In voor en tegenspoed

Door Weltevree gepubliceerd op Monday 27 January 13:03

Negen uur is het, klam en een paar graden boven nul. Dat nood wetten breekt is duidelijk, maar het afscheid van EmjE lijkt in niets op wat wij beiden willen, denk ik voor de vijfde keer. Het chagrijnige brok ontoegankelijkheid naast haar op de achterbank kijkt me niet meer aan als ik de achterportier van de oude pick-up met een klap dichtgooi. Gettu’s vorsende ogen, beschenen door de rode achterlichten, kijken dwars door me heen. Even wrijft hij troostend over mijn schouder. De lieverd snapt dat we dit afscheid niet op deze wijze in gedachten hadden, maar hij is onze redder in nood, belangeloos bereid  te helpen en heeft hiervoor de avond met vrouw en pasgeboren dochtertje opgegeven. Hij toetert drie keer en ik staar naar de witte schim die door de kuilen het bekende zandpad omhoog ronkt. De kleiner wordende achterlichten dansen zonder vrolijkheid of door liefde doordrenkte weemoedigheid. 

Opluchting overheerst de chaotische gedachten en ik schaam me er bijna voor dat ik dankbaar ben weer alleen te zijn. Eindelijk weer positief aan het werk en mijn leermeester in onmenselijke zelfbeheersing is opgekrast. Het is nog niet te overzien hoeveel schade er is aangericht. 

Meltdown.

De klomp van kleverige tegenstrijdigheden, die vanbinnen in de oververhitte smeltkroes van mijn machteloosheid aan elkaar klonterden, worden vloeibaar en lopen stroperig door elkaar als lava. De oorspronkelijke makkelijk herkenbare gevoelens lijken nooit meer te kunnen worden gescheiden van de afgelopen drie weken. EmjE en ik zwaaien naar elkaar, dat weten we zeker, al zien we het in het donker en het opstuivende stof niet, maar voordat de lichtjes om de hoek verdwijnen, toetert Gettu een laatste keer.

Ik draai me als een verstijfde zoutpilaar om naar de poort die ik fluisterzacht sluit om de slapende hond niet wakker te maken. In het schijnsel van het licht onder mijn veranda knars ik over de vertrouwde kiezels en kapot geslagen bakstenen, verloren als een weeskind dat van de één op de andere dag alles verloor. Janken kan ik niet, lachen evenmin, schreeuwen wel, maar dat wil ik niet  Vanbinnen ben ik verbrokkeld als de binnenplaats, vol gestort met woedende kiezels, versplinterde stenen van verontwaardiging, verdovende puinbrokken van ongelovige wanhoop waarvan de scherpe randen kerven krassen in mijn hart. Op de bodem vormen de zandkorrels van opgebouwde ervaring en kennis, die niets uitrichten in het licht van onvermogen, onder het puin van teleurstelling zowel fundament als rudiment.De les die ik van deze vakantie te leren heb is nog niet duidelijk, denk ik zonder in paniek te raken.

Het is koud in huis. Naast de slaapkamerdeur liggen de onuitgepakte koffers. Op tafel staan de kopjes van onze laatste koffie en thee, naast de doorgesleten kaart en de volle asbak. Ik laat ze staan als bewijs voor deze desastreuze laatste middag tot de nieuwe dageraad nieuw licht werpt op alles. De weg kwijt pluk ik de nieuwe gabby uit de koffer, kruip er doodmoe onder op de bamboebank en bedenk hoe EmjE zonder mij op Bole Airport in gaat checken en er niemand is om haar uit te zwaaien. Pee zal het geen donder kunnen schelen, maar EmjE was het liefst nog een week bij mij gebleven. Ze voelde dondersgoed dat ik expres niet emotioneel werd om Pee de aanleiding te ontnemen dat belachelijk te maken. Zodra ze thuis aankomt zal ze mijn mobieltje drie keer over laten gaan.

