Het andere testament (4)

Door Weltevree gepubliceerd op Saturday 25 January 12:51

 

In de hoofdstraat staat mijn reisgezelschap voor een meubelmakerij te bespreken wat hier de laatste trend in de stoelenbranche lijkt. Inmiddels hebben zij ergens iets gedronken en terwijl we achter Ali en Pee aan slenteren, fluister ik het principe van Marja’s magnifieke kartonnen oven in EmjE’s oren, verheug ik me nu al op de avond. Dik ingepakt in bed met een wijntje smikkelen van lekkernijtjes en Marja’s ideeën breed uitmeten.

Het weer is goed, de zon niet te fel en we zien de ambachten die op straat worden beoefend. De openluchtcoupeur is ook hier in zijn luchtige plastik atelier aan het werk. Vreemd genoeg zijn het meestal mannen. "Je geeft het verstelwerk bij hen af en na een uurtje is het klaar. Wie er op staat dat het garen bij de kleur van de kleding past moet dat er zelf bij leveren. De coupeurs leveren vakwerk af, maar hebben niet alle kleuren naaigaren op voorraad. Moet een rits vervangen worden, brengt de klant die ook zelf mee, " licht ik de dames voor. 

In een achteraf wijk vinden we de plaatselijke steenhouwerij en de gieren zitten volgevreten in de bomen uit te buiken. Kennelijk is er zoals in Jima, een slachthuis in de buurt. Ze luieren wat verveeld voor zich heen tot de volgende lading ontvelde schaapsschedels voor hen wordt uitgestrooid. Slachten wordt hier met een zegeningsritueel begeleid en aangezien ik er al menigmaal door mijn eigen raam in Addis getuigen van ben geweest heb ik er veel respect voor gekregen.  

Op ons verzoekbrengt  Ali ons naar de Dessie-Super wiens klantenkring hoofdzakelijk uit welgestelde zakenlieden, ambassade personeel, 'geslaagde' Ethiopiërs of Ferengi bestaat. Ik voel me er vaak schuldig, Toch  koop ik er wel eens iets Westers als ik wil ontsnappen aan de uitputtende armoede om me heen, Vooral als ik even geen zin heb om met de aangeboden waren van de shuks in mijn buurt te improviseren. Uitgebreid struinen we als  rijke toeristen door de brede gangen en  onderwerpen de diepvrieskasten met vlees en kipfilet aan een uitgebreid onderzoek, zoals EmjE en ik dat in de vakantie gewend zijn. Uitbundig slaan we allerlei versnaperingen in en ik vraag waar Pattie waar ze vanavond zin in heeft, maar wijzend naar haar eigen mandje zegt ze dat ik me om haar niet druk hoeven maken. Gemiste kansen lijken deze reis te kenmerken. Op de tiende dag van onze rondreis- het voelt alsof ik al een maand heb doorstaan- verklaar ik mezelf voor oliedom dat ik blijf proberen haar bij ons te betrekken.  Vlak voor de schemering zoeken wij  een, volgens Ali, bekend driesterren restaurant op, waar de maaltijd met levende muziek, keyboard, drums plus zingende krarspeler, wordt omringd. Men serveert er de enjerra’s in rolletjes met de sausjes in aparte bakjes. Op de gekleurde diabolo-vormige manden die als tafel dienen. Terwijl op het kleine podium de bekende deuntjes de sfeer traditioneel inkleuren smaakt het eten uitstekend en iedereen heeft een p[geruimd humeur. Een uitgelezen moment om Pee op het werkbezoek van morgen voor te bereiden. Ik heb er uitvoerig over nagedacht.

“Jongens, morgen Cambolja. Ik moet voor CHAD-ET foto’s te maken van hun in aanbouw zijnde gebouw en jullie krijgen een rondleiding aangeboden, er wordt door de manager een koffieceremonie georganiseerd. Misschien is het handig, Pee, dat jij dan met Ali iets anders gaat doen?"

“Hoezo?”

“Omdat jij geen koffie lust en die ceremonie duurt minstens een uur, lijkt me niet leuk voor jou.” Haar verbazing lijkt oprecht als ze zegt:  “Ja, nou en? EmjE gaat toch ook mee?”

“Ja, maar zij vindt koffie lekker en je bent niet verplichts, kunt rustig iets anders doen of thuis blijven als je hier geen zin in hebt.”

“Onzin. Ik ga mee en daarmee uit. Waarom moet jij trouwens die foto’s maken?”

“Zodat CHAD-ET er niet iemand twee dagen met hun auto voor op pad hoeft te sturen als wij er nu toch al zijn. Scheelt mankracht plus benzine."

