Darmkanker. Heb ik het? Endoscopie, gastroscopie en wat gaat eraan vooraf deel 4

Door IBov gepubliceerd op Monday 27 January 11:32

Een darmonderzoek moet voorbereid worden, mijn darmen zo’n beetje leeg zijn. Naar de huisarts en de ziekenhuisarts ben ik al geweest om te kijken of en wat er gaat gebeuren. Ik haal wat dingen bij de apotheek en een week later ga ik naar het ziekenhuis. 

 

‚s-Nachts voor het kijkfeest is er nog een darmen feest. Geslapen heb ik slecht en het is duidelijk dat ik veel eerder had moeten beginnen met die Klean-prep. Het duurt een behoorlijke tijd voordat die vier liter weg is, en daarna duurt het ook een tijd voor het volledig werkt. 

 

 

 

Eerder beginnen

Het is kiezen, of je kan de middag een dag voor het onderzoek nog eten en dan slaap je niet zo best, of je slaat gewoon die middag-maaltijd  over en je begint lekker vroeg aan de Klean-prep. De gebruiksaanwijzing zegt rond 15:30 beginnen. 

 

Ik zou zeggen als beste oplossing: eet om 11:00 voor het laatst en begin om 12:00 te drinken want met de rest van het proces ben je de rest van de dag bezig inclusief de uitwerking ervan. En het is schoner voor je bed als je eerder klaar bent, want in de weinige slaap die je nog hebt, is de controleur bij de onderpoort ook niet meer zo helder.

 

 

 

Douchen aankleden. Precies om acht uur kom ik bij de balie.

 

 

 

Party time

„Morgen”, zeg ik. „Morgen”, zegt de balie-mevrouw. „Meneer iBov?”. „Ja dat ben ik”. „Gaat u maar even zitten daar dan wordt u zo opgehaald”, ze wijst naar een kleine wachtruimte. Motor jas en -broek weer uit. Petje plu handschoenen tasje alles in de grote tas. En niet echt nerveus maar wel nieuwsgierig zorg ik dat alles in een tas zit, zodat ik direct kan beginnen. 

 

„Loopt u maar mee dan gaan we beginnen”, en we verhuizen van ruimte. Ik sjouw alles mee. Best handig zo’n grote tas; Dat ik daar nog aan dacht voor ik wegging. „Als u alles hier neerzet dan zetten wij het straks bij uw bed in de buurt”. Ik zet de tassen neer met een wat krakend geluid en terwijl ik dat doe zegt de zuster nog iets. Op zich is het wel logisch wat ik ervan verstaan heb: „trekt je broek maar uit en je onderbroek, en dan kunt u de andere ruimte inkomen”. Ze doet de tussendeur dicht. 

 

 

 

Privacy zonder broek

Zou die deur voor de privacy zijn? Ik kom straks half naakt daar binnen hoeveel privacy heb ik nu dan nodig? Bergschoenen uit, alles uit en stuntelig loop ik naar binnen. „Klopt het dat u zei broek en onderbroek uit?”, half vragend met een geamuseerde ondertoon want ook hier ligt de absurditeit niet ver om de hoek, „anders denk ik dat de situatie nu een beetje raar is.”

 

„Hahaha ja dat klopt wel, maar nee, gaat u hier maar liggen.”. Met mijn linker zij schuif ik op een brancard. Lampjes, blauwe apparatuur, slangetjes, brom en sis geluiden. Duidelijk de kamer waar het gebeurd. „Nog een beetje naar achteren. Nog een beetje.” Ik vind het gek genoeg niet heel vreemd allemaal en met een gezonde nervositeit en nog steeds nieuwsgierigheid hoor ik mijn eigen hartslag plotseling op een best wel hoog niveau slaan.

 

 

 

Zonder narcose klopt dat

Een knijpertje op mijn vingen meet de hartslag en geeft die versterkt door een speaker weer; Ik heb geen andere verklaring waarom dit zo duidelijk te horen is. Een monitor hangt rechts boven mij. „We gaan eerst de maag checken en dat wilt u zonder verdoving doen klopt dat?”. Hij maakt een grapje denk ik en eigenlijk wil ik in de  lach schieten. De arts blijft totaal onbewogen. Hij maakt echt geen grap.

