In voor en tegenspoed (4)

Door Weltevree gepubliceerd op Thursday 30 January 09:54

Er waren aardig wat gasten. Ghetatsju plus zijn mooie eega, Lucia, begroetten ons niet alleen als oude bekenden, ze behandelden hun Nederlandse gasten als koninginnen en hadden voor ieder van ons een speciaal cadeau meegebracht. Gelukkig hadden EmjE en ik dezelfde ingeving gehad en zij waren opgetogen over de klompjessleutelhangers, koetjesreepjes en Melkmeisjezeepjes, die ik nog had. De mooie omslagdoeken die wij hadden gekregen stonden niet in verhouding met onze fluttige aardigheidjes en we vonden unaniem dat hun gastvrijheid echt te veel van het goede was. Op het moment dat Ali en zijn baas wegliepen om te bestellen waren we finaal van de kaart door al die lieve zorgzame gastvrijheid. 

Ali, maar zeker ook zijn baas, straalden omdat we 'our driver' aan alle kanten bewierookten.  “Vanwege zijn perfecte rijstijl, de mensenkennis, want met ons was het allemaal vreemd voor hem,” prees Emje en ik roemde de respectvolle goede zorgen, kennis van het land, de uitstekende overnachtingen, die hij voor ons geregeld had. “En hij bleef altijd geduldig en vriendelijk ondanks enkele misverstanden waar wij zelf debet aan waren,” wat EmjE weer aanvulde omdat Ali die dingen telkens spelenderwijs op had gelost.” Hij wist niet waar te kijken van al deze lof en wuifde het verlegen weg. De pluimen die we op zijn hoed staken heeft hij tenslotte eerlijk verdiend, vonden we eensgezind en Pee knikte.

9860cf4a518a06490fbb2888190d3e6f_medium.Op de kleurige gevlochten manden werden de heerlijkste hapjes uitgeserveerd.en we moesten beslist enkele bijzonder traditonele drankjes proeven, maar ik zat inmiddels op bloedhete kolen. Van al dat lekkers genieten voordat het zakelijke deel was afgehandeld voelde verkeerd, maar hoe hoorden het soort delicate kwesties als geld te worden aangepakt? Wie werd geacht de eerste voorzet te geven? De avond verliep in alle opzichten vlekkeloos, we hadden het naar onze zin tot de druk me te veel werd en ik het hete hangijzer plompverloren op tafel gooide. 

“Getatsju, even ter zake, wat zijn wij jou voor onze heerlijke reis verschuldigd?” Hij scheen erop gewacht te hebben, greep in zijn binnenzak en reikte me over de heerlijke gerechten een papiertje aan dat in één klap ieder wantrouwige hersenspinsel van tafel blies. Het bedrag onder de streep klopte op de centime nauwkeurig met wat we overeen waren gekomen en EmjE deed er een fikse fooi bij. Opgelucht kreeg ik eindelijk het zalige eten zonder schaamte door mijn keel.

Tegen het eind, de schalen waren bijna leeg, greep EmjE de huishoudpot en kondigde aan dat wij deze fantastische avond voor onze rekening namen. Ze protesteerden alle drie, er ontstond zowaar een luidkeels meningsverschil dat Ali wilde sussen, tot de altijd beheerste EmjE quasi boos, maar lachend, zei dat hierover niet viel te onderhandelen, “want mister Ghetatsju en miss Lucia, zonder de Jeep en uw vakkundige Ali was deze reis nooit zo veilig en geslaagd geweest. Ik zal dit ook nooit vergeten. Laat ons alstublieft op deze wijze onze dankbaarheid uitdrukken.” Deze verklaring leek hen te vermurwen en onder protest stemde de baas in. Tijdens de diverse lachsalvo’s die volgden werkten we, eenmaal uitgegeten, ook nog alle drankjes weg, waarna Ghetatsju een taxi voor hen beiden bestelde, opdat Ali ons bij het pension af kon zetten. Doodmoe en lichtelijk aangeschoten stond ons daar het onvermijdelijke afscheid te wachten, maar Ali talmde. Net als wij. Het dreigde van onze zijde een tranendal te worden, maar kennelijk had onze steun en toeverlaat toch nog iets geheel anders op zijn lever.Hij stond te dralen en keek ons niet aan.

