Nikita: spraakverwarring

Door Nicolettepietersen gepubliceerd op Wednesday 22 January 16:46

a42881d2aa50c8b39633c0de08414dc8.jpg‘Jaaa…… Pip!’ roept Nikita, onze kleindochter van anderhalf. Ze heeft de boerderij van lego gepakt en was op zoek naar de kip, die daar bij hoort. Aan haar blije reactie te horen heeft ze hem dus gevonden. Ze prutst net zo lang tot ze de kip vast heeft staan bovenop de boerderij. Haar kleine handjes hebben daar nog wat moeite mee, maar het lukt want ik hoor een tevreden: ‘zoooo!’ Ze rommelt verder, volkomen in haar eigen wereldje, dus ik besluit dat ik wel even de krant kan lezen en ga gezellig bij haar in de buurt zitten, om af en toe een oogje in het zeil te houden.

Ineens staat ze voor me. ‘Aan?’ zegt ze en kijkt me vragend aan.

‘Kun je de haan niet vinden, lieverd?’ zeg ik, want ik weet dat de haan altijd naast de kip bovenop de boerderij moet staan.

‘Nee’ zegt ze beslist.

‘Zullen we dan samen de haan zoeken?’ zeg ik, blij dat ze me ‘nodig’ heeft.

‘Nee’ zegt ze weer en schudt heel hard met haar hoofd. Verbaasd kijk ik haar aan. Wat nu?

‘Aan’ zegt ze weer. Ze ziet blijkbaar aan m’n gezicht dat ik haar niet begrijp en holt op haar stevige beentjes naar de tafel, waar ze eigenlijk niet aan mag komen. Net als ik haar wil corrigeren komt ze weer terug met de afstandbediening van de lamp. Ze weet dat ze die wel mag pakken. Er gaat me een lichtje op: ’moet de lamp aan?’ vraag ik.

‘Ja’ zegt ze opgelucht dat ik haar eindelijk door heb.

‘Kom maar’ zeg ik en ga op de bank zitten. Ze klimt op schoot, ik richt de afstandbediening op de lamp en wijs het juiste knopje aan. Zij drukt en samen schateren we als onmiddellijk de lamp aanklikt. Ze is tevreden en speelt weer verder met de lego.

Even later staat ze weer bij me: ‘Aan?’ vraagt ze nu. Ze houdt haar hoofdje er scheef bij en beide handjes in de lucht, in een soort wanhoopsgebaar. Ze snapt blijkbaar iets niet? Ik denk dat het nog over de lamp gaat en zeg: ‘ hij moet eerst uit, dan doen we hem weer aan ,oke?’

‘Nee’ zegt ze ‘ aan?’ gelukkig wijst ze erbij naar de kip. Dus nu gaat het wel over de haan, die we gezellig samen zoeken. Als hij eenmaal naast de kip op de boerderij staat wil ze op schoot zitten. Even haar duim in de mond en dan komt het: ‘kijken?’ ‘Ja hoor, pak maar een boekje’ zeg ik. Ze holt om een voorleesboek en klimt met boek en al weer op schoot. Met een gebiedend gebaar wijst ze naar het boek en zegt: ‘ofone!’ Gelukkig weet ik dat dat ‘olifant’ betekent. ‘Olifantje, waar bén je?’ zeg ik op vragende toon. En het papagaaitje op mijn schoot zegt: ‘ofonebèje?’ op precies dezelfde toon. We bladeren door het boek, waarbij ik zorgvuldig bladzijde negenenzeventig vermijd. Want daar staat die olifant en ik wil dit fijne moment even rekken. Ik kan het niet laten en zeg zachtjes: ‘olifantje, waar ben je?’ en hoor prompt weer: ‘ofonebèje?’net zo zacht gezegd als ik dat deed. Ineens schiet haar vingertje naar een plaatje: ‘Faf’ zegt ze blij en kijkt verrukt naar een giraf. Als ze onrustig wordt , ze kan namelijk niet zo lang stil zitten, tover ik de olifant te voorschijn en haar ogen gaan glimmen als ze die ziet. ´Ofone!´ ze klapt in haar handjes en aait over het plaatje. Daarna is de lol van het boek af en hangt ze wat rond.

´Waarom zoek je de vis niet even’ raad ik haar aan. Ze is direkt enthousiast en duikt in de legoton. Binnen een minuut komt er een plat, geel steentje met een blauwe vis erop te voorschijn, ze knikt tevreden en zegt: ‘fif!’ De vis mag naast de kip en de haan op de boerderij en ze bekijkt het geheel stralend. ’s Middags zeg ik tegen onze dochter, Nikita’s moeder: ‘we moeten al die woordjes eigenlijk opschrijven, straks zijn we ze vergeten!’ ‘Hmmm’ zegt ze ‘maak dan een ezelsbruggetje om ze te onthouden.’ Aarzelend kijk ik haar aan, ik heb daar op dat moment geen inspiratie voor. Maar een paar tellen later heeft zij dat wel: ‘Mam, wat denk je hiervan? De pip en de fif gaan samen naar de dierentuin om naar de ofone en de faf te kijken.’ We gieren van de lach, Nikita lacht hard mee. Deze woordjes vergeten we nooit weer!

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat leuk om te lezen. Ik zag het voor me hoe dat eigenwijze ukkie bij je op schoot zat "ofonewabeje", die vergeet je niet meer :)
Wat leuk om te lezen. Ik zag het voor me hoe dat eigenwijze ukkie bij je op schoot zat "ofonewabeje", die vergeet je niet meer :)