Van apeldoorn naar oene

Door Nicolettepietersen gepubliceerd op Wednesday 22 January 11:28

 Iedere dinsdag haal ik Nikita en Christiaan op, want mama moet om half negen beginnen en papa is al rond zeven uur vertrokken. Dat is te vroeg om die twee hummels eerst nog naar ons te brengen, dus oma stapt om vijf voor half acht in de auto om aan ‘dinsdag oppasdag’ te beginnen. Zo tegen kwart voor acht arriveer ik bij hun huis. Mijn dochter en ik zijn al aardig op elkaar ingespeeld: zij trekt Nikita haar schoentjes aan en ik Christiaan z’n jasje. Onderwijl krijg ik de opdrachten die ik nodig heb wat betreft het schema van Christiaan: hoe laat het flesje, hoe laat waarschijnlijk een slaapje enz. Binnen tien minuten zijn we klaar voor vertrek. Als we in de auto zitten begint het: ‘oma, opatoe?’

‘Zwaai even naar mama, Nikita!’ Gehoorzaam zwaait ze en zegt weer hoopvol: ‘opatoe?’

‘Ja, we gaan naar opa, fijn hè?!’

‘Opatoe, opatoe’ zingt ze op haar manier, ‘beeebie, opatoe’ Christiaan van twee maanden reageert natuurlijk niet, weet hij veel…..Zijn zus noemt hem heel consequent ‘beebie’, het klinkt wel schattig zoals ze het zegt. ‘Beebie, opatoe’ blijft ze volhouden. Ik krijg een beetje met haar te doen, ze maakt de indruk zo graag te willen dat hij ‘yippie!’ roept of zoiets!

‘Nikita, wat doet Christiaan?’ vraag ik om haar af te leiden ‘ zijn z’n oogjes open?’ In m’n spiegeltje zie ik haar uitgebreid haar broertje bestuderen: ‘oma, beebie oogje dicht!’ is haar conclusie.

‘Oke, hij slaapt, sttttt’ zeg ik.

Giechelend doet ze me na: ‘sttttsttt’

‘Nikita, zie je al een koetje of een paardje?’ Ze kijkt wat verstoord naar buiten…… weet exact waar koetjes en waar paardjes te zien zijn op onze route en daar zijn we nog niet. Hoe verzin ik het om daar nu naar te vragen, zie ik op haar gezichtje gedrukt staan. Domme oma!

‘Beebie, opatoe’ zegt ze nog eens nadrukkelijk. Ik wacht het verder af maar. En ja hoor, daar begint het: ‘oma kijk paardjes!’ en ze wijst naar het weiland waar paarden staan. Twee minuten later: ‘omaoma, kijk koetjeboe, boeboe!’ en zie, ze wijst naar een weiland met koeien. ‘ Voetjebal, kijk, oma!’ als we een voetbalveld passeren. ‘Slimmerd’ denk ik bij mezelf terwijl ik met haar mee kijk en ineens, op het moment dat ik de Ravenstraat indraai: ‘beebie, beebie, kijk, opatoe!!’ gilt ze nu bijna. Ze wipt in haar stoel want ze herkent de straat en ons huis en ongetwijfeld staat opa klaar om haar uit de auto te tillen. Daar twijfelt ze, heel terecht, geen moment aan! Het lijkt wel of de afstand tussen onze huizen steeds korter wordt……

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.