Blog, ik ben lesbisch; Mijn ware liefde (5)

Door Vlinnie gepubliceerd op Friday 17 January 18:02

De laatste tijd heb ik weinig na gedacht, alles ging op de automatische piloot. Voelen deed ik ook al niet echt meer en mijn etenslust was ver te zoeken. Toen werd ik ook nog eens gevangen door een virusje en had een abonnement op het toilet. Toen het in mijn buik wat rustiger werd begon ik enorm met hoesten. Iets waar ik nog steeds niet van af ben, en dus geregeld snachts wakker lig van mijn eigen gehoest. Uiteindelijk kreeg ik last van mijn kies en de pijn trok door naar mijn kaak en oor. De pijn was zo hevig dat ik me toch over mijn angst heb weten te zetten en ik toch in mijn eentje de kies heb laten trekken. Ondanks dat ik nergens zin in had geplaagd werd door pijn en ziekjes ben, was ik wel opgewekt en vrolijk.

Ik had namelijk ook mijn ware liefde gesproken en ze zou deze kant uitkomen om even tot rust te kunnen komen. We hoefde het alleen nog even af te spreken en wat kleine dingen te regelen en dan kon ze komen. Ik keek er erg naar uit alleen die avond is het er niet van gekomen om aftespreken. Mijn vriendinnen die inmiddels er wel aan gewent zijn geraakt dat ik afwisselend (de ene keer vanuit mijn gevoel de andere keer vanuit mijn gedachten) over mijn ware liefde praat, waarschuwde ik al gelijk dat ik binnenkort een paar dagen offline ben. Simpel weg omdat ik dan alleen maar bezig ben om te kijken of wat ik voel nog wel echt het zelfde is. Eindelijk was het moment daar dat het inzicht kwam en ik misschien een einde aan de oorlog in me zelf kan maken. Wat ik ook zou voelen ik zou zekerheid hebben en de strijd in mij zou ten einde komen.

Er is inmiddels al heel wat tijd verstreken en de afspraak staat nog steeds niet. Steeds als ik haar aan spreek zijn de gesprekken kort, heel vaak niets zeggend, en sommige vragen worden ontweken. Inmiddels spreek ik haar niet meer aan, want elke keer als ik haar gesproken heb doet het pijn. Ik mis mijn ware liefde, onze gesprekken, haar bemoedigende en soms zeer wijze woorden, ik mis het zien van het knuffelen en spelen met haar hond, haar warmte, haar liefde. Het is net alsof ze steeds meer een vreemde voor me aan het worden is. Dat doet pijn, en geeft mijn hoofd de ruimte om te gaan ratelen. Wat ik voel raakt steeds meer op de achtergrond. Het doet elke keer weer pijn als ik haar gesproken heb of haar foto zie. Steeds als ik aan haar denk wordt ik intens verdrietig en beginnen de tranen te stromen. De ruimte en tijd die zei zo hard nodig heeft laten mij in onzekerheid en doen me elke keer opnieuw pijn. 

 Inmiddels spreek ik nog weinig met mijn vriendinnen over mijn ware liefde. En als ik het wel doe zijn mijn vriendinnen in tegenstelling tot voor heen heel positief ingesteld. En zeggen dat het wel goed gaat komen. Inmiddels denk ik er heel anders over. Ik moet wel. Ik maak me zelf anders alleen maar gek en zal de oorlog in mijn zelf nooit ten einde gaan komen. Ik moet voor me zelf kiezen en de pijn ondergaan van het gemis van mijn ware liefde. Tranen laten en gaan accepteren dat ze er niet meer is. En uiteindelijk zal dan de oorlog ten einde komen. Of moet ik toch blijven vast houden aan mijn gevoel. De strijd niet opgeven en mijn hoofd niet laten winnen. De pijn van het gemis voor lief nemen. En blijven geloven in de onzekere dromen met mijn ware liefde. En als de tijd er klaar voor is zal de oorlog uiteindelijk ook stoppen, of de zeepbel spat uiteen. Maar dat laatste is een eventuele optie en absoluut niet iets wat ik nu voel of denk, maar het is ook zeker wel een optie.

Wat zal de juiste keuze zijn? Toen ik begon aan mijn blog wist ik hoe ik mijn toekomst verder voor me zag en hoe ik het aan ging pakken. Inmiddels zijn er heel wat tranen gevallen en zakdoekjes vol gesnoten en heeft het van me afschrijven niet voor de nodige opluchting gezorgd als ik gehoopt had. Het heeft me achter gelaten met vragen  die door mijn hoofd spoken. Onbeantwoorde vragen die beginnen met Wat als..... Waarom heb ik niet….. Had ik niet beter……
Vragen waar ik het antwoord nooit op zal weten. Mijn gevoel is enorm sterk voor haar en ik voel dat ze ook veel voor mij voelt. Ondanks dat we het rustig aan wilde doen heb ik er wel over na gedacht om haar op haar verjaardag de huissleutel te geven. Als er nog spraken was geweest van een wij dan zouden we ongeveer drie maanden een relatie hebben. Het was een wel overwogen keuze waar ik de kinderen voor op zou stellen en hun het definitieve tempo zou laten bepalen dat mijn ware liefde echt volledig bij ons in zou trekken. Voor ons beide zag ik voornamelijk bijna alleen maar voor delen er van in. En mijn gevoel was zo sterk voor haar dat ik weet dat het wel goed zat. Alleen worden we geleefd door angst en onzekerheid uit het verleden, wat ons vormt tot wie we zijn. En alleen tijd is dan het enige medicijn. Of zijn de dingen die ik denk eigenlijk de dingen die ik voel? Ik ben momenteel even een heel verward vlindertje. Ik ga me dan ook nu maar lekker voorbereiