Bejaarden export naar het Oosten, de nieuwe trend in zorgsector

Door Gymbo gepubliceerd op Thursday 30 January 12:18

Een bejaard familielid naar het rusthuis brengen, is vaak een moeilijke en emotioneel zware beslissing. Een oudje naar een bejaardentehuis naar de andere kant van de wereld sturen, lijkt op het eerste gezicht dan ook pure waanzin maar door de chronische zorgcrisis in eigen land, kiezen meer en meer Duitse en Zwitserse (maar ook Belgische) families voor deze drastische oplossing. Steeds meer bejaarden worden -met of tegen hun zin- naar rusthuizen in Oost-Europa en Azië gestuurd omdat ze een rusthuis niet meer kunnen betalen. De Aziatische zieken en verzorgings tehuizen gaan maar al te graag mee in deze trend en vragen hun regering om hun land verder te promoten zodat bejaarden in Thailand van hun oude dag genieten.

 

Oma en Opa als exportproduct.

 

Op zich niet gek natuurlijk. De zorgstandaarden zijn er zeker niet slecht , alle dagen zon en de prijzen een stuk lager. Meerdere bejaardenhelpers staan in voor de zorg van één ouderling en dat 24 uur op 24 uur. Dat is in welk land in Europa onmogelijk, dat zou onbetaalbaar zijn. Toch zijn er ook veel nadelen. Je rukt de bejaarden weg hun eigen vertrouwde omgeving, ver verwijderd van de eigen familie en vrienden en dan is er natuurlijk ook nog het taalprobleem.

De ouderenzorg wordt meer en meer onbetaalbaar, de dagdagelijkse realiteit is dat er een acuut tekort aan verplegend personeel is. Zelfs het importeren van Roemeense of Portugeese verpleegkundigen is niet voldoende. Maar, het exporteren van bejaarden richting goedkoop rusthuis in het verre buitenland, is het dat dan wat we voor ogen hebben voor onze vergrijzende bevolking? Is het gewoon gemakkelijker als we de ogen sluiten en het ouderenzorgvraagstuk op het vliegtuig richting Azië zetten zodat we het niet alle dagen moeten bekijken? Intussen vertrekken de eerste konvooien Europese bejaarden richting Oost-Europa of Azië. Hoelang nog voor we de politieke discussie over de betaalbaarheid en de toegankelijkheid van onze ouderenzorgsector durven aangaan?

 

In de ouderlingenzorg kan je steeds meer de resultaten vinden van de commercialisering en liberalisering in de zorgsector. Investeerders pikken maar al te graag een graantje mee van de vergrijzing. Bejaarden zullen er altijd zijn en leveren geld op, heel veel geld zelfs.

En commerciële initiatiefnemers en aandeelhouders willen winst. Liefst snel en véél. En na véél winst komt méér winst en schiet de dagprijs nog maar eens de hoogte in. En na méér winst komen besparingen op personeel. En na personeelsbesparingen wordt vaak ingeboet aan kwaliteit. Voor een commercieel rusthuis telt op het einde van de dag enkel en alleen het prijskaartje. Als hier en daar beknibbeld kan worden op het budget is dat op het einde van de rit een leuk extraatje in de portefeuille van de aandeelhouders. Moeten niet rond de pot gaan draaien, commerciële instellingen zijn er niet voor u om uw mooie ogen of uw mooie grijze haren, maar vooral om hun eigen portefeuille en die van hun aandeelhouders. Meer en meer verhalen komen bovendrijven. Minder personeelsleden, slechtere arbeidsvoorwaarden, een paar overuren meer, een bezuiniging op het incontinentiemateriaal, de verwarming een paar graden naar beneden, weinig of geen animatie-werking, personeelsleden worden op de vingers getikt worden omdat er teveel Pampers werden gebruikt,.... alle beetjes helpen.

En wie is de pineut? In de eerste plaats de rusthuisbewoners zelf. De ligdagprijs in commerciële initiatieven ligt opmerkelijk hoger dan bij hun openbare tegenhangers. Wie het niet meer kan betalen valt uit de boot of moet aankloppen bij de kinderen of bij het OCMW. Of moet zoals in Duitsland uitwijken naar het buitenland. 80 tot 85% van de kosten zijn personeelskosten, om winst te  maken betekent dus zonder pardon snoeien in personeel. Mensonwaardig. Bejaarden worden nummertjes. Het verzorgend personeel wordt uitgeperst: bedenkelijke flexibele statuten, een lading overuren en een onmogelijke werkdruk. Mensonwaardig dus.

