Nalatig opvoeden. Jongens en meisjes worden zelf ook nalatig...

Door Chippies gepubliceerd op Saturday 25 January 12:48

Niet doen verwaarlozen... 

Je houdt niets meer over... Niemand doet meer wat... Kinderen met lage eigenwaarde. Want ze waren niet belangrijk genoeg om iets mee te doen... 

 

Verwaarlozing is zielig... 

  • Geen grenzen
  • Geen reacties op de eigen "ik", Op de ziel, persoonlijkheid, het mens dat het is...Zo kan het geen eigen identiteit opbouwen... Het speelt dan op zo'n manier namelijk geen rol... Vanaf 1200, kregen mensen "identiteit" door het lezen van boeken... Daarin stonden helden, en verhalen over mensen... Manieren van hoe je zou kunnen zijn... Dit verbrede de mogelijkheid om zelf iemand te zijn... in het leven ben je bezig, en doe je iets, waardoor je iemand bent... = identiteit... Als je mensen verwaarloost, negeert, alleen laat, doen ze niets, worden ze niets, zijn ze niets...= Identiteit loos... De betekenis haal je uit de mensen... Dat is heel ernstig... Om een identiteit te ontwikkelen heb je een wereld nodig die "jouw ik" mee laat tellen, en er goed volwassen, in balans, en fatsoenlijk op reageerd, zodat je en een vroobeeld hebt, en zelf zo kunt worden, of er naast kunt staan als mens en als gelijken kunt handelen en leven... Dus ook nog op een goede, (bestudeerde) manier, zodat je kunt ontwikkelen... Om zelf iemand te zijn... Goede ideeën in de maatschappij zijn een must... Als mens lees je maatschappij als een boek... Zomaar iets doen, levert mensen die ook zomaar iets gaan doen... en dat kan veel kwaads zijn... Mensen laten studeren en mee laten doen op hoog niveau, laat mensen geleerd bezig zijn. Met een idee. Een eigen idee, met een eigen recht, en eigen goede inzichten is het doel... Zodat men bijdraagt. Echt naast elkaar komt te staan... Als gelijken en goede mensen. Die geen kwaad in de zin hebben of verwaarlozing. Begrijpen dat mensen, mensen zijn. En wat dat is... Een mens... 
  • Geen goede ideeën of voorbeelden
  • Geen omgeving om iets mee te doen
  • Hangen, niets doen, vanuit nalatigheid... impulsief opvoeden kent ook zo'n vorm als het kind wil hangen en niets wil doen mag dat altijd... en voor altijd... eeuwig, oneindig... Maar nu is er niets om te doen... Ze zitten, omdat er niets is...
  • Geen belang, niets belangrijks, leegte...

 

Wie ben je dan? Geen idee...

Eens niets doen, is wat anders... Goed voor de afwisseling, ook eens vrij, ook eens ruimte, ook eens je eigen ik doen... Dat is heel wat anders... Zelfs altijd je eigen ik doen is de bedoeling... Maar niets doen is of een wens wegens fysieke klachten... kinderen slapen als ze moe worden... vanuit de natuur... Of om even hun hoofd leeg te maken... Afwisselend na gevulde dagen, met gepaste zaken... Om even op te laden.. Om eens wat anders te doen...Of om even zelf wat te doen... Dat is rustgevend en vrij, fijn... Nog steeds in de goede omgeving van "thuis". Zo wordt je als kind ook "thuis" bij jezelf. Met jezelf in de hand. Ouders die verschillende kanten laten zien van het leven, in balans leven en je ruimte geven is wat anders dan niets en altijd niets doen... Omdat ze niets kunnen, willen, of weten... te doen... Met een kind.

note. (Die snappen het principe niet van bijscholen, leren, bijbrengen na dat je zelf iets geleerd hebt, of willen gewoon niet, of kunnen het samen zijn met een kind niet... Of worden zelf opgeslokt, dat bestaat ook. En "kunnen" niet meer. Dat is een ander soort niet kunnen. Meeste mensen hebben een input, wegens hun eigen inhoud. En kunnen inschatten tot hoe ver een kind daar in mee kan, of dat dat wenselijk is voor een kind, om mee te moeten gaan... Het doel is immers ook meestal duidelijk, een kind wordt zichzelf, en komt naast je te staan als individu. Je moet jezelf en anderen snappen als ouder. Zodat je kind iemand wordt, zelf, maar met hulp heeft geleefd, met een voorbeeld... niet alleen, of verlaten... Alles wat je doet is voorbeeldig, maar een soort keuze voor een kind, om eigen te maken, als het in zijn leven ook werkt, of af te stoten, als het zelfs nog iets beters vind... Dat is een onbewust motief, in een gezond mens... dus ook in een kind) Een bewuste keuze van rust is dus heel wat anders, dan nalatig zijn... Precies zijn in redenen van nalatigehid, brengt de sleutel tot de oplossing... In plaats van zelf nalatig, zonder onderzoek om ons heen te slaan... Kun je beter inschatten wat er mist. Zodat je mensen kunt duidelijk maken, wat er nodig is... Extra studie, eigen onderzoek, eigen ruimte, eigen inzicht. Of dat gene wat opslokt weg halen... Mensen kun je leren, dat nalatigheid zonde is. En kunt hen "vervullen", zodat ze wat te bieden hebben aan hun kinderen... Tot een max. Ieder mens heeft grenzen... IQ, persoonlijkheid, ideeën over kinderen etc... Toch moet men mee in een standaard van zorg. Lukt het niet om alsnog een kind te begeleiden als ouder, dan ben je geen ouder voor zo'n kind. Maar een mens in zn leven, die nalatig is... Er tussen staat. Een blok... 

 

Een basis principe dat helpt tegen nalatig zijn....

Jezelf kennen, zo begrijp je anderen beter. Zelf studeren, leren, ontwikkelen... Zo vind je het begrijpelijker dat kinderen ook ontwikkelen... Kinderen belangrijk vinden, en leren over het over brengen van informatie op verschillende niveau's... Wat "aanwezigheid" is... Wat "er zijn" voor een kind is... Van jou naar een kind, van een kind naar jou... Wat zeg je? Wat zegt het? Waarom? Wat zijn motieven? Welke heb jij en welke heeft je kind? Wat is z'n diepere doel achter zaken die het doet... Wie het? Waarom is het zo? Vanuit zn natuur? Door zn omgeving? Je wilt dat een kind zn echte ik is. Zn natuurlijke zelf. Dat je zijn persoonlijke lichaamsgrenzen kent, z'n persoonlijke lichaams ontwikkeling, z'n persoonlijke geestelijke grezen kent, en zn eigen idee over de wereld. Zodat dat allemaal kan bestaan. Welke ziel zit er in? Waar heeft het pijn over? Wanneer wordt jouw kind "gevoelig"? En waarom... en dan hoe begeleid je dat, die uitingen, gevoelens en ideeën, binnen de wereld waar jullie op leven. Hoe past het? En hoe pas jij? Na "studie" worden je inzichten steeds groter en gaat je dat steeds beter af. Het is de aandacht, het respect, en willen ontwikkelen, dat nalatigheid doet verdwijnen... Waar je, je ontwikkelt en met wie... Is zeer belangrijk om je sociale context de juiste veilige richting op te duwen... Je leert natuurlijk niets bij een autoritaire egoist.... Dan kom jij niet aan bod. Maar je leert wel autoriatief, in een cursus dat bij je past. Waar je zelf achter staat en gepast is. Voor jou. En dat geld ook zo voor je kind. Waar mensen staan te schreeuwen, bij een zacht kind dat werkt niet... Blijf daar vandaan... En ontwikkel waar je wel past. Mensen ontwikkelen zich tot de dood. Al kent de eerste kinderfase een duidelijke ontwikkeling, waar de meeste kinderen en dus mensen door heen gaan... Later stranden ze wat, of ontwikkelen nog verder... Als ze dat nog kunnen... Ligt aan de sociale context, snappen mensen dat leren een basis is in een mens, ontwikkelen een must is, zoals je een dier dat van water houdt eens laat zwemmen... Ligt ook aan IQ, aan persoonlijke mogelijkheden... 

