Gescheiden en dan

Door Purucker gepubliceerd op Tuesday 28 January 21:35

Na zes jaar huwelijk en 15 jaar samen zijn mijn vrouw en ik helaas gescheiden. We verschilden veel van elkaar maar daardoor vulden we elkaar juist goed aan. We waren een goed team en we wilden graag oud worden met elkaar. Waarom dan toch scheiden? Ik had een buitenechtelijke relatie én heb aangegeven te willen scheiden.We hebben twee kinderen samen. Een zoontje van 7 en een dochter van 4 jaar.
Hoe is het zover gekomen?

Vijf jaar geleden hoorde ik dat ziek was en kwam ik in de ziektewet terecht. Het vervelende van mijn ziekte was dat ik maanden aan en rond om het huis gekluisterd was. De eerste maanden lag ik van elk uur 40 minuten op mijn rug op advies van de therapeut. Verbetering bleef uit en naarmate tijd vorderde ging het alleen maar slechter. Zo slecht dat op korte termijn een operatie ingepland werd. Dus werd ik na negen maanden geopereerd. Dit zou een einde maken aan mijn dagelijkse innerlijke strijd. Eindelijk hoefde ik niet meer elke dag tegen muren op te gaan en zou ik snel weer normaal kunnen functioneren. Weer normaal kunnen zitten, staan en lopen. Binnenkort zou ik mijn werk weer kunnen oppakken en zou ik mijn leven weer terug hebben. Helaas waren de goden mij niet gunstig gezind. De dag van de operatie leek alles goed maar toen de verdoving uitgewerkt was bleek dat de operatie geen enkel effect had. Ik mocht naar huis herstellen in het ziekenhuisbed van het Thebe dat midden in de woonkamer stond.

Het bed was een prima piratenschip waar mijn zoon en ik de nodige avonturen in mochten beleven. En ondanks de ernst van de situatie wisten wij het op die wijze wat luchtig te houden.
Mijn vrouw kocht in de eerste week van mijn herstel een magazine zodat ik wat uren kon doden met lezen. Dat was meteen ook het laatste wat ik in al die jaren van mijn vrouw kreeg. Na een maand begon ze zich ontzettend te irriteren aan dat bed in de kamer waarop mijn zoon en ik tijdens mijn herstel vaak zo leuk op speelden. Na een herstelperiode van drie maanden werd de piratenboot weer door Thebe opgehaald en hadden we eindelijk de woonkamer weer voor onszelf. Ik kon weer, zoals voor de operatie, een beetje lopen, een half uurtje zitten en ongeveer 10 minuten stilstaan.

De neurochirurg stuurde mij door naar de fysiotherapeut voor moeilijke gevallen en ook daar bleek ik een te moeilijk geval. Ze konden niets voor mij doen. Ondertussen was mijn vrouw bevallen van ons dochtertje. Een schat van een meisje dat ik het eerste half jaar van haar leven niet kon tillen. Elke nacht deed ik de laatste voeding. Elke nacht vechtend tegen de pijn en de frustratie dat ik haar niet kon tillen zolang als het voeden duurde en uiteindelijk moest ik het opgeven. Met tranen in mijn ogen moest ik toegeven aan mijn vrouw dat ik als vader mijn dochtertje niet zolang kon vasthouden en vragen of zij die laatste voeding kon doen.

Mijn vrouw had in die tijd een zwaar leven. Ze werkte 4 dagen in de week, ze deed het huishouden en zorgde voor ons dochtertje. Ons zoontje verzorgde ik gezien hij groot genoeg was en niet gedragen hoefde te worden. Om mijn vrouw te helpen heb ik een aantal keren een poetshulp geregeld. Helaas vond ze niemand goed genoeg en heeft geen enkele poetshulp het  langer dan een aantal maanden bij ons uitgehouden. Hulp van haar familie werd wel steeds toegezegd echter bleef in de praktijk altijd uit tot grote frustratie van mijn vrouw. Zo modderden we een tijdje aan en hadden we een status quo gevonden. Ik deed de boodschappen en kookte en verzorgde onze zoon. Mijn vrouw werkte, deed het huishouden en verzorgde ons dochtertje.

Bij onze volgende afspraak bij de specialist bleek dat hij niets anders kon doen dan mij door te verwijzen naar revalidatiekliniek Leijpark. Na drie maanden bleek dat revalideren voor mij overbelasten was en dat ik niet revalidabel was. Ik moest mijn belasting downgraden en hopen dat daardoor mijn lijf na verloop van tijd weer beetje bij beetje meer belasting aankon. Een bezoek aan de huisarts leerde mij dat ik aan het eind van de weg beland was en uitbehandeld was. Ook de specialist raadde een mogelijke verdere operatie af gezien allerlei risico´s die daaraan verbonden waren.