Morgen neem ik vrij, besluit ik geradbraakt om drie uur ’s nachts, als ik lig te graven in de veelheid van losse observaties die nergens houvast krijgen aan oorzaak en gevolg. De vele waarnemingen hebben ogenschijnlijk geen samenhang behalve dat ze elkaar telkens tegenspreken. Waren ze maar nooit met zijn tweetjes gekomen, denk ik, beseffend dat het stichtingsmysterie zich dan óók nooit zo haarscherp had geopenbaard. Het schaamrood stijgt opnieuw bloedheet naar mijn wangen als ik aan de koffieceremonie denk, die uitliep op een beledigende afwijzing van Worku en zijn hele familie. Daar zullen mijn collega’s vast ook over horen. Wat betekent dat voor het vertrouwen dat ik in al die tijd op heb weten te bouwen? Terug in Addis heb ik als een zombie geen moeite meer gedaan het te begrijpen. EmjE ook niet. Waarom wilde Pee ineens kleren voor Ali’s neefjes kopen terwijl ze helemaal niet wist hoe oud die jongens zijn en of ze elkaar ooit zien? Het heeft uiteindelijk wel een emotionele ontmoeting met Ali’s moeder opgeleverd, een parel aan de ketting van prachtige belevingen, maar onze principiële taart stond er ook nog op dat we onze lieve chauffeur dubbel betaalden toen alles was afgerekend. Deze vakantie heeft een waanzinnige berg onbedwingbare tegenstrijdigheden opgeleverd en dat allemaal door een zestig jarige dictatoriale controlefreak. Ik zoek naar de God en welke boodschap hij me heeft willen geven.

Die nieuwe staking van de taxichauffeurs mag men toch een waanzinnig streek van het lot noemen. Er was al zoveel gebeurd waar we de vinger niet achter konden krijgen, maar die treiterij doorstaan was kennelijk niet voldoende tegenslag? Dat ik op de laatste dag die tegenslag ook nog op moest lossen is gelukt, maar het ad hoc regelen dat de dames toch op Bole Airp[ort zouden belanden heeft de laatste dag met EmjE ingepikt.

Pattie lag natuurlijk dwars.

“Nee, ik wil niet in jouw huis wachten.”

“Sorry? Heb jij een betere oplossing dan?”

“We nemen wel een taxi vanavond.”

“Pee, alles ligt hier stil, er is geen vervoer.”

“Ik doe het niet. Punt uit!”

“Je zult wel moeten Pattie. Dat je niet in mijn huisje wilde slapen was tot daar aan toe, maar dat EmjE niet ziet hoe goed ik het hier voor elkaar heb is de limiet. Het kan trouwens niet anders. De enige die jullie met alle bagage van het pension naar mijn huisje kan rijden is Gettu, die daartoe van Atu Anannia opdracht heeft gekregen om jullie ter wille te zijn.”

Dat ze geen kant meer op kon hebben we geweten ook. Wat ik eerst vol vuur nog als mooie bijkomstigheid had gezien, omdat we nu onze laatste middag in mijn huisje samen zouden zijn, kwam niet verder dan langs het boze ding opkijken. Stukje bij beetje meer bedrogen, weet ik niet waardoor of om welke reden Pattie van te voren heeft besloten geen aansluiting met mijn leven hier te maken.  Het afschuwelijke idee dat ze alleen maar is gekomen om te controleren hoe CHAD -ET hun centen in wil pikken vreet  zich naarbinnen, al kan ik niet bevatten waar die dwanggedachte op is gestoeld. 

Ik moet eerst terug thuiskomen in mezelf, tussen mijn vertrouwde spulletjes, de Ethiopische kopjes, bordjes, kasten en het eigen bed. Het keukentje inwijden. Oh ja, morgen moet ik als eerste inkopen doen zolang het nog kan. De aardappels zijn op. Onder aan de asfaltweg uitgebreid groente inkopen en voldoende witte broodjes inslaan bij het bakkertje ernaast om deze staking door te komen.

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gemengde gevoelens nu
blij dat Pee uit je zicht verdwenen is En wat zal ze nu uitspoken?
Maar je had liever EmjE bij even bij je gehad !
Weer bijna gemist door al die andere macho artikelen enzo.....was weer mooi om te lezen, hoe vervelend het ook voor je was.
Weer bijna gemist door al die andere macho artikelen enzo.....was weer mooi om te lezen, hoe vervelend het ook voor je was.
Bah, wat een vervelend einde van een toch al moeizame vakantie.
Geen mening over troela zoals Ingrid haar noemt. Wel prachtig vol emotie geschreven verslag.
Oef, weg en dat zonder dat is uitgesproken waar het om gaat!
En nu maar afwachten wat het kreng gaat doen als ze thuis is. Heb er geen goed gevoel over.