De terugkeer, de verborgen jaren in Canada,144, Yellow Knife

Door San-Daniel gepubliceerd op Saturday 25 January 10:27

images?q=tbn:ANd9GcRstuWR76LUNgihlMqfbrT

Ik viel even stil want ik besefte dat Bill in ernst gesproken had. Bill was gewoon bereid het leven te laten voor een lading proviand. Een alarmbel ging rinkelen, we hadden veel gepraat en we wisten na de uren achter het stuur, al pratende, veel over elkaar.  Dat alarm schreeuwde uit, pas op , je zit straks met een man in een vrachtwagen op een gevaarlijke expeditie en hij hecht niet meer aan zijn leven.  Hij is bedrogen door een vriend die er met zijn vrouw vandoor is, hij is in de scheiding alles kwijt geraakt behalve de goed gebruikte vrachtwagen waar we nu in reden en hij heeft kind noch kraai. Het maakt hem wellicht, allemaal, niets meer uit.  Het besef drong tot mij door dat ik ook kind noch kraai had en eigenlijk alles kwijt was geraakt wat mij dierbaar was. Met het verschil dat ik nog plannen had, vaag omlijnde plannen. Maar wie plannen maakt heeft nog toekomst en Bill was het allemaal om het even geworden. Daarom stapte hij zonder angst op een indiaanse messenvechter af en had hem een klinkend oorvijg gegeven zodat het mes op de grond viel, hij had niets te verliezen, want hij had werkelijk niets te verliezen. Dat maakte hem tot een gevaarlijk man. Wij zaten in de zelfde boot en ik vroeg me af als we andere ijsmeer truckers zouden tegen komen, of zij ook een zwaar outcast gehalte zouden hebben. Misschien veegde het leven wel een bepaalde soort outcast op één hoop. 

images?q=tbn:ANd9GcSHMxO8XWoKqFPtu_TVEvI

'Je bent zomaar erg stil geworden,'vond Bill. 'Vind je dat gek, vroeg ik?' 'Ik ga met jou mee op een ritje naar Fort McMurray in de verwachting dat ik een dag later weer in Calgary zal zijn, zodat ik kan bepalen of ik wel of niet met jou ga samenwerken en ondertussen, zit ik nu dagen achterelkaar naast jou in onherbergzame gebieden, op weg naar een stel ritten up North waar we niet van weten of we aankomen zowel terugkomen, dat zet je wel even aan het denken.' Bill keek even voor zich uit en zei  'we moesten maar weer eens van plaats wisselen, ik begin mijn armen te voelen..en hij stuurde de combi gewoon naar de kant van de weg, hij deed zijn nood knippers aan en wachtte tot ik uitstapte om naar zijn kant te lopen. Toen ik naast zijn cabine deur stond, stapte hij niet uit, maar drukte het palletje dat de deur vergrendelde naar beneden, op slot. Hij draaide het raampje naar beneden en huiverde even. 'Boy dat is goed koud buiten,' hij huiverde weer,' weet je ik kan die rit ook best alleen maken, daar heb ik jou niet bij nodig'. Het drong tot me door in volle heftigheid, wat hij bedoelde.

images?q=tbn:ANd9GcQ1TsM34UGQTDhXNW4V3qJ

'Hey Bill, laat me hier niet achter, schreeuwde ik, 'ik ga graag met je mee.' Ik hoor dat graag nogeens  maar dan met feeling,' zei Bill terwijl hij de motor even revde ,zodat die diep gromde.  'Alsjeblieft Bill, mag ik mee', blerde ik. Hij maakte een beweging met zijn vinger zo van omlopen  en dat deed ik, maar rennend want ik was bang dat hij zou wegrijden eer ik in de cabine kon klimmen aan de passagierskant. Ik sprong de treeplank op en rukte het portier los en liet me in de stoel vallen.Toen de deur dicht viel trok Bill al op. Ik was oprecht dankbaar. 'Laten we duidelijk zijn,' zei Bil, 'Jij gaat nooit tegen je wil mee en waar je maar wilt stap je uit, wat is er niet duidelijk aan wat ik zeg?' 'Ik begrijp je volkomen',antwoordde ik,'er is niets hier dat onduidelijk is' 'Mooi', vond BIll,' dan rijden we verder als goed vrienden, dat is toch veel prettiger?' Ik knikte.

San Daniel 2014

 lees ook, de terugkeer, de verborgen jaren in Canada 145, de MacKenzie river

Reacties (10) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Aanschouwelijk onderwijs
Aanschouwelijk onderwijs
Aangewezen vrijwilliger, happily ingestemd bij wijze van spreken met het geweer op de borst gericht. Het is dan wel niet het Wilde Westen, maar vergelijkbaar het Wilde Noorden.
Aangewezen vrijwilliger, happily ingestemd bij wijze van spreken met het geweer op de borst gericht. Het is dan wel niet het Wilde Westen, maar vergelijkbaar het Wilde Noorden.
Alsof je met een psychopaat op weg bent. Misschien lichtelijk overdreven maar toch...
Alsof je met een psychopaat op weg bent. Misschien lichtelijk overdreven maar toch...
Hij heeft je nog in de tang en dan kan je niet anders dan toegeven. Goh, lijkt het bedrijfsleven wel.