Eenzaamheid kent vele vormen...

Door Syreeta gepubliceerd op Tuesday 28 January 20:13

Ik doe een derde poging in dit artikel. Ik heb zoveel, dat ik het niet op mijn scherm krijg.

Ik laat mij verhaal voor wat het is, ik gooi de waarheid op tafel. Eenzaamheid overkomt de besten onder ons. En het is niet makkelijk.

_____________________________________________________

Ken je dat gevoel? Dat je nergens bij hoort, nergens in past, en je plekje niet kunt vinden? Je wilt wel, maar het lijkt er gewoon niet in te zitten. Je wordt gepest, of bent gepest? Onzekerheid, angst, en weg willen kruipen? Niet naar verjaardagen willen of durven, genoegen nemen met alles, alles accepteren van de ander, de massa heerst, en jij staat onderaan. Ellendig, en onder de voet gelopen... Je zoekt het op, maar komt altijd teleurgesteld thuis, want als jij niet gaat, wordt je vergeten. Niemand vraagt jou mee, je moet jezelf uitnodigen. Je twijfelt aan jezelf. Ben ik wel genoeg, ben ik wel aardig, ben ik wel leuk? Is op alles je antwoord ja? Waar ligt het dan aan? Wat is er met jou dat niemand je ziet staan? Wat heb jij gedaan dat zo vreselijk is? Waarom loopt de wereld over jou heen?

Ken je het gevoel van pure angst als iemand zegt, dat vindt ik niet leuk, als iemand zegt, wat heb jij nou voor mening, dat is niet zo. Schrik jij van deze reactie? Krijg je dat rare gevoel van je wilt poepen? Omdat iemand iets zegt wat je bedreigend vindt, omdat je toch al zo onzeker bent? Sta jij op je benen te trillen als de ander dominant tegen je ingaat? Ik wel, en het is echt vreselijk.

Ken jij dat niet? Wees dan maar blij, en denk er bij na dat veel mensen zover zijn. Je ziet het vaak niet, omdat we dit zoooo goed kunnen verbergen, tot we thuis of alleen zijn... Dan komt alle spanning, angst en onzekerheid eruit. Dan beginnen de huilbuien en mischien ook de woede uitbarstingen. Daarna kunnen we er weer even tegenaan.

 

Maar... Ik ben klaar, ik wordt niet langer ondergesneeuwd door de massa. Ik ben een mens met recht op eigen keuzes, mijn eigen ruimte, mijn meningen en weet ik wat nog meer. Ik loop nog altijd weg voor alles, maar wel met een opgeheven hoofd. Tenslotten mankeet mij niks. Ik ben gewoon net even iets anders. Ik behoor mischien wel tot een kleine groep, maar ik ben niks minder. Ik ben vriendelijk, beleefd en uiterst zorgzaam. Maar jullie komen niet meer op mijn eerste plaats. Daar hoor ik zelf te staan. Ik blijf mischien eeuwig onzeker angstig en alleen, maar ik heb geluk in andere dingen gezien.

Mischien heb ik ook geen tijd voor de grote vrienden kring. Ik werk, daarna heb ik mijn paard, dan moet ik naar bed, en daar is dan weer mijn werk. In het weekend ben ik bij mijn vriend. Daar kan best een keer een dagje af, maar het zijn er maar 2. 

Ik blijf altijd dat kleine onzekere meisje, maar ik probeer dat te accepteren. Ik heb door alle verdriet veel geleerd. Ik ken mezelf, sta open voor mezelf en sommige anderen. Ik weet inmiddels wat ik wel wil, en nog beter wat ik niet wil. Het duurt vaak nog ff voor ik mijn mond open, maar het komt steeds beter. Ik leef voor mezelf, en als ik het geluk heb dat daar iemand bij past, dan is die persoon welkom. Breng je me omlaag of beinvloed je mij negatief, dan sluit ik liever zelf de deur, voor een ander dat doet. Ik heb teveel zelf in de hand om uit handen te geven. Ik bouw op, en houdt vast. Ik geef toe als ik fout zit, ik neem een stapje terug als ik te hard ga, en ik geniet van ieder klein ding.

 

Op slechte dagen heb ik mijn houvast van mijn mooiste dingen. Ze zitten in mijn hoofd, en ik laat ze nooit meer los. Ze drijven mij tot een lach.

Mussen, paars, blauw, sneeuw, zon, paarden, muisjes, fotograveren, lezen, helpen, lekker eten, huilen, filmpjes, dansen, vals zingen, soms zelfs leedvermaak(we blijven tenslote mensen) eerlijkheid, grote witte wolken vol figuurtjes, groene bomen, noodweer, hagel, storm, onweer, bliksem, noorderlicht, dauwdruppels, waterstroompjes, knuffels in mijn bed, warme douche, en ga zo maar door.

Er blijft toch zoveel moois over, vergeet ze niet, en zoek overal naar lichtpuntjes en positieve invloeden. En als het niet lukt, mag je altijd huilen. Zoek naar momentjes en hulpmiddeltjes om tot rust te komen. In een rust toestand komen antwoorden vaak vanzelf. Niet in woorden, maar in gevoel, in plotselinge aha momentjes. Dat je denk tuurlijk, zo is het gewoon. Ik heb 2 engeltjes op mijn schouder, en jij hebt ze ook. Je ziet ze niet, maar je moet ze leren voelen. En voelen kan alleen als je rustig en ontspannen bent. Mediteer, gewoon simpel door in je bed te liggen, op je rug. Adem door je buik. Adem in, buik uit, adem uit, buik plat. Leg je hand op je buik, voel maar eens voor de gein hoe warm je eigenlijk bent. Dat zijn voor mij manieren om even aan niks te denken. Mediteren of tot rust komen hoeft niet zweverig te zijn. En het hoeft niet lang te duren, of elke dag. Het kan op vele manieren. Ieder zijn ding. Maar denk eraan. Je hoofd leeg maken en aan niks denken bestaat niet. Dat is onmogelijk. Je kunt wel je gedachen even verzetten, dor je aandacht ergens ander te leggen, bijvoorbeeld de warmte van je hand op je buik, of de kriebel in je grote teen.

 

Dit zijn natuurlijk mijn manieren, maar het is ook slechts een voorbeeld, een steuntje, een knuffel en een kus. Want eenzaam ben je nooit alleen, we zijn met een grote groep. En als ik daar bij kan helpen, doe ik dat met liefde. Hou je ook niet vast aan mijn tips of adviezen, maar pik eruit waar jij achter staat. Niet ieder advies is voor ieder hetzelfde. Ik ben zelf vaak oost indisch doof, omdat ik er dan gewoon niks bij voel. Dat mag, want ik ben ik..

 

Voor nu stop ik, want ik moet nodig naar bed. Het is al 1 uur, en om 7 uur gaat mijn wekker alweer af.

 

Morgen voeg ik nog wat plaatjes bij, maar voor nu sluit ik af.

Groetjes mensen

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.