Een brok in mijn keel en ingehouden tranen, vanwege de gemiste kansen

Door Berna gepubliceerd op Monday 27 January 17:45

Gemiste kansen brengen mij regelmatig in een staat van verdriet en ergens toch ook wel van boosheid, gericht op mijzelf. Omdat ik het niet kan, omdat ik faal, omdat ik in mijn eigen ogen een flater sla.

Over het algemeen heb ik alles heel goed onder controle en anders kan ik er wel een draai aangeven, maar dit keer niet.

Dus het was ploeteren tussen mijn werkdagen in, om de toets tot een goed eind te kunnen brengen.

Helaas is het in één woord een gigantische flop geworden. Ik waande mij op een eiland waar ik nog nooit geweest was. En dat gevoel klopte ook, want ik heb dit nooit gehad toen ik kind was.

Eén groot drama en de gemiste kansen brengen mij regelmatig tot een grote wanhoop. Anders kan ik het niet omschrijven.

Het feit dat ik op een B.L.O. = buitengewoon lager onderwijs, voor o.a. gedragsgestoorde kinderen ben gedumpt, heeft mij zo enorm onzeker gemaakt. Daar kwam dan ook nog eens bij dat ik doodsbang voor de kinderen was, omdat er veel agressie onderling was.

Onderwijs wat je op een ‘’gewone’’ lagere school krijgt heb ik dus nooit gehad en dat probleem kom ik nu zelfs nog steeds tegen. Vooral in een tijd waarin de bijscholingen steeds moeilijker worden is het nog steeds knokken om de achterstand voor te blijven.

Waarmee het vorige week gigantisch mis ging was de toets rekenen voor Verpleegkundigen. Het was niet te doen, ook voor anderen niet, maar mijn score was zo enorm laag dat ik daarna  geen cijfer meer aangeraakt heb. Terwijl ik zoveel geoefend had, maar nooit echt een moment gekend had, dat ik de stof beheerste.

Op 6 februari zou ik een herkansing moeten doen, maar ik heb aangegeven bij het bijscholingscentrum dat ik dit niet kan, gewoon om de reden dat ik als kind geen rekenen heb gehad. Ze reageerde heel begripvol en schreef terug dat het logisch is, dat ik een onvoldoende voor de toets heb.

Ik heb er zelf een oplossing op gevonden en dat is begin maart de hele dag uitleg rekenen voor verpleegkundigen, met basis rekenen enz. en daarna mag ik de toets alsnog over doen.

Ik schreef mij vandaag dus in voor deze dag en ik voelde een brok in mijn keel, wat ik nu trouwens ook voel en toen ik op het knopje betalen drukte, dacht ik, ja, dat dus ook nog eens er bovenop. Ik moet zelf de rekening betalen die mijn opvoeders mij aangedaan heeft.

Als ik het zo uitreken wat die opvoeding mij niet gekost heeft, ook qua therapie om mijn minderwaardigheidscomplex enigzins de baas te worden, is het dus een dubbel drama.

Mijn man zei nog, laat dat rekenen toch zitten en kwel je toch niet zo.

Ik ben koppig en eigenwijs en ga gewoon door en ik zal die voldoende halen, koste ten koste.

Heb ik het dan nog steeds niet geleerd? Om een beetje lief voor mijzelf te zijn?

Mijn man zei ook, jouw doorzettingsvermogen kent geen grenzen hè en eigenlijk benijd ik je daarom.

En het is een hard gelag dat mijn man en mijn drie kinderen genieen zijn qua rekenen/wiskunde en ik kan er niets van. Weet u dat ik mij af en toe zo erg schaam?

Ouders van deze tijd wil ik graag zeggen, schat je kind niet lager in dan het is.

Geef het in ieder geval de liefde en steun en de kansen waar ieder kind recht op heeft.

 

En tja, dan kom ik toch nog even op de wedstrijden hier op Plazilla.

Ik ben ervan overtuigd dat ik nooit bij de winnaars zal staan, omdat het taalkundig ook niet hoogstaand is.

Gelukkig kan ik mij  met  taal beter redden dan met het rekenen en ik beleef er veel plezier aan. Maar toch is het telkens een teleurstelling als ik niet genoemd word.

 

En toch huilt mij hart, heel even maar

En meestal denk ik dan, laat me maar even

Ik doe er immers niemand kwaad mee

Alleen mezelf misschien

 

Reacties (14) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik weet even niet wat ik zeggen moet..., dat ik jouw gevoel begrijp, dat in elk geval. Maar ik heb nog nooit gedacht dat je een middelmatig schrijver was/bent, eerder dat je mooi en met een groot inlevingsvermogen schrijft. Dat jij op een BLO school gezeten hebt, maakt voor mij alleen maar duidelijker hoe sterk en slim je bent en hoe jij je zelf naar dit niveau hebt weten te tillen, en niet alleen wat jouw schrijven betreft, zeker ook wat jouw werk aangaat, daar schrijf je ook geweldig over. Jouw minderwaardig denken over jezelf is je ingeprent, en dat is volgens mij het enige waar je nog aan zou kunnen sleutelen. De rest is gewoon goed, je hebt niet voor niets zulke prachtige volwassen kinderen gecreëerd. Er zijn belangrijkere dingen dan rekenen.
Ik sluit me graag bij de vorige reacties aan. Je bent een heel goede schrijfster en een doorzetter. Vooral jezelf geen minderwaardigheidscomplex aanpraten.
Dat gevoel van die schrijfwedstrijd ken ik trouwens ook. ik heb één keer meegedaan met een artikel waarvan ik vond dat ik mezelf overtroffen had en dan hoor je er niet bij....Doet heel even zeer, maar gaat vanzelf weer over hoor. Gewoon in jezelf blijven geloven.
Ik sluit me graag bij de vorige reacties aan. Je bent een heel goede schrijfster en een doorzetter. Vooral jezelf geen minderwaardigheidscomplex aanpraten.
Dat gevoel van die schrijfwedstrijd ken ik trouwens ook. ik heb één keer meegedaan met een artikel waarvan ik vond dat ik mezelf overtroffen had en dan hoor je er niet bij....Doet heel even zeer, maar gaat vanzelf weer over hoor. Gewoon in jezelf blijven geloven.
Ik sluit me volledig bij Ingrid aan. Ik lees je verhalen en gedichten altijd erg graag, je verhaal over die bromtollen vond ik fantastisch en erg origineel. En vlak je verhalen over je roeping alsjeblieft niet uit!
Ik ben ook geen rekenwonder, ik moet het altijd opschrijven en dan lukt het nog met moeite. Het ligt niet aan mijn opleiding maar het is irritant. Leve de rekenmachine nietwaar. En ik ben altijd stomverbaasd als ik genoemd wordt bij de wedstrijden. Er zijn zoveel betere schrijvers dan ik. En weet je Berna dat is helemaal niet erg, we doen het voor de lol toch? En jij bent een enorme doorzetter wat eigenlijk nog veel belangrijker is.
Ik heb je artikelen en gedichten altijd graag gelezen en er van genoten. Zoals denk ik zo velen. En ik heb veel bewondering voor je doorzettingsvermogen.
Als je niet wint bij de schrijfopdrachten wil dat niet zeggen dat je niet goed kunt schrijven! Je mag heel trots zijn op wat je al bereikt hebt en jouw doorzettingsvermogen zal menigeen jaloers op zijn.