x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

De afdaling

Door Nicolettepietersen gepubliceerd op Sunday 26 January 19:13

Hij vond eigenlijk dat dat niet kon, een muur die huilde. Muren horen sterk te zijn, een dak te dragen en emoties aan de mensen over te laten. Het had iets van zwakte, een muur die huilde en van nature had hij een gloeiende hekel aan zichtbare zwakheden. Alhoewel hij eigenlijk komt om te plassen laat hij zich nadenkend op de toiletpot zakken. ‘Daar zit ik dan,’ denkt hij, ‘met een muur die huilt als ik ook maar één seconde aan mijn vader denk. Daar zit je zoon nou. Op een plee in een Franse disco. Opgescheept met een jankende muur. Dat hebben we weer mooi voor mekaar gebokst, ouwe. En geen woord van troost schiet me te binnen.’---58f4772002f58f73fd5c2dbe9ec90a17.jpg

Dit was toch niet de bedoeling? Ik zou met vakantie gaan, lekker uit m’n bol in de Franse disco …om alles te vergeten…. Mijn muur huilt, ouwe, en de jouwe? Die niet, hè?

Nee, de jouwe is een betonmuur, van gewapend beton nog wel! Daar komt niks door heen, niet van jou naar buiten en niks van ons naar binnen. Was jouw muur maar een knuffelmuur geweest. Dan hadden Saskia en ik een heel andere jeugd gehad! Nu liepen we steeds stuk op jouw gewapende beton en mam maar haar best doen om dat goed te maken. Ze hield je altijd de hand boven het hoofd:’papa bedoelt het niet zo’… of…. ‘Papa kan niet goed zeggen wat hij voelt’ en meer van dat soort goedbedoelde flauwekul. Mam heeft mij maar eenmaal geslagen en dat was toen ze op een keer zei: ‘in zijn hart is papa heel lief’ en ik, opstandige puber die ik was, zei daar meteen bovenop: ‘ heeft hij een hart dan?’ Ze gaf me zo’n draai om m’n oren dat ik er nog naar van wordt als ik er aan terug denk. Nooit deden wij iets goed in jouw ogen. De cijfers op school konden altijd hoger vond je. Toen ik op voetbal wilde vond je dat geen sport voor jouw zoon, nee…. ik moest op hockey. Ook al vond ik daar geen bal aan. Saskia mocht niet op judo, dat was geen sport voor een meisje was jouw idee. Ballet paste beter bij onze stand….. welke stand was dat dan? Mam zei: ‘probeer het nou maar, wie weet hoe fijn je het gaat vinden.’ En voor mam deden wij alles, dus ik ging op hockey en Saskia op ballet. Niet lang hoor, we vonden er niks aan. Tja ouwe, de warmte van een knuffelmuur was fijn geweest….

En ik zit nog steeds op die Franse plee, gelukkig kan ik hier zitten en is het niet zo’n plee met alleen voetstappen, die je meestal in Frankrijk ziet. Een stortvloed van herinneringen en bijbehorende tranen komt over me heen en ik heb nog steeds niet geplast. Dit was absoluut niet de bedoeling….. ik ging met vakantie, lekker weg van alles en vergeten…. Vergeten dat jij aan je laatste afdaling begonnen bent nu die derde chemo niks gedaan schijnt te hebben.ea7a657b8941746f1cccb3e5b8513a52.jpg

Ach, was jouw muur maar een steunmuur geweest ,ouwe! Dan had je mam kunnen steunen toen zij aan haar eigen afdaling begon. De kanker had haar te grazen en ze bleef zo flink tijdens al die operaties en chemokuren. En jij? Jij was druk, kon bijna nooit met haar mee als ze weer naar een dokter moest .Alle zogenaamde ‘slechtnieuwsgesprekken’ deed ze alleen. Ik was nog maar veertien, ik kon mam wel helpen maar ik had geen idee hoe ik haar echt kon steunen. Terwijl ik dat zo ontzettend graag had willen doen. En zusje Saskia was nog maar negen, die begreep er niet veel van. Ze bleef maar vragen wanneer ze mam weer zou zien toen de afdaling ten einde was …. En ik wist niet wat ik zeggen moest! Hoe had ik moeten weten wat je dan zegt als grote broer zijnde? Ik miste mam zelf zo erg. Had jij die taak maar op je genomen ouwe…..dan had Saskia nu misschien niet in die afkick-kliniek gezeten.

Verdorie, nou zit ik hier nog. De herrie van de disco overheerst dus niemand hoort me. Gelukkig maar. Het tranendal heeft nog steeds de overhand…..ik kan het niet tegen houden en als iemand het zou horen…. dat maakt zo’n zwakke, zielige indruk. Het plan voor deze vakantie was naar de camping te gaan, overdag in de zon en het zwembad en ’s avonds uitgebreid dansen, zwieren en zwaaien en vooral: niet nadenken

Weet je ouwe: een klaagmuur in plaats van al dat beton van je was ook wel wat geweest! Dan had oma, jouw moeder haar verhaal aan je kwijt gekund. Want oma had het zwaar toen ze voor ons kwam zorgen nadat mam er niet meer was. Ik was een lastige puber, dat zie ik nu tien jaar later wel in en Saskia is vanaf haar elfde jaar helemaal losgeslagen. Ze rookte, ging met jongens op pad, spijbelde en luisterde nooit naar oma. Arme oma, ze keek zo tegen je op en vergoeilijkte, net als mam dat deed, jouw houding altijd. Hoe heb je dat toch voor elkaar gekregen? Twee vrouwen, je moeder en je vrouw,die je zo naar de ogen keken en alles van je pikten….ik snap daar na al die jaren nog steeds niks van.