 

Een kind heeft aandacht nodig om van het voorbeeld te leren...

Altijd alles alleen oplossen kan niet... Want een kind is opgroeiend... Is niet "af" En niet alleen geboren... Maar met mensen... Dat is al een clue... En kan niet staan, lopen, of iets anders dan drinken en leert eerst een lange weg zn reflexen beheersen... Dan een nog langere weg z'n zintuigen kennen en beheersen... Dan leeret het beoordelen... Het kan zelf nog niets anders... Maar groeit wel lang zaam aan op als iemand die iets kan... Zolang je helpt en verzorgt, bijdraagt, en de baby/ het kind/ de jong volwassene dingen geeft om van te leren...

Je overbelast een kind als je alles alleen laat doen... Een volwassene kan dat wel... Een kind heeft de banen in z'n hersenen er nog niet voor... 

Een kind begint in de buik, als een paar cellen... en groeit uit tot een baby... Eerst hoort het en ziet het en gebruikt het andere zintuigen zodra dat af is... Daarna gebruikt het de zintuigen steeds vaker... Zo krijgt het informatie binnen en bewerkt wat binnen komt in zn eigen wereld...

Een uniek wereld, met een unieke papa en unieke mama... Uniek huis, unieke stad, uniek land ten opzichte van andere landen... Waardoor iedereen wat anders waar neemt... Het kan op elkaar lijken, dezelfde stad, maar je kunt andere ouders hebben en een andere oppas... Etc.. Eindeloze andere factoren... Andere jas, met een ander gevoel, tot aan een ander bad en andere shampoo etc aan toe...

 

Als je een "Sapiens" zou kopen... 

Zoals je een Bengaal kunt kopen en er staat bij: "Speels, net als een hondje, wil spelen, wordt groot, kan wat lompig en wild zijn, je vasen zijn niet veilig, wegens de hybrid waar het mee gemixt is... dat zijn wilde katten,  maar ontzettend lief en mooi.... Echt een mix tussen wild en domestic cat, een wilde dier, gemaakt tot huiskat.  Aleen als het op schoot zit en wil kun je knuffelen, anders wil het spelen, zelf weer die wilde speelse mooie kant beleven... Waar je naar mag kijken... Of mee kunt spelen... Je moet rekening houden met het beest, het is niet graag alleen... Het is een gezelschapsdier... Een manier om de mooie wilde natuur van buiten, veilig in je huis te hebben... Wordt laat volwassen, mits gemixt met de luipaard kat, die zijn met 2 pas volwassen. " 

Als je ons zou kopen staat erbij: " Is een babbelaar, sociaal en vriendelijk van aard, mits goed verzorgt en in een goede, logische, aanreikende, vriendelijke, sociale, "kind begrijpende" omgeving. Begint als baby. Wordt laat volwassen. Is compleet afhankelijk. Heeft u nodig. U kunt niet zomaar weg van huis. Moet heel veel en lang zorgen. Heeft speeltjes nodig, is een ontwikkelend dier. Wordt lang en groot. Heeft redelijk veel eten nodig. In het begin melk, later brood en warm eten. Met veel groenten en fruit. Er mag nooit een maaltijd vergeten. Of overgeslagen. U moet met het kind spelen, naar buiten, leuke dingen doen.... U kunt het niet een dagje vergeten, anders staat de ontwikkeling stil en kan het dood gaan... Kan niet in kooitjes, kan niet zonder hulp lezen en schrijven, kan niet zonder plezier groot worden. Het heeft emoties en denkt aan u. Vraagt zich af wat het is en moet. Het is geen hond, geen deurmat, geen slaaf, of sloof, het is een mens, dat wordt zoals u, maar uniek in gedachten en ziel. U moet er van houden. Anders begin er niet aan! " En dat nog uren verder, met duizenden details... "

 

Grote en kleine verschillen...Waar binnen de eigen hersenen ontwikkelen... 

