The Dark City

Door Utopia gepubliceerd op Thursday 30 January 11:03

 

Er valt een duisternis over de stad met een lichtstrook aan de horizon

Hij kijkt ernaar vanuit het gat waarin hij zichzelf verliezen kon

Eenzaamheid vrat aan zijn geest, de leegte had zijn tol geëist

Nu wacht hij op een lieve vrouw, haar portret die heeft hij ingelijst

Diep in zijn geest waar de dagen verslijten onder oogluikend toezien

Dan valt de genadeloze klap van de donder; de lucht was zijn voorspeller ...

 

Donderwolken boven lichtmasten en flatgebouwen flikkeren in de galmende schaduw

waar de regen de straten probeert schoon te spoelen, zwoegen putten en riolen met de overlast

Daar waar de ratten zitten verscholen, en onze stank ondergronds verdwijnt in niemandsland

daar waar geen ziel ooit is gekomen, eens gebouwd, altijd vergeten, daar huist de rust …

 

'Het is op de pleinen, in de huizen en in de scholen en in de straten waar de chaos

zichzelf aanwakkert tot een multiplex van onzichtbare strijd, goedlachs naar buiten, vreet het

gestaag door tot onze hersenen de boel niet langer kunnen beteugelen in een schijn van

oppervlakkige simpelheid en zogenaamd plezier. We zijn met te ze te velen! Ik verlang naar het riool,

dat stinkende gat van smerigheid waar gassen je longen aanvreten en ziektekiemen van de muren

mij bespringen met een gretigheid van een dronken dolle hoer die al een tijd geen seks meer heeft

gehad  ….. Want ik wil blijven, ondergronds! Onzichtbaar, ongezien, vergeten..

 

Ik lijf me in het directe vergif dat mij ten onder brengt!

Snel wil ik verloren gaan, de tijd grijpt en steekt met zijn lange vieze nagels al te lang in de rug

Voor één keer blijf ik staan

~

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.