Eindelijk heb ik nu wel geplast…. Niet dat je er veel van kan merken want alles is nat van de tranen dus een plasje meer of minder… Tja ouwe, ik was het niet van plan maar denk nu toch aan je. Twee maanden geleden vertelde je langs je neus weg, tijdens het eten,dat je prostaatkanker had. Je wist het al enige maanden maar nu moest je aan de chemo en vond je dat je het aan mij moest laten weten. En ik? Ik wist niks te zeggen… er schoot van alles door me heen…. Ik wilde wel weten of je pijn had, of je misschien bang was en zo…maar zoals altijd zei je verder niks en ik durfde niet te vragen. Nu zit ik hier op die plee en denk aan jouw witte koppie in dat ziekenhuisbed! En dat kleine knikje van je hoofd toen ik stoer vertelde dat ik drie weken met vakantie ging en je wel weer zou opzoeken als ik terug kwam. ‘Tot over drie weken dan’ was alles wat je zei. En ik dacht: ‘koekje van eigen deeg ouwe, je hebt mam alles alleen laten doen, nou ben jij aan de beurt. Ik ga gewoon met vakantie, je bekijkt het maar!’

Ik verbeeld me dat mijn eigen muur een gipswandje is, dun en gehorig. Alles komt er door.. alles van binnen naar buiten en andersom, dat stel ik op prijs…zo heb ik kontakt met de mensen om me heen. En zoals je ziet: mijn muur kan huilen. Vroeger mocht ik nooit huilen, weet je nog ouwe? Dat vond je iets voor meisjes en voor zwakkelingen . Stom eigenlijk zo’n zwakke muur, maar toch… het hoort bij mij. Wat was het fijn geweest als jouw muur hetzelfde als de mijne was geweest, ouwe. Dan hadden we nu samen jouw afdaling genomen.

Mijn tranen zijn opgehouden, de muur is stil en rustig en nog steeds zittend op die plee begint er ineens iets te kriebelen in mij. Een vaag vermoeden…. Het zal toch niet waar zijn? Nee, nee dat is niet waar ,hoor…. Echt niet! Ik lijk niet op jou, ik lijk op mam, dat is altijd al zo geweest…. en dat blijft zo. Maar toch….. ergens ver weg in mij is een stemmetje dat vertelt dat ik nu reageer zoals jij altijd gedaan hebt. Dat ik gevlucht ben, zogenaamd om op vakantie te gaan en je je verdiende loon te geven. Maar is dat wel zo? Of is het eigenlijk wel eng om je te zien afdalen? Eng om te proberen er voor je te zijn, je bent dan wel mijn vader maar je zit verstopt! En wat nou als ik probeer je te bereiken en jij achter je muur blijft zitten? Als ik door je muur heen breek en je wijst me weer af, wat dan? Wat zou mam denken als ze wist dat ik je alleen gelaten heb? ‘Hij heeft moeite zich te uiten’ zei ze altijd om datgene, wat wij zagen als gebrek aan gevoel , uit te leggen. Verdomme, ik ben nu dus geen haar beter dan jij, ouwe…. Jij liet mam alleen en ik laat nu jou alleen. Vond je het soms ook eng? Is dat misschien de reden dat je weg kroop achter je muur? En nu laat ik jou alleen afdalen, althans dat was ik van plan. Maar dit wil ik niet hoor, ik wil niet doen wat jij altijd deed, zo wil ik niet zijn! Ik sta op, trek mijn broek omhoog en was mijn gezicht en handen. Uitgehuild, uitgeplast en uitgedacht! Ik trek de tranen en de herinneringen door met mijn plasje….. een nieuwe fase in mijn leven begint! Met een rechte rug en vastbesloten stap ik deze plee en deze disco uit. Op weg naar de camping om m’n spullen te pakken. Binnen een half uur zit ik in de auto op weg naar huis en ik denk: ‘hou je vast pap, ik kom er aan. Samen breken we je muur af en zetten er een gipswandje voor in de plaats….. als je dat tenminste wilt! En wil je niet of durf je niet…nou pap…dan ben ik er toch…..c32cf0f5178a188d77d090c06d2d8153.jpg

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat was je snel wasbeer.....
Goed artikel en duim
Ha, ha je bent me voor. Ik had het al gelezen zonder de indeling in alinea's. Dat was best moeilijk lezen, inmiddels is dat 'probleem' hersteld. Het 'happy end' had ik niet verwacht en dat maakt het verhaal toch wel af''.