Met alles dat de baby binnen krijgt aan eigen informatie... Het is van hem zelf... Zodra het binnen komt en de baby doet er zelf wat mee... Een mens is een soort, die op een bepaalde manier met dit alles omgaat... Maar bouwt wel een unieke kijk op. 

Ze zijn allemaal wel afhankelijk, dat is ons soort. En we hebben allemaal langer dan de meeste dieren nodig om volwassen te worden... 

In die tijd ontwikkelen de hersenbanen... Met informatie... Steeds hetzelfde en nieuwe "dingen" komen in de hersenen om te verwerken... Hieruit krijg je een basis aan ideeën,  dikke banen met ideeën als basis... Na een aantal jaar, als jong volwassene... 

Nu kan een kind gemiddeld zelf van alles in de kindertijd... Maar is als volwassene pas "af"... en groeit dan zelfs verder... Op middelbare leeftijd komen er steeds meer zijwegen, met ideeën... 

Daaruit kun je stellen, dat men ook echt de tijd nodig heeft om steeds meer inzicht te verschaffen... 

Kinderen hebben een ouder nodig... Voor hun informatie, de ontwikkeling van henzelf... Ook voor de verzorging van hun lichaam, geest en ziel... Om te begrijpen wat van hen wordt verwacht, en in te kunnen schatten wat zij zelf dan zouden kunnen zijn...

 

Kinderen zijn een speciaal hoofdstuk...

Je kan het maar 1 keer fout doen... Herstel is moeilijk... Maar ze moeten wel geleerd, vrij en zichzelf zijn... binnen de veilige passende context, waarin ze ontwikkelen... Waar ze steeds meer ruimte krijgen om zichzelf te worden... Steeds meer ontwikkelen ze zich, je past de ruimte aan hun ontwikkeling aan. Mensen kennis is 1, kinderkennis is 2. Dat is als een osteopaat, naast een fisiotherapeut... Het is als een specialist, naast een huisarts... Net iets meer verfijnde kennis... Al moet ieder "hetzelfde goed"  behandeld... Maar volwassenen, zijn meer vrij, kunnen weg als het moet... Een kind niet... Etc. Zoveel verschillen met een kind. Terwijl de kern hetzelfde is en een kind een volwassene wordt en in een goede wereld moet blijven. Het draagt als volwassene z'n steentje bij met z'n eigen unieke inzichten. 

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Denk je dat de ouders zelf ook vinden dat ze nalatig zijn of verwaarlozen?
het is geen bewuste keuze, maar vaak een gebrek aan inzicht, een gebrek aan verantwoordelijkheden zien en nemen of een gebrek aan daadkracht omdat de ouder zelf te grote problemen heeft.
je titel suggereert alsof mensen als ze ouders worden een bewuste keuze maken: wij gaan lekker nalatig opvoeden of wij gaan impulsief opvoeden
nee, zo gaat dat niet.
maar door omstandigheden, door gebrek aan zelfkennis, door niet te doen aan (zelf) reflectie, door allerlei factoren kunnen deze omstandigheden ontstaan waardoor buitenstaanders er de titel "verwaarlozing" opplakken.
maar ik kan me werkelijk niet voorstellen dat het ooit zo bedoeld is geweest door de betrokken ouders ...
Denk je dat de ouders zelf ook vinden dat ze nalatig zijn of verwaarlozen?
het is geen bewuste keuze, maar vaak een gebrek aan inzicht, een gebrek aan verantwoordelijkheden zien en nemen of een gebrek aan daadkracht omdat de ouder zelf te grote problemen heeft.
je titel suggereert alsof mensen als ze ouders worden een bewuste keuze maken: wij gaan lekker nalatig opvoeden of wij gaan impulsief opvoeden
nee, zo gaat dat niet.
maar door omstandigheden, door gebrek aan zelfkennis, door niet te doen aan (zelf) reflectie, door allerlei factoren kunnen deze omstandigheden ontstaan waardoor buitenstaanders er de titel "verwaarlozing" opplakken.
maar ik kan me werkelijk niet voorstellen dat het ooit zo bedoeld is geweest door de betrokken ouders ...