Terug naar Posi Lief

Door Weltevree gepubliceerd op Thursday 30 January 22:45

Hoofdstuk 32 

Terug naar posi lief.

Ik verheug me erop mijn collega’s weer in hun normale doen te zien, vraag me uiteraard wel af welke veranderingen de directeur door wil voeren. Partners van CHAD-ET zijn is voor mij meer onbezoldigd deel uitmaken van zijn team,  een prima remedie om los te komen van de minder fraaie ervaringen die, naar nu blijkt, de afgelopen weken en mijn gemoedsrust, toch erg hebben beïnvloed. Woede, teleurstelling en schrik zijn voor een groot deel al wel naar de achtergrond van mijn systeem verdwenen, maar het steekt me wel dat het mij in een gevoelsmatige spagaat heeft gebracht waarover ik voor alsnog niet met mijn collegae spreken kan.

Pak ik dit pragmatisch aan, verstandig alle punten overwegend? Moet ik op mijn intuïtie afgaan en zo ja, welk deel van het tot op heden onbegrijpelijke wantrouwen komt enkel van Pee en wat kan ik straks in Nederland met redelijke argumenten ontzenuwen, zwart op wit bewijzen?

Aan de ene kant is er boze onwil in mij om zo’n vreselijke vriendin in mijn nabijheid te houden, maar als een persoonlijkheid simpelweg gestoord is kan men dat wellicht accepteren als onvermijdelijk? Dan is er daarnaast ook nog het onvoorspelbare facet van de gevolgen. Het is niet te overzien welk effect het eind van de vriendschap met Pee zal hebben op het functioneren van het stichtingsbestuur. Vijftigduizend Euro voor de mensen hier is uiteraard vele malen belangrijker dan mijn persoonlijke afkeer van één van hen. Ik heb het altijd gehaat dat men vanwege eigen, al dan niet terechte, emoties een goed plan torpedeert of dat men roet in het eten gooit uit armzalige kleinzieligheid of machtsvertoon. Dit soort onzinnige persoonlijke oorlogen om aanzien kent immers alleen verliezers en dat is mij altijd al een doorn in het oog geweest. 

In dit geval zou het mij persoonlijk minder raken, maar mijn meisjes en het Frietkeukenproject kunnen er wel onder te lijden krijgen als er ongegronde argwaan bestaat over mijn integriteit of die van CHAD-ET.

Zodra ik om negen uur de patio op kom klampt Maria me aan. Ze wilde me net bellen want vanochtend, na de koffiepauze, word ik bij Atu Anannia op audiëntie verwacht, zegt ze. Het klinkt serieus, maar ze kan me niet vertellen waarover hij me spreken wil. Het is zalig om meteen weer onderdeel te zijn van de vaste ploeg. Het geeft me hernieuwde kracht om de recente weken opzij te zetten en op de oude voet door te stomen.  

Natuurlijk vraagt Alemu me het hemd van het lijf over de vakantie. Over Ali en of de Jeep geen mankementen heeft vertoond, of mijn vriendinnen het naar hun zin hadden en hoe we het etentje met zijn zwager vonden. De tijd vliegt weer door mijn handen en Mattie, op zoek naar mij, belt Maria op omdat hij me vanmiddag verwacht, “om door te spreken hoe jullie de filmopnames van de dramagroep gaan regelen,” geeft ze door. Daar ben ik blij om, want ik vroeg me af of hij gemerkt heeft dat zijn goed bedoelde verrassing niet bij iedereen in goede aarde viel omdat ze niet begrijpt hoeveel ons Westerse bezoek voor deze groep jonge acteurtjes betekent.  “Heeft Anannia toestemming gegeven voor de filmopnames?” vraag ik verrast, maar dat is naar haar weten niet het geval. Wil de directeur mijn mening daarover horen of heeft Worku in Campoldja zijn visie gegeven op wat er is gebeurd?