Het leven ging verder en frustraties hoopten zich op. Ongeveer twee jaar ging voorbij. Mijn vrouw had het helemaal gehad met de situatie. Deze laatste twee jaar van ons huwelijk hoorde ik, en mijn kinderen, steeds vaker uit haar mond dat ze niet voor deze situatie gekozen had. Ze liep steeds vaker te schelden door het huis en te roepen dat ze dit niet meer wilde. Meerdere malen heb ik mijn vrouw terecht gewezen dat ze dit niet in aanwezigheid van de kinderen moest zeggen. Echter de frustratie bij haar was te groot. Wanneer ze kon, op de woensdagmiddag en het weekend, ging ze uren weg met de kinderen om mij haar man niet te hoeven zien. Dit liet ze ook een keer vallen `Ik kan je niet aanzien!`en "een invalide is nog mobieler dan jij bent". Ik was als man van mijn voetstuk gevallen en gedegradeerd tot een blok aan haar been die ervoor zorgde dat zij niet meer gelukkig was. Alsof ik daarvoor gekozen had....

Met de tijd voelde ik me steeds meer alleen en vereenzaamde ik. In het dorp waar wij wonen ken ik behalve haar ouders verder niemand. Haar ouders hebben mij nooit echt geaccepteerd en ook ondanks alle therapeuten, specialisten en het revalidatiecentrum vonden ze dat ik profiteerde van de situatie. Ik liet hun dochter veel teveel doen en dat staken ze niet onder stoelen of banken. En ondanks dat het mijn enige sociale contact was, naast de vrienden van mijn vrouw die geboren en getogen was in ons dorp, kon ik mezelf er niet langer toe zetten bij hen op de koffie te gaan. Ik voelde me op gegeven moment zo alleen en wist niet hoe dit te doorbreken. Om maar mensen om me heen te krijgen liep ik naar de plaatselijke supermarkt. Daar kon ik mensen zien en hoorde ik ze praten in plaats van die muren die elke dag op me af kwamen.

Ondertussen raadde de reintegratiespecialist mij aan mijn wereld te vergroten door social media te gaan gebruiken want hoelang zou ik het zo nog uithouden? Dus ook ik ging facebooken ondanks dat ik dat altijd als een uiterst onpersoonlijke wijze van communiceren vond.

In die tijd had mijn zoontje een boezemvriendje waar hij elke dag mee afsprak én hij wilde altijd dat ik bij hem bleef. En aangezien ik daardoor even onder de mensen was en de moeder van zijn vriendje dat ook goed vond bleef ik. Zo ging de tijd voorbij en ontving ik ineens een berichtje via chat op facebook. Het was de moeder van mijn zoontjes boezemvriendje en we raakten aan de praat. Thuis hoorde ik op de vraag "wat heb je vandaag gedaan", ondanks dat het mij soms veel energie kostte en ik daarna veel last had steeds hetzelfde antwoord. "Oh niets dus". Heel stom maar ik was er soms trots op, hoe klein ook, als ik bv. de hele vaatwasser uitgeruimd in plaats van alleen de bovenste lade. Na verloop van tijd vroeg mijn vrouw ook niet meer wat ik die dag deed gezien het in haar ogen toch niets was, denk ik.
Ineens hoorde ik een ander geluid, "Had je dat wel moeten doen? Dat is toch veel te belastend voor je?"
Ik was niet meer alleen, er was iemand waar ik mee kon praten via facebook en als ouder van mijn zoon zag ik haar ook elke dag.
Zo gingen maanden voorbij en gebeurde er niets behalve dat ik iemand gevonden had waar ik mee kon praten en voelde ik me minder alleen.

Ondertussen veranderde de situatie thuis niet en voelde ik me met de dag schuldiger dat mijn vrouw zich gevangen voelde in een huwelijk met een man die ze nog minder vond dan een invalide maar waar ze formeel geen afstand van nam. Ik begon na te vragen bij haar oom of hij mogelijk wist of ze van mij wilde scheiden. Hij vertelde me dat hij van niets wist maar dat hij het zich wel voor kon stellen. Via facebook vertelde ik ook aan haar zus dat ik me zo schuldig voelde mijn vrouw gevangen te houden in ons huwelijk. Echter ze reageerde helemaal niet. Ik durfde het thuis ook niet aan te snijden.
Als je zo vaak te horen krijgt dat iemand niet gekozen heeft voor dit leven met je, dit leven met je niet meer wil, aangeeft dat het niet eens in haar lijf zit, ga je het ook echt geloven, dat deed ik in elk geval wel. Ik durfde het niet met mijn vrouw te bespreken omdat dan waarschijnlijk het hoge woord eruit was en de scheiding een feit zou worden. In plaats daarvan deed ik iets anders waar ik elke keer weer spijt van had maar niet op wilde geven omdat ik dan weer helemaal alleen was.
Ik ging vreemd met de moeder van mijn boezemvriendje en kreeg een buitenechtelijke relatie.
Zo ging het maanden lang door tot ik het niet meer kon verdragen. Ik kon het schuldgevoel over mijn buitenechtelijke relatie niet langer aan. Mijn vrouw verdiende dit niet, ze was in normale doen een hele lieve vrouw die in principe geen vlieg kwaad deed. Dus ik biechtte haar op dat het niet goed ging alleen ging het gesprek heel anders dan verwacht. Op haar vraag of we het niet nog een keer moesten proberen zag ik mezelf nee schudden. Het was net alsof ik buiten mezelf getreden was en mezelf nee zag schudden.
Ik hield ondanks de hele situatie met heel mijn hart van haar en ik kon het niet langer aanzien dat ze zo ongelukkig was door mij. Dus ik schreef haar een brief dat we beter konden scheiden zodat het voor haar makkelijker was om van mij af te gaan.

