaar met mijn ouders naar de Ardennen. Ik hield van de bossen en heuvels, de wandelingen, het roosteren van worstjes, het buitengevoel, ik genoot.

Naar Duitsland gingen we nooit. Ik had geen idee hoe dat er eigenlijk uitzag. Totdat ik een huis te koop zag in Kälberfeld in Thüringen.

Mijn naam is Inge en ik ben een vrouw alleen, nooit een huis gekocht en zeker niet in het buitenland. Geen enkele ervaring en achteraf gezien met de wetenschap van nu is het one lucky shot geweest. Het verhaal wat ik ga schrijven gaat over hoe ik dit heb gedaan. Ik wist niet waar ik aan begon, wel dat ik handig ben, echter niet sterk en zelfs klein van stuk. Het heeft me verbaasd  hoe enthousiast en vol vertrouwen ik hier in ben gestapt, we zullen maar zeggen : niet gehinderd door enige kennis.

Ik ben inmiddels  een 50ger en houd nog steeds van de bossen , de bergen , de geroosterde worstjes en het buitengevoel en ik geniet.

Het begon twee en een half jaar geleden.

Er was eens een oud huis uit 1584 in voormalig oost-duitsland Thüringen, Kälberfeld. Het was in verval geraakt en stond al 15 jaar leeg en niemand wilde het.......Ik zag dat het te koop stond.

In de herfstvakantie wilde ik naar het huis kijken dus boekte ik een hotel in Eisenach, dit ligt  +-10km van Kälberfeld. Mijn hond Tina nam ik mee, een schotse herder (lassie) van nog geen twee jaar oud. Ik voelde mij wel stoer zo alleen op pad en met het idee van het huis.  Samen vertrokken we op een zaterdag, prachtig weer, blauwe hemel en 20graden. De reis verliep voorspoedig en al snel waren we over de grens. Ik vond het best wel spannend zo alleen op pad met mijn hondje. Ik had ook geen flauw idee wat me te wachten stond in het voormalig oost-Duitsland. Niet qua wegen of natuur of hoe Eisenach is of noem maar op. Voor Kassel begon het te schemeren, het zag er geweldig uit. Paarse zonsondergang en een sprookjesachtige wereld met bergen in nevels. Nu reed ik wel met mijn navigatie maar ik was niet gewend om in het donker door bergen te rijden dus ik begon ietwat onrustiger te worden. Je moet weten dat ik een vrouw ben en auto pech en lekke banden en alleen langs een snelweg staan in het donker zijn voor mij beangstigende vooruitzichten. Dus dat ietwat onrustig verergerde in toch wel peu nerveu.

In het donker probeerde ik met het verkeer mee te rijden maar dat viel niet mee. Er was veel werk aan de weg en stukken waren smaller, veel vrachtwagens die de berg moeilijk opkwamen en hard rijdende duitsers die de weg kennelijk goed kenden, verwarrende lichtborden, maar het kwam goed. Wel een verkeerde afslag genomen en binnendoor terug naar Eisenach. Ik zag het bordje Kälberfeld onderweg in het donker, ik dacht, dat is mooi voor morgen als ik daarnaar toe ga. Het hotel was snel gevonden en de kamer was super. Hondje nog even uitgelaten, mensen gesmst dat alles ok was, wat gegeten en naar bed. Voor mijn hondje, een collie en toen nog geen 2 jaar, was het de eerste keer dat ze zo lang in de auto op reis ging.  Een baasje dat nerveus was onderweg sloeg blijkbaar op haar over want die nacht poepte ze de hele kamer onder. De volgende morgen lekker alles opgeruimd, ontbeten en op pad naar mijn eventuele toekomstige huis. Eventjes verkeerd gereden maar al snel vond ik het huis. Het stond aan het einde van het dorpje en voor de deur parkeerde ik de auto. Ik wierp er een blik op en dacht wauw!!! Mijn schoonzus smste op dat moment en ik antwoorde ,, Ja ik ben er en ja ik denk dat ik het doe!  Maar ik ga eerst met Tina de natuur in want die hond moet echt d'r benen strekken na de reis van gisteren" Tina werd wild van vreugde en maakte gekke sprongen zoals alleen een jonge hond dat kan.

We gingen via een weggetje de Hörselberg op en na een halfuurtje boven op de berg gekomen, zag ik een fenomenaal uitzicht. Het was warm prachtig weer, 24 graden. Ik ging even zitten en genoot maar ook moest ik huilen. Ik had mijn oude lieve moeder net verloren en dacht ik ben nu heel dicht bij haar zo hoog, zo mooi, ik voelde me met haar verbonden, het was magisch...

Na 15 minuten gingen we weer downhill.

Bij het huis aangekomen stond er een oude dame en vroeg me wie ik was en wat ik kwam doen. Ik vertelde haar mijn plan en dat ik ook de sleutels had om naar binnen te gaan. Deze had de eigenaar, die ook nederlander is mij opgestuurd omdat hij zelf daar niet aanwezig kon zijn. Nou moet je weten dat het huis 15 jaar leeg had gestaan, dat er ramen kapot waren, gordijntjes wapperden, kortom  ik kreeg de indruk van een spookhuis.  Maar... de prijs was daar ook naar en ik ben niet rijk aan geld , wel aan dromen en dit is er een van. Ik ben even naar binnen gegaan, gaf Tina wat te drinken, keek links en rechts en dacht : ja, ik kan hier nog wel wat van maken. Als ik dit nu niet doe , doe ik het nooit meer. Al jaren droomde ik van een oud pand opknappen in een schitterende omgeving. Ik schilder zelf (kunst) en zoiets zocht ik!  Ik zocht al jaren iets in Frankrijk en had een hele lijst met wensen die langzamerhand van mijn lijstje verdwenen waren vanwege geldgebrek. Het moest in de mooie natuur liggen, ik wilde niet weer in mijn auto stappen om ergens naartoe te moeten rijden voor een beetje natuur, ik wilde stallen hebben want ik reed vroeger paard en wens nog steeds mijn eigen paardjes, het moest groot zijn, niet teveel land vanwege het onderhoud etc.etc... Dit huis had alles, dus jaaaaaaa.

Volgende keer schrijf ik hoe het verder is gegaan.

 

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Zeker de moeite waard, en inderdaad kun je nog voor een habbekrats wat op de kop tikken, al wordt het minder.
Duitsland is schitterend. Heb er zelf ook gewoond. 1584... Wat een jaartal! Mooi verslag.
Dank je Marelle, leuk dat je dat ook vindt.
Mooi Ingeborg, mooie plek, mooi gevoel daarbij. kan me alles er bij voorstellen dat je hier voor wilt gaan!