 

Direct reageer ik met: „we hadden afgesproken dat ik volledig onder narcose zou gaan omdat beide onderzoeken achterelkaar plaats zouden vinden.” Gelukkig ben ik vrij overtuigd van mijn zaak. „Hmm”, zegt ie, volledige narcose doen we nooit bij deze onderzoeken. Dat is logistiek niet verantwoord. Logistiek niet verantwoord, wat betekent dat?! 

 

Als leek heb ik geen idee wat ik daarmee moet. Het zelfde gevoel heb ik als iemand management-consultant-representatieve-for-outsourcing-in-off-shore als baan heeft. Zo’n baan bestaat niet. Dat is misleiding. En dat het logistiek niet verantwoord is … is … Wat??

 

 

 

Roesje dan maar

Hij gaat verder, „een roesje, dat is wat we wel kunnen doen. Voor het tweede onderzoek moet je die toch hebben”. Ik krijg een naald in mijn linker onderarm het een open uiteinde. „Daar kunnen we zo de verdoving inspuiten”, zegt de zuster. 

 

Alles gaat ineens heel snel. Of ik goed lig, vraag de zuster. Ze komt met een flessenhals grootte tuit aanlopen met een nekband eraan. Daar moet ik op bijten. Er zit een gat in. Omdat het van hardplastic gemaakt is kan mijn mond kan niet verder dicht. Toen was de verdoving aan de beurt. Zo vlak na elkaar geschreven klinkt het best apart. Een beetje ehh, wat zal ik zeggen … 

 

„Het roesje werkt vrij snel”, zegt de zuster en er wordt wat ingespoten. „Doe maar drie. Of nee, doe maar vier”, zegt de arts. „Doe maar vijf… Vijf!”, denk ik. „Weet je wat doe maar gewoon vijf, we moeten zo gelijk door”, zegt de arts. Na vijftien seconden lig ik heerlijk alsof ik net wakker word, of bijna in slaap val. Tussen waken en slapen in. 

 

 

 

„Drooooommmlaaannnd, droooooommmlaaaanndd”

„Dit is gaaf. Overdag ineens lekker liggen”. Ik ben helemaal rustig en een paar seconde later voel ik dingen in mijn keel en maag rommelen en draaien. Zoals bij enge films over beesten die je onder iemands huid ziet kruipen. De huid bolt op en je ziet dat beest als bobbel oprukken over je buik naar je borst ofzo, dat gevoel dat je als kijker krijgt. Maar dan bij jezelf, zonder pijn.

 

Het is eigenlijk een heel grappig gevoel. Het is vast een droom want ik slaap half en de beelden van een Discovery film zie ik op het beeld links boven mij. Veel snap ik niet door het roesje. Een film met een vierde dimensie. Wat ik zie, voel ik, en ik maak de droomreis bewust mee zonder dat ik het lijk te kunnen onthouden. 

 

„We gaan nu naar de andere ruimte”, zegt de zuster, dat herinner ik wel. En zonder dat ik iets heb meegekregen van het geheel gaan we naar de andere kamer. 

 

Dingen gebeuren, ik voel een beetje prikkerig draaien in mijn darmen en het beest oprukken naar boven en af en toe een stukje wegbijten. Maar niks doet pijn eigenlijk. Het is vooral raar en de vierde dimensie film speelt weer. Rode doorgangen met donkere boombast-achtige-kleuren en groenig. De binnenkant van een alien.

 

Alles stopt en ik lig in een kamer. „Als u nog even wacht kunt u naar huis” zegt een hoofd zonder lichaam. In mijn hoofd sta ik op en ga ik naar huis maar ik lig nog steeds. „U kunt naar huis meneer iBov”, zegt een andere zuster volgens mij vijf minuten later.

 

Ik heb weer even geslapen en er niet veel tijd verstreken. Het is pas half twaalf. Ik kan mij niks herinneren behalve dat ik lekker lig. Ik trek mijn kleding, vergeet om wie dan ook aan te spreken en behoorlijk wakker loop ik naar de restauratie-ruimte. 

 

 

 

 

Sinds gisterenmiddag had ik niks meer gegeten. Ik neem een koffie verkeerd. Met sojamelk!

 

 

 

Cheers

iBov

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Zeer informatief voor anderen die dit onderzoek nog moeten ondergaan.
Bijzonder boeiend en knap geschreven!
Zeer informatief voor anderen die dit onderzoek nog moeten ondergaan.
Bijzonder boeiend en knap geschreven!