“Maria, kun jij sister Phantou ervan op de hoogte stellen dat de Wings of Support haar Rehabilitatie project hebben uitgekozen? Ik heb hen uitgelegd wat daar gebeurt en nu willen zij graag de meisjes treffen die de zuster onder haar hoede heeft. Zij kunnen zaterdag de hele dag en willen tevens Derenges Bouwproject bezoeken. Met de nieuwe aanbouw bij de school denken ze een goed beeld te krijgen van wat CHAD-ET allemaal doet.” Ze noteert het en ik loop bij Derenge binnen om hem te vragen of hij er zaterdag bij wil en kan zijn. Uiteraard wil hij ook alles horen over onze vakantie en hoe wij zijn land hebben ervaren, de Nijlwaterval, Lalibella, de hele rataplan. Het medeleven van iedereen is tekenend en dat warme bad, vanouds vertrouwd, doet me nog sneller Nederland vergeten. Alhoewel… Nu moet ik nog ondervinden in hoeverre men mij sommige onwaarschijnlijk grove onverschilligheden van een zeker persoon aanwrijft. Wij zijn immers CHAD-ET’s nieuwe partners en de bekende stille trom zal vast al wel enige geruchten hebben doorgeseind…

Het onderhoud met Atu Anennia is ook deze keer, tijd kost geld, snel afgehandeld. Hij vraagt of ik goed uitgerust ben, hoe het platteland van Ethiopië ons is bevallen en of de andere leden van de stichting iets hebben opgestoken van het bezoek aan de diverse projecten. Aangezien EmjE zich er lovend over heeft uitgelaten kan ik dat beamen. Daarna wil hij weten wat het nut is van een DVD van hun dramagroep en ik vertel dat we met levende beelden en de speciale muziek in Nederland vast veel mensen, op scholen, bij lezingen en evenementen, zullen bereiken.

"We willen die DVD’s ook verkopen, iedere cent is meegenomen en wie weet, kunnen we ermee naar de TV. We hoeven er maar één geïnteresseerde zender voor te vinden en dan kan er zomaar van alles gebeuren. Aangezien onze stichting pas begint, lijkt het ons een prima visitekaartje voor CHAD-ET." Hij knikt tevreden en als hij hoort over het vergevorderde stadium waarin mijn contact met de Wings of Support is beland, belooft hij iedereen aan te sporen zich optimaal in te zetten om hun bezoek tot een succes te maken.

“Aanstaande zaterdag, zeg je? Ik zal doorgeven dat jullie de hele dag de beschikking over de witte Jeep krijgen. Atu Alemu en ik zullen ’s morgens hier aanwezig zijn om hen, bij een kopje koffie, over de geschiedenis van CHAD-ET te informeren. Het jaarverslag ligt dan klaar, etc.  Gettu, Derenge en Sister Phantou werken uiteraard mee en ik vertrouw er op dat jij hen professioneel een warm welkom zult heten?” Ik knik uiteraard, ben blij met zijn medewerking en hij zegt dat ik verder alles met Alemu en Maria kan regelen.

"Oh ja, voor ik het vergeet, Dora, bedankt voor de goede foto’s, daar kunnen we straks echt mee verder.” Het duurt even voor ik snap waarover het gaat, totdat hij wil weten of ze in Camboldja goed opschieten, wat ik vind van het gloednieuwe jongerencentrum en hoever de bouw ervan inmiddels is gevorderd. Met geen woord rept hij over de koffie ceremonie, gelukkig en dan kijkt hij alweer op zijn horloge. Ik sta buiten voor ik er erg in heb en spring voor Maria's bureau een gat in de lucht.

We hebben weer iets te vieren, mijn collegae en ik.

Vervolg

 

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Het voelt goed aan, zelfs bij het lezen, dat je weer 'thuis' bent. Hier wordt je opgenomen en gewaardeerd!
Klopt, heerlijk he?
Fijn dat je weer zoals vanouds opgenomen bent in het team.
En nu weer over tot de orde van de dag? En nu maar hopen dat Pee het niet volledig verpest in Nederland.
Bewondering voor je beheersing en geduld naar buiten!
Een compliment is altijd fijn. Dat heb je ook wel verdiend!
Een compliment is altijd fijn. Dat heb je ook wel verdiend!
Bij Chad-Et lijken jouw inspanningen in ieder geval gewaardeerd worden. Zoals altijd.