De Duitse Staande

Door PinaJones gepubliceerd op Thursday 30 January 03:16

De Duitse Staande.

                     

Je denkt: wat is er toch gaande;

Nou, ik zal het je vertellen,

Het gaat over een Duitse Staande.

 

Er was eens een jongen met een hond. Nu is dat op zich niet zo bijzonder, maar let op wat ik nu vertel:

 

Om een precies beeld te geven zal ik eerst de hond en de jongen beschrij­ven.

De hond was een Duitse Staande en de eigenaar hield veel van haar. Haar? Jaha, want het was een teefje.

Zij hield ook veel van het baasje en zij heette "Nerza". Dit betekent: "Jachtlust", wat wel een toepasselijke naam is bij een Duitse Staande.

De Duitse Staande was altijd heel goed gezond geweest net zoals het baasje. Wat dat betrof hadden het baasje en de hond wel meer raakvlakken en pasten daardoor heel goed bijelkaar.

De jongen heette Gerard.

Gerard was erg gelukkig door zijn hond.

Op een dag ging Gerard wandelen met Nerza en raakte Nerza kwijt.

Gerard riep: "Nèèèrza, Nèèèèèèrzaaa", maar de hond kwam niet opdagen.

Hij zag echter wel een klein poesje zonder baasje of vrouwtje lopen.

Hij liep op de poes toe. "Ach klein zielig poesje," zei hij, "Heb je geen baasje of vrouwtje?"

Tot zijn verbazing begon de poes te spreken!

De poes zei: "Als je goed voor mij zorgt, zorg ik dat je op den duur je hondje weer terugkrijgt".

"Nou", dacht Gerard "Ik heb niks te verliezen behalve mijn hondje, dus ik moet wel" en hij nam de poes mee naar huis.

Daar aangekomen merkte hij dat de poes heel veeleisend was.

Zo wilde ze bijvoorbeeld elke dag een biefstukje. Langzamer­hand begon Gerard wel hard naar zijn hondje terug te verlan­gen, wat zeg ik, hij miste haar constant.

Op een dag besloot hij de poes ernaar te vragen. De poes zei: "Nee, daarvoor is de tijd nog niet aangebroken".

Gerard werd wanhopig en vroeg zich af hoe lang hij nog voor deze lastige poes moest zorgen.

Een poosje later durfde hij wat meer aan de poes te vragen. Hij zei:" Weet je misschien ook waar Nerza is dan en waarom ik haar niet mag zien?"

De poes zei: "Daarop kan ik je geen antwoord geven, het enige dat ik weet is dat je geduld moet hebben".

Gerard werd wanhopig en ging steeds beter voor de poes zorgen in de hoop dat het extra beloond zou worden door bijvoorbeeld misschien een eerdere terugkomst van Nerza.

Maar de poes vond het wel best.

Gerard was heel ongelukkig.

Op een dag stelde de poes hem een vraag: "Hoe zou je het vinden als Nerza kon praten?".

Gerard wachtte even alvorens te antwoorden en zei toen: "Dat zou ik machtig vinden, kan jij daarvoor zorgen dan?"

De poes keek geheimzinnig en zei toen dat hij kon kiezen tussen een pratende hond terug of Nerza.

Maar, zoals je waarschijnlijk wel al begrepen had, die praten­de hond zou dan niet Nerza zijn, dat was de ­prijs die hij ervoor moest betalen.

Toen hoefde Gerard niet lang na te denken en zei zonder aarze­len dat hij dan het liefst Nerza had.

Hij had het nog maar net uitgesproken of de poes veranderde in Nerza.

Ondanks dat Gerard blij was, zat hij toch een beetje in de zorgen. Hij had de poes nog wat willen vragen namelijk.

Hij had willen vragen wat Nerza zou zeggen als zij zou kunnen praten, dat zou die poes vast ook wel weten.

Hij peinsde hoe hij erachter zou kunnen komen.

Maar hoe langer hij dacht, hoe meer hij tot de conclusie kwam, dat het beter was dat Nerza nìet kon praten.

Want stel je voor dat Nerza ook elke dag om een biefstukje zou gaan vragen! Of dat ze het niet eens was met de uitlaattijden of cola of koffie wou in plaats van water voortaan. Dat zou een dure grap worden!

Nerza knuffelde Gerard van blijdschap dat zij haar lieve baasje weer terug had.

De hond was heel erg blij. En Gerard? Gerard was zo blij dat hij een blikje Red Bull voor de hond opentrok en het in haar bak deed.

De hond likte het op en raad eens? Zij had net haar bak leeg of zij veranderde in een bevallige dame met een mooie zwaan- zoals in de reclame van de KLM, zo mooi haast, met twee ranke mooie schitterende witte vleugels naast zich gedragen-in haar hand.

Zij werd de partner van Gerard en zij leefde nog lang en gelukkig.

Moraal van dit verhaal:

Gerard leerde dat geluk niet van­zelfsprekend is en

hoe dan ook, Red Bull geeft je echt vleugels.

 

 

Pina Jones.

 

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Korte verhalen schrijven kan je ook al!!