“Ik durf bijna niet vraag, maar missie Dora.”
“Wat Ali,” greep ik deze afleidingsmanoeuvre aan om tijd te rekken.

 “U zegt nee als niet wil? Hoeft niet, maar goed als ik toch vraag?”

“Natuurlijk lie-, eh, Ali, ga je gang.”
“Mag ik vraag, voor u terug naar Holland, jullie bezoekt mijn thuis?” Timide stond hij klaar om de afwijzing te incasseren. Deze keer wenste ik niemand de tijd niet te gunnen om er voor mij een stokje voor te steken en ik gaf snel antwoord voor mezelf. “Oh Ali, dat lijkt mij heel leuk, ik zou je graag eens in jouw eigen omgeving willen zien, maar ja, dat kan ook nog als ik de volgende keer terugkom, want dat is zeker. Ik ga naar Nederland, maar kom zeker terug.”

“Zolang de tijd het toelaat, doe ik mee,” liet EmjE weten terwijl Pee enkel stond te wachten om haar bed op te kunnen zoeken. Dolgelukkig vertrok hij en ik was blij dat we hem terug zouden zien. Hij zou me bellen om de details te bespreken. Op onze kamer zakte ik uitgeput op bed en slaakte een oneindig diepe zucht alsof de totale wereldlast van mijn schouders gevallen was.

“Wat zijn wij Nederlanders soms toch een grove horken met onze rigide wantrouwige bewijs- en contracten manie en als ik de verfijnde wijze bekijk waarop onze gastheer en zijn vrouw hun eten naar binnen werkten, voel ik me een onhandige onbeschaafde Neandertaler,” mijmerde ik.

“Ja, ik zag het ook. Met beslist niet meer dan twee vingers nam hij de enjerra in de hand, pakte er de saus mee en zijn bloedmooie vrouw gebruikte ook niet één vinger teveel. Zij knoeiden ook niet, haha zoals wij. Moet je mijn bloes eens zien. Lucia bleef  wel erg op de achtergrond, ” vond Emje.

“Nee, het bleek geen doorslaand succes dat we haar vroegen om aan onze kant te komen zitten. Jammer, ze sprak geen Engels, zat er een beetje verloren bij, maar ik geloof wel dat ze zich vermaakte.” We sliepen al snel de slaap der onschuldigen om de volgende morgen bij het ontbijt van onze stoel te worden geblazen door een totaal onvoorspelbaar staaltje Patriaanse Peemania.

Vervolg

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (12) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat fijn te lezen dat Ali zo bewierookt werd
Hij heeft het ook verdiend
Ja, EmjE en ik geven nou eenmaal graag complimenten als ze echt verdiend zijn. Dat schijnt niet iedereen te kunnen. Misschien denkt men dan wel dat ze zelf niet goed genoeg zijn, of zo?
Dat was in ieder geval een mooie avond
Zie je dat je geen zorgen hoefde te maken? Niet om Ali tenminste. Wel nog even een vraag, staat deze aflevering niet in de verkeerde zilla?
Ja, inderdaad, ik zet hem gelijk weer bij Moord op Naastenliefde, alhoewel ik hier als kunstenaar natuurlijk wel veel plezier heb gehad aan al dat moois, hihi
Tuurlijk!
Echt - ik wil zo graag dit in boekvorm lezen. Gewoon kunnen openen, beginnen te lezen - eventueel een bladwijzertje erin kunnen proppen, als je echt moet stoppen met lezen en daarna weer oppakken.....
Zulk commentaar doet de burger goed, dank je wel
Patriaanse Peemania, dat voorspelt niet veel goeds!
Maar we gaan toch eerst aan het werk... zeker weten
Zo als jij schrijft. schrijft geen- een! Waaauuuuw!
Oef, waaahee