En nu hebben de private initiatiefnemers meer winst geroken, een nieuwe ‘quick win’ gevonden. Het buitenland. Een ‘one way ticket’ richting het Oosten of Azie. Oma en opa als exportproduct op het vliegtuig richting Hongarije, Tsjechië of Thailand.

 

© Gymbo 2014
Pictures: Google

 

 

Reacties (13) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik persoonlijk vind dat wij zelf verantwoordelijk zijn voor onze ouders en dat wel heel gemakkelijk gedacht is dat de regering het maar moet oplossen..
vroeger kon dat misschien, maar dat is echt niet meer van deze tijd,
kom op mensen, neem je verantwoordelijkheid en wees creatief...
In Japan, het land dat het meest met vergrijzing kampt, merkte een idiote minister al eens op dat die ouderen eigenlijk het 'fatsoen' moesten hebben om eens eerder dood te gaan.
In Duitsland moeten kinderen ( inkomensafhankelijk) fors bijdragen zodra hun ouders verzorging nodig hebben. Dat kan een probleem zijn, indien je lasten toch al te hoog zijn ten opzichte van je inkomen.
In Nederland (en België?) wordt die zorg indien er geen eigen middelen zijn, betaalt uit de belastingheffing en dus meer eerlijk afgewenteld op de gemeenschap.
Maar als een eenvoudig kamertje ( met name door die personeelskosten) tussen de â?¬ 2.000 en â?¬ 3,000 per maand moet kosten, is er daar ook een grens aan de beschikbare middelen.
Realistisch gesproken, zullen ook wij naar andere oplossingen moet zoeken en dan het liefst niet in het verre buitenland. Toch maar de tuinhuisjes van Ysra?
Dat van Japan had ik ook al gelezen. Waanzin dat met het nog maar durft uitspreken. Je bent oud dus kan je gewoon ff harakiri plegen ? De staat dankt u !.
In België worden eerst alle bezittingen verkocht, die moeten dienen voor de betaling van het verzorgingstehuis. Verder gaat het volledige pensioen ook naar het verzorgingstehuis. Vanaf het moment dat de financiële kant uitgeput is en dus het pensioen niet langer volstaat om de kosten in het rusthuis te dekken komt men bij de kinderen aankloppen. Die tuinhuisje gaan nog van pas komen.
Niet echt verschillend van Nederland, die regeling in België dus.
En inderdaad die tuinhuisjes of inwoning zoals 'vroeger' zal onvermijdelijk worden. allen sluiten veel mensen daarvoor nog de ogen, omdat zoiets toch echt niet meer 'kan' of mogelijk is. Dat moeten anderen dan maar oplossen. Maar wie dan....?
Bizar eigenlijk he...
je zou toch denken dat kinderen dit niet met hun ouders willen laten gebeuren en ze zelf liefdevol willen verzorgen en dat gewoon gratis?
wat is er met de mens mis als ze zelfs hun ouders verkwanselen?
egoIsme ten top
Note... stiekem gek nazi een eeuw... andere eeuw vriendjes met alle landen en oudjes dumpen... was de oorlog toen der tijd om contacten op te bouwen? En deze ouderen specifiek... waren of slecht of goed in de oorlog... is het geestelijke marteling achteraf... voor de stiekeme rechtse duitser... toch ongelovelijk dat zij de wereld weer overhoop halen... Gekte...
Had in het achterhoofd in eerste gedacht hetzelfde. Deportatie naar een ouderlingenkamp.
In hitte gaan ze eerder dood, ook door ander eten, en de mindere wereld die het oostblok en azie is... dus dom natuurlijk... ongezond... daarbij vanuit de mensenrechten... een mens moet zelf besluiten waar hij woont... lijkt me internationaal te ver gaan, om zo'n oudje weg te sturen... belachelijk... ronduit belachelijk! goed artikel!
Dom en belachelijk, mee eens. Maar het gebeurt, meer en meer! Oudjes met een "one way ticket"
Te gek voor woorden maar je hebt wel gelijk.
Waar zouden we zijn zonder de handel in de mens? Tegen de tijd dat ze mij gaan uitzetten spring ik van de kerktoren!
Putten kan jou niet missen :) Maar idd, zo erg is het intussen geworden. Afgeschreven hier, afvoeren naar de goedkope bejaardenkampen in de zon.
Te triest!