“Kunnen ze zelf niet fotograferen?” 

“Nee, ze hebben hier geen digitale camera. Annania verwacht ons volgende week. Hij wil uit de eerste hand vernemen horen hoe ver ze met de voorbereidingen en de bouw van het jeugdhonk zijn.”

“Oh ja, wat is er zo bijzonder aan dan?” Pattie’s belangstelling treft me aangenaam. Ze stelt ineens veel vragen over wat CHAD-ET waarom en waarvoor bouwt en wat daar het doel van is. Hoewel alles daarover in onze eigen folders staat en ook door Anannia persoonlijk aan hen is uitgelegd, blijkt de maaltijd een prima gelegenheid om die plotselinge belangstelling te bevredigen. Haar interesse voelt als een lang verwacht cadeau.

“Anannia stelt ons Westerse oordeel erg op prijs, heeft hij me laten weten. Wij hebben er een frisse kijk op, zegt hij en mijn foto’s gebruiken ze straks in het volgende jaarverslag.”

“Ik wil er morgen dus wel bij zijn,” zegt Pee resoluut als we het motel opzoeken. Of ik blij moet zijn weet ik niet, maar Emje ziet het helemaal zitten, wrijft gniffelend in haar handen. ”Geweldige vooruitzicht, eindelijk een echte koffieceremonie, bij mensen thuis, daar heb ik in Nederland al op gehoopt.” Op de kamer praten we bij het wijntje na over deze heerlijk relaxte dag, Marja, Dessie en eindelijk kan ik ook mijn ei kwijt over alles wat ik bij mijn eerste bezoek aan het binnenland zo overweldigend vond. EmjE heeft het exact zo ervaren, zegt ze.

“Ik geloof warempel dat Pattie bij is getrokken, wat denk jij?”vraagt ze voorzichtig.

“Ze heeft in ieder geval zin in de plannen voor morgen, proost, EmjE.” Door het opbeurende gesprek met Marja en de nieuwe koers die Pee lijkt te varen lijken de verwarrende zaken van deze vakantie ineens uit een andere dimensie te zijn gekropen om mijn gemoedsrust te bestoken. Het voelt in ieder geval wel alsof ik eindelijk weer op honk terug ben: met mezelf in het reine. Boordevol gedrevenheid, bijna zoals vóór ons onze rondreis. Dora pioniert weer met een missie.

We naderen Cambolja deze keer niet vanuit Addis en krijgen in één oogopslag een goed zicht over de stad. Ik laat Ali even stoppen om de dames van boven aan te wijzen waar we naartoe gaan. 

Het dak van de kerk is een prachtig eikpunt. “We zijn mooi op tijd. Kijk dat ronde groene ding? Dat is de kerk en  links ervan staat een rechthoekig, flessengroen gebouw, het CHAD-ET Health Centre. De zandweg er langs is cruciaal, zo kan men hen goed bereiken en die straat komt uit bij de paardentaxicentrale, de markt met een prima koffiehuis plus de doorgaande weg. Ergens op de berg hier tegenover bouwen ze het jeugdcentrum, maar de weg erheen zal Worku straks aan Ali wijzen.”

Uiteraard worden we met alle egards ontvangen, links en rechts bewangd door de hele staf, (Worku en zijn twee assistenten, de directiesecretaresse plus een jonge stagiair) Ik mag op Worku ’s computer de mail checken terwijl hij de dames rondleidt, vertelt welke ruimten in de toekomst waarvoor worden gebruikt. Wonder boven wonder werkt internet vandaag. Een ononderbroken sliert mails rammelt binnen, die ik via de usb-stick naar de laptop overzet. Na een half uur staat het beeldscherm ermee vol. Alles van de stichting, alsof Harrie en Henry vergeten zijn dat de meerderheid van AbebA vakantie viert. Ik open ze nog niet omdat onze gastheer me wegroept “Miss Dora, alles staat thuis klaar voor uw vriendinnen, mijn vrouw wil beginnen opdat onze geëerde gasten zich welkom voelen. U kent het wel, maar hebben de dames onze koffieceremonie al eens meegemaakt?” 

Reacties (12) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Oei, pee wordt lief en toont interesse?!
Zit daar een bedoeling achter?
Ben benieuwd!
Oei, pee wordt lief en toont interesse?!
Zit daar een bedoeling achter?
Ben benieuwd!
Verdachte manoeuvres van Peetje, benieuwd waar dit toe leidt.
Verdachte manoeuvres van Peetje, benieuwd waar dit toe leidt.
Ik heb zo mijn twijfels.....
Ik heb zo mijn twijfels.....
Ben weer bij!