Haar gebakken eitje

Door Nicolettepietersen gepubliceerd op Sunday 26 January 14:23

Iedere week als ik bij mijn 89-jarige moeder ben stelt ze zo rond twaalf uur de vraag: ‘wat wil je eten?’ Een volkomen overbodige vraag want zij weet allang wat ze eten wil en ik doe altijd gezellig mee natuurlijk. ‘Lekker een eitje bakken, jij ook zeker ?’ is haar volgende opmerking. ‘Ja tuurlijk, heerlijk’ is dan ook mijn antwoord.ee81bdc69c8c36da78c6848eaa5226fe.jpg

Soms zeg ik om een beetje te plagen: ‘ik heb vandaag wel zin in een boterham met kaas.’ Maar de teleurstelling op haar gezicht maakt dat ik er gauw achteraan zeg: ‘maar een gebakken ei lust ik ook, hoor!’ De opluchting, die dan van haar afstraalt maakt dat ik ineens enorme zin krijg in dat ei!

En dan begint het feest. Want alleen al bij de gedachte aan dat eitje begint ze te glimmen. Ze wordt bedrijvig en snelt naar de keuken. In een mum van tijd staan er twee borden klaar. Spek in de pan…. even aanbakken en dan de eieren erbij. Voorzichtig hoor, de dooier moet wel heel blijven, anders is het feest voorbij! Jarenlange ervaring zorgt er gelukkig voor dat de dooier zelden kapot valt in de pan.75cf015486ae06355ca1742dd4d0218c.jpg In de tussentijd is het mijn taak de tafel zorgvuldig te dekken….. kleedje op tafel, mes en vork, zout niet vergeten….. en een klein glaasje witte wijn erbij. Een klein glaasje hè, want zo midden op de dag neem je niet te veel. Maar zónder dat glaasje is het echt minder lekker, hoor.

Inmiddels zijn de eitjes gebakken, netjes op de boterham gelegd en de twee borden worden op tafel gezet. Genietend kijkt ze in het rond: ‘Ojee, we zijn de servetjes vergeten!’ Als ook die gepakt zijn en keurig opgevouwen onder de vorken liggen, kunnen we beginnen: ‘eet smakelijk!’ Dan begint haar ritueel: met mes en vork worden kleine hapjes brood met ei gesneden. Zorgvuldig rond de dooier, want die mag beslist niet kapot gaan. Alles wordt grondig gekauwd en geproefd… ‘lekker hè?’ klinkt er bij bijna iedere hap. En ik knik instemmend, terwijl mijn bord al praktisch leeg is. Zo wordt er toegewerkt naar de finale van ‘De Laatste Hap’, want dat is het doel van deze maaltijd. Als alleen nog de dooier over is gaat het gebeuren. Die moet in één keer, HEEL, naar binnen. Eerst zorgvuldig alle laatste restjes eiwit en brood wegsnijden , ook die worden eerst nog met aandacht opgegeten. Dan nog wat zout over de dooier. Een laatste inspectie: is die dooier echt nog heel en heeft het brood eronder precies het formaat van dat eigeel? Als alles klopt wordt het heel precies op de vork gelegd. Mond wijd open gesperd en ja hoor……. het past precies. Met de ogen gesloten klapt ze haar mond dicht, de dooier springt open en een explosie van zacht , lauwwarm eigeel loopt door haar mond. Ze roert er uitgebreid in met haar tong om niets van de smaak verloren te laten gaan. Ze kauwt nog wat en houdt genietend deze Hap zolang mogelijk in haar mond. Daarna slikt ze en veegt met haar servet een drupje eigeel, wat in één mondhoek naar buiten piepte , weg. ‘Heerlijk hè, zo’n eitje? Ik lust het wel iedere dag!’ zegt ze dan, met een stem waarin doorklinkt wat een genot dit eitje weer was.

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Haha, dat beschrijven was ooit een onderdeel van een schrijfopdracht en zelf..... voor mij is het niks bijzonders, zo klaar!
Dat doet ze goed, die 89-jarige moeder van je. Grappig dat je zo precies beschrijft hoe zíj eet, tot en met de laatste hap, waar je mee in haar mond belandt. En hoe eet je dat eitje zelf?
Prachtig, zo'n ritueel. Mooi geschreven, graag gelezen. l
Mijn ouders ( allebei 80+) hebben ook van die rituelen, waar we dan maar probleemloos aan toegeven ;-).
Geweldig, ik zie het zo voor me....
Geweldig, ik zie het zo voor me....