x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

Guppy dansen

Door Nicolettepietersen gepubliceerd op Wednesday 22 January 11:08

 ‘Op de dansschool hebben ze een lesje voor kindertjes van twee, ‘guppy-dansen’ noemen ze dat’ zegt mijn dochter.

‘Wat enig, echt iets voor Nikita, die is altijd aan het zingen en dansen op haar manier’ zeg ik.

‘Tja, maar het is op donderdagmorgen en dan kunnen wij niet’ zegt ze.

Er flitst van alles door me heen. Ik zou het best willen doen, maar dat is wéér een verplichting erbij…. En ik pas al op dinsdag de hele dag op. Aan de andere kant lijkt het me enig. Na enige dagen tweestrijd besluit ik toch te gaan. De eerste keer neemt mijn dochter vrij en gaat Nikita samen met mama en oma naar dansles. Het is erg leuk en je ziet dat Nikita geniet, alhoewel ze het liefst vanaf onze schoot de boel bekijkt. Maar de juf zegt dat het altijd zo gaat: ‘geef haar maar drie lessen de tijd, dan komt ze wel los’ zegt ze. Nou, dat doen we dan. Iedere donderdagmorgen zijn we present.

Na de eerste keer weet Nikita de weg naar de zaal, wijst me waar we ‘ons matje’ moeten pakken. Als we een plekje gevonden hebben gaan we op ons matje zitten wachten tot de les begint. We zijn meestal vroeg en de andere kindertjes zien we binnen druppelen. Die zijn al gewend en rennen lachend en joelend door de zaal. Nikita stopt haar duim in haar mond en blijft zitten waar ze zit. Dat blijft zo gedurende de hele les, alleen als de juf alle kindertjes om haar heen op de grond laat zitten, wil Nikita er wel tussen zitten. Maar zodra ze weer gaan beginnen holt ze naar me toe: ‘oma zitten’ roept ze en stort zich weer op mijn schoot. Dit duurt een les of zes en ik ga me al afvragen of ze het ooit zal durven.

Ze heeft als we weg zijn hele verhalen wat er allemaal gedaan is. Weet precies welke bewegingen de vogel maakt en de trein, de slak, de slang alles kan ze vertellen. Tot de zevende les: we zitten weer braaf op ons matje te wachten tot het begint en ineens staat Nikita op. Ze loopt een paar passen en zegt : ‘kom maar, handje!’ en steekt uitnodigend haar handje uit. Blijkbaar wil ze iets en durft alleen als ik mee ga. Samen lopen we door de zaal, we bekijken alles en ineens laat ze m’n hand los en begint met een paar kindertjes mee te rennen. Ik ga weer zitten en wacht tot ze weer wil ‘oma zitten’ , maar deze keer gaat het anders. Ze doet aarzelend alles mee. Wel kijkt ze steeds of ik er nog zit en of ik wel mee doe met klappen en zingen. De juf, die in de gaten heeft wat er gebeurd, pakt steeds haar handje om haar er bij te betrekken. En zo is ze zo maar ineens over haar schroom heen. Dikke pret heeft ze als ze als een vogel met flappende vleugels door de zaal moet. En de slang die over de grond glijdt, de trein die tsjoeketoekt en bij ieder stationnetje even stil staat, ze vindt het allemaal prachtig. Dit kunnen we nog veel donderdagen volhouden!

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.