Verhalen uit mijn jeugd

Door Knertje gepubliceerd op Saturday 01 February 13:59

Mijn verhalen

Op facebook heb ik een pagina aangemaakt met allemaal korte verhalen uit mijn jeugd en heden. Al deze verhalen zijn echt gebeurd. Op facebook zijn deze verhalen in het Gronings geschreven. Hier wil ik een aantal van  deze verhalen in het Nederlands publiceren.

Muntdropjes

Ik schrijf de jaren '70, ik zat in de 5e klas van de lagere school in Westerlee. Westerlee is een klein dorpje in de provincie Groningen. Thuis had ik als lunch al een pannekoek gegeten, dat at ik iedere dag, 's morgens, tussen de middag en dan 's avonds gewoon warm eten. Dit vereist enige uitleg. Ik lust geen brood, toen ik kind was niet, en nu nog steeds niet. Ik krijg het echt niet door mijn keel. De laatste keer dat ik probeerde om brood te eten, was toen ik een jaar of 20 was en ook toen raakte ik het niet  kwijt. Dat is dus de reden waarom ik als kind als ontbijt pannekoek kreeg te eten en ook tijdens de lunch.

Ik was 10 jaar, het schooljaar was halverwege en iedere donderdag kreeg ik van mijn moeder een gulden mee naar school zodat ik mij wanneer ik naar school fietste, iets lekkers kon kopen. De ene keer kocht ik het bij een kruidenier, de andere keer bij een klein warenhuis waar je werkelijk alles kon kopen van snoepjes tot imperials. Maar dit keer kocht ik het bij een klein kruidenierswinkeltje, echt zo'n klein dorpswinkeltje. Deze winkel stond schuin tegenover mijn school. Ik stapte de winkel binnen, de winkelbel luidde toen ik de deur achter mij sloot. Mevrouw de Wal verscheen achter de toonbank en begroette mij vriendelijk en vroeg mij wat ze voor mij kon betekenen. Ik keek de winkel in het rond en mijn oog viel op een grote glazen fles gevuld met dropjes, muntdropjes. Eén cent per stuk las ik. Ik had een gulden, één cent per stuk, ik kon er dus honderd kopen. Inwending had ik al plezier, want bekend was dat deze mevrouw veel bezat, behalve humor. Ja, u kunt mij wel helpen mevrouw de Wal. Ik wil graag honderd muntdropjes. 'Honderd????' Ja, honderd, ik heb een gulden bij mij en glunderend toonde ik haar mijn gulden. En wat ik al vermoedde gebeurde dus ook gewoon, één voor één telde ze de dropjes uit. Wat is het mooi weer voor de tijd van het jaar he, mevrouw de Wal? 'Wat zeg je? Oh ja, het is mooi weer inderdaad. Wil jij je nu aub stilhouden? Ik raak de tel kwijt.' En ze begon overnieuw te tellen. Natuurlijk mevrouw de Wal, ik zal u niet langer lastig vallen. Ik grijnsde. En ik vervolgde mijn praatje: uw kinderen boffen maar om zo dicht bij school te wonen. Ze kunnen nu lekker lang thuis zijn, dat zou ik ook wel willen. Geërgerd keek de mevrouw op: 'hou je nu toch eens even stil jongen, ik ben alweer de tel kwijt.' En ze begon ongelofelijk maar waar weer opnieuw te tellen. Mevrouw de Wal, u moet wel opschieten hoor want over 5 minuten behoor ik in de klas te zitten. Dat had ik beter niet kunnen zeggen.Woedend deed ze een paar scheppen in de glazen fles en vulde het zakje met drop. 'Hier heb jij je dropjes en nu wegwezen.' Ze overhandigde mij een flinke zak vol dropjes, het waren er veel meer als honderd en luid lachend liep ik de winkel uit, stak de straat over en stapte de school binnen.

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.