De sprekende etalagepop

Door PinaJones gepubliceerd op Thursday 30 January 03:11

                      Lily En De Sprekende Etalage-Pop

 

Lily liep op een mooie zondagmorgen langs de modezaak: "Buy and Get off".

Opeens bleef ze stilstaan. Het leek wel of die etalagepop bewoog. Ze knipperde met haar ogen.

Nee, dit kon niet.

Ze wou net doorlopen toen ze een zachtgesproken "goedendag" hoorde. Ze keek om zich heen, maar zag niemand.

"Dáàg" hoorde ze toen.

"Weer" dacht ze "Verdorie, hoe kan dat nou?"

"Kun je niet praten?" Lily keek op. "Krijg nou wat" dacht ze "Het is die pop!"

Verbaasd keek ze op naar de pop. Dit kon echt niet. Maar....toen zag ze het ook. Terwijl de pop verder sprak zag de lippen bewegen en dat was voor haar het bewijs; De pop sprak wel degelijk.

Wat de pop zei was dit: "Kun je niet behoorlijk gedag zeggen als ik je groet? Ik voel me al zo eenzaam hier".

"O" haastte Lily zich om te zeggen, "Sorry, ook hallo ja, maar ik had gewoon hier en nu geen sprekende pop verwacht. Die verwacht je nooit en nergens".

"Oja" zei de pop terug "Wou je mij dan ontkennen als sprekende pop. Dus je neemt me niet serieus? Nou da's leuk dan kan ik het dan weer mee doen. Laat mij toch in mijn waarde, dat doe ik ook met jou".

"Nou" , zei Lily terug, "Jij bent ook snel op je tenen getrapt, dan kan ik ook wel zeggen; Wat heb ik aan iemand die me op zo'n toon toespreekt. Geen wonder dat je zo eenzaam bent, als je iedereen zó behandelt".

"Ja" zei de pop terug "Je hebt gelijk. Laat ik dan iets leuks verzinnen voor je. Hoe dacht je erover om met mij mee te gaan naar Droomland? Het is daar heel mooi".

"Droomland? Waar ligt dat? Nooit van gehoord; Wat is dat?"

"Nou, daar hebben ze het mooiste speelgoed dat je kunt bedenken en je mag er ècht alles; Hoe zou je dat lijken?"

"Nou" zei Lily, "Dat lijkt me inderdaad wel wat". "Nou" zei de pop "Pak m'n hand aan zodra ik 'm naar je toesteek en ik trek je wonderland in, okee?"

"Kom maar op met die hand" antwoordde Lily.

En toen gebeurde iets vreemds. De hand kwam door de etalageruit heen zonder dat de etalageruit brak. Lily vond het echt een wonder.

Er verscheen zomaar een gat in de winkelruit. Het leek wel of de ruit om de hand heen smolt.

Toch twijfelde ze geen moment om haar kleine handje in de hand van de etalagepop te leggen.

Ze wilde naar droomland, ech wel.

Vrijwel gelijk voelde ze een tinteling. De pop zei : "Zodra je iets voelt moet je je ogen dichtdoen tot ik zeg dat ze open mogen"

Dus toen deed Lily maar gelijk haar ogen dicht, ze kneep ze zelfs heel erg toe, zo graag wilde naar Droomland en zo wachtte ze gespannen.

Ze kon niet beschrijven wat ze hierna voelde. Het leek in eerste instantie wel of ze vloog, maar dat kon niet.

Ze wilde net stiekum kijken toen de pop zei: "Niet stiekum kijken, anders lukt het niet".

Zich een beetje betrapt voelende gehoorzaamde Lily.

Na 2 minuten zei de pop eindelijk: "Open je ogen maar". Lily deed het en wat ze toen zag! Het leek i.p.v. een Droomland wel een Speelgoedland, maar dat maakt niet uit want zo blijft het beiden toch hetzelfde, toch?

"Ga je gang Lily, zoek uit waar je mee spelen wilt en je mag met alles spelen, maar als ik zeg stoppen we gaan naar huis, gaan we direkt, begrepen?"

Lily was al weggerend, Droomland in, maar had zijn boodschap allang vernomen.

Oh, wat zou ze kiezen, wat een Dróómland, ja!

Er was een skateboard, dat koos ze niet, dat vond ze toch een beetje eng.

Toen zag ze 2 kaboutertjes die een springtouw draaiden zonder dat er iemand sprong.

"Kun je Engels springen, met 2 touwen?" vroeg één van de twee kaboutertjes.

"Ja" zei Lily.

"Nou" zei de andere kabouter, "Dan kom je toch bij ons, met ons kun je ook spelen".

"Ja" ,zei Lily "Dat doe ik".

"Goed zo" zei de kabouter die als eerste had gesproken.

Lily sprong zich een ongeluk. De kabouters draaiden wel!

Juist toen ze uitgeput raakte hoorde ze een bekende stem, van de etalagepop:

"Ga je weer mee terug?"

"Ja" zei Lily bijdehant, "Dat komt mij ook goed uit."

Ze vertrokken zoals ze waren gekomen en Lily ging naar huis om te slapen. Haar moeder vroeg niets.

Ze liet haar zo het bed instappen, nadat ze zich in haar pyama verkleed had alhoewel het etenstijd was.

Maar Lily was ook zo moe. Maar dat had haar moeder wel gezien en daarom zweeg ze maar.

De volgende ochtend was Lily daarom natuurlijk al vroeg wakker. Iedereen sliep nog.

Muisstil kleedde ze zich aan om nog een keer stiekum naar de pop te gaan.

Toen ze arriveerde bij de winkel stond daar nog steeds de pop. Er was geen gat in de winkelruit.

"Hallo" probeerde ze, maar de pop zei niets.

Lily probeerde en probeerde maar de pop praatte nìet. Lily werd er gek van, maar de pop niet. Nu was de pop niet eenzaam, maar Lily. Nu was de pop in Droomland en niet Lily.

Lily dacht: "Is dat wat ze bedoelen met "Voor wat, hoort wat?" Deze gedachte maakte Lily knettergek.

Ze maakte zichzelf helemaal gek door antwoord van de pop te verwachten maar wist niet dat als je veel verwachtte alles alleen nog maar kon tegenvallen en dat degene die tevreden is met hij heeft de rijkste is die er leeft.

Lily bleef opeens stokstijf stil staan. Dit kon niet.

Dit kon geen toeval zijn. Daarnaast was een speelgoedwinkel. "Zie je wel" dacht Lily, "Dit bevestigt voor mij dat ik in toeval geloven moet"

Ja, Lily was even nìet gek!

Na dit ontdekt te hebben ging ze maar weer naar huis, naar haar moeder, want ze had geen vriendjes of vriendinnetjes om mee te spelen.

Maar ze had wèl haar eigen Dróómwereld. En dat kon niemand haar afpakken.

Ja, Lily was nìet gek. Lily was misschien juist tè slim.

Tè is misschien niet goed maar tòch leefde ze nog lang en gelukkig. Juist omdat ze niet gek was. Ech wel!

 

Pina Jones

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.