Proloog - Sentiment

Door Lottehonselaar gepubliceerd op Saturday 18 January 16:01

Proloog

Op een regenachtige zaterdagmorgen zat Elisabeth Kingston in het erkertje van een groot herenhuis. Ze keek naar buiten. Een drukke straat verscheen. Mensen liepen druk heen en weer en leken allemaal haast te hebben. Elisabeth begreep het niet, wie wil zijn hele leven nu verkwisten aan haasten? Waarom konden mensen niet even uitrusten en genieten van het hier en nu. Ze mocht dan jong zijn, die Elisabeth, maar wijs was ze zeker ook. Op dit moment zat ze maar gewoon te zitten en te kijken en ze bleef zich verbazen over het gedrag van de mensheid.

De deur ging open. Elisabeth keek snel achterom en zag een grote schaduw. De schaduw verplaatste zich en voor haar stond een angstaanjagende grote man. Elisabeth kromp ineen.

‘’Elisabeth, sta op en ga iets nuttigs doen.’’ zei de grote gestalte. Snel stond Elisabeth op en liep door de deur met haar hoofd naar beneden. Ze liep de trap af. Ze telde. Nog steeds had de trap negentien treden.

Beneden aangekomen hoorde ze de muziek uit de voorkamer komen, een meeslepend en fascinerend geluid, vond Elisabeth. Geluidloos liep ze naar de voorkamer en ging zachtjes naast de mooie vrouw zitten. Vanzelfsprekend legde ze haar vingertjes op de toetsen en de vrouw keek op. Haar donkergroene ogen keken liefdevol in de bruine ogen van Elisabeth. ‘’Wil je dat ik je haar doe, lieverd?’’ vroeg de vrouw. Elisabeth knikte. Teder streek de vrouw haar hand over het meisje haar wang. Ze keek aandachtig in de ogen van het meisje naast haar. De vrouw stond op en ze liep om de piano heen en knielde neer voor het meisje. ‘’Was Darren je aan het beschuldigen?’’ Elisabeth knikte weer. ‘’Ik zie het in je ogen.’’ De diepgroene ogen gleden over het kleine gezichtje. Ze stonden intens verdrietig. Nog een keer streek er een hand over Elisabeths wang. Toen stond de vrouw gracieus op en liep de kamer uit.

Elisabeth zuchtte. Zachtjes probeerde ze een melodie te spelen, maar haar vingertjes waren nog te klein. Weer ontsnapte haar een diepe zucht. Ze herinnerde zich de betoverende muziek die haar moeder ooit had voortgebracht op deze piano. Hoe ze erbij zou zingen en hoe haar vader en zij elkaar vol liefde aan zouden kijken. Hoe gelukkig ze zich voelde in die momenten. En hoe ongelukkig ze nu was.

Een harde stem verstoorde haar gemijmer. ‘’Elisabeth! We gaan oefenen, nu!’’ Zuchtend stond het meisje op en streek haar jurkje glad. Snel liep ze naar de schuur om haar oefenkleding aan te doen. Toen ze was omgekleed, liep ze naar buiten en vroeg: ‘’Welk wapen?’’ “Het zwaard.” antwoordde de schaduw. Elisabeth knikte kort en liep een apart deel van de schuur in. Ze pakte haar lievelingszwaard. Het was een simpel, maar erg degelijk stuk. Ze streek even met haar vingers over de enige versiering die op het zwaard zat. De ijsblauwe steen was glad en mooi.  Het glinsterde in het ochtendlicht, als dauwdruppels op de bladeren van de perenboom. Het was het mooiste zwaard dat ze ooit gezien had, niet dat dat er heel veel waren maar Elisabeth was er van overtuigd dat de hare de mooiste van alle was. ‘’Schiet eens op, kind! We hebben niet de hele dag de tijd!’’ werd er van buiten geschreeuwd. Na een vlugge blik op haar zwaard liep Elisabeth snel naar buiten en Darren begon meteen een duel. Zuchtend ging ze in de verdedigingshouding staan.

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Nieuwe reacties weergeven
Je weet het verhaal direct een aangename snelheid te geven om het te lezen. Ik ben nieuwsgierig naar het vervolg.
Wat ik tot nu toe van je heb gelezen, vind ik je een literair talent!
Mijn complimenten ..... .
Heel erg bedankt! Ik zal proberen om het vervolg zo snel mogelijk te schrijven.