In mijn hart wilde ik helemaal niet scheiden en wilde ik mijn vrouw terug zoals voordat ik thuis kwam te zitten. Maar iets in mij blokkeerde. Als het ter sprake kwam in de paar weken erna zag ik mij nee schudden en bleef ik consequent aangeven dat het geen zin meer had.
Ondertussen sloeg de schrik bij haar om in boosheid, terecht...Ik moest een echte vent zijn en achter mijn beslissing staan en ze feliciteerde mij dat ik de liefde van mijn leven had gevonden. Ik wilde helemaal niet scheiden maar ik moest een vent zijn in haar ogen en dus bleef het daarbij, wetend dat ik de liefde van mijn leven zou kwijt raken. Nu formeel want gevoelsmatig was ze al tijden weg bij me.
Zo zijn we gescheiden en gedurende de scheiding dreigde ze dat ik geen co ouderschap zou krijgen omdat ik geen vast adres had. Ik had besloten om ons gezamelijk huis te verlaten omdat ik niet wilde dat de kinderen langer in die sfeer zouden zijn en omdat mijn vrouw die spanning ook niet langer kon verdragen.
Waar kreeg ik zo snel blijvende woonruimte? Familie heb ik niet meer, ik ben geadopteerd en mijn adoptieouders hadden aangegeven geen contact meer met mij te willen en mijn vrouw met alles bij te staan. Mijn enige familie, mijn enige bloedverwant mijn broer stierf tijdens het scheidingstraject. En nu wilde mijn vrouw de kinderen, mijn enige echte familie, mijn kinderen van mij "afpakken".
De enige mogelijkheid om tijdens het mediatortraject vaste woonruimte te krijgen was samen te gaan wonen met de vrouw met wie ik de buitenechtelijke relatie had.
Tijdens die buitenechtelijke relatie ben ik altijd open geweest tegen haar dat ik nooit van mijn vrouw zou willen scheiden en nu ging ik bij haar wonen om ervoor te zorgen dat ik mijn kinderen niet zou verliezen.

Is mijn leven er gelukkiger op geworden. Nee! Ik ben de liefde van mijn leven kwijt, zie mijn kinderen minder dan de helft dan ervoor en zit nog steeds alleen thuis in hetzelfde dorp waar ik nagenoeg niemand ken. Alleen woon ik door de omstandigheden nu samen met de vrouw waarmee ik een buitenechtelijke relatie had. Twee van haar drie kinderen zijn autistisch en ik snak naar een plekje voor mijn kinderen en mij alleen en naar rust..... Echter mijn oude huis staat te koop en daaruit zal ik nog een schuld ontvangen van € 55.000,- zonder dat ik enig idee heb hoe ik dat ooit nog eens terug zal moeten betalen. Mijn kinderen vinden het verschrikkelijk dat mama en papa uit elkaar zijn en willen niets anders dan dat we weer samen komen. Mijn vrouw vindt dat ze de relatie wel een beetje uit het oog verloren had maar dat ik alles kapot gemaakt heb dat alle schuld bij mij ligt. Ze accepteert, mede geinspireerd door haar eigen ouders, geen enkel andere uitleg, nuancering van de ontstane situatie. Ik ben degene die alles veroorzaakt heeft en de kinderen enorm leed heeft toegebracht en dat kan nooit meer ongedaan gemaakt worden.
Ze is boos en wil dat de kinderen blijvend bij haar komen wonen. Mijn zoontje die altijd sterk naar mij trekt vindt het verschrikkelijk dat hij mij nog maar zo weinig ziet en laat af en toe vallen "kon ik maar voor altijd bij jou blijven".
Ik voel alsof ik hem verraden heb omdat hij mij nu nog maar 40% van de tijd die we ervoor hadden ziet. Hoe erg zal hij zich door papa verraden voelen als ik zou instemmen met de wens van mijn ex vrouw. Dat kan niet, dat is niet in belang van mijn zoontje.

En dus ben je gescheiden maar dan....
Tijd zal het leren. Er schijnt toch weer een lichtpuntje te komen ergens, ooit. 


 

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dank je Robin. Gelukkig heb ik twee schatten van kindjes waar ik naar uit kan zien als ze op woensdagavond weer komen. Zo heb je in het leven alles en binnen 5 jaar heb je bijna niets meer. Als ze mij dat destijds voorspeld hadden had ik het weggelachen en nooit geloofd. maar zo zie je....het treft toch niet altijd een ander. Dank voor je reactie!
Allemachtig! Dat is niet mals wat je voor je kiezen hebt gekregen. Ik wens je veel sterkte en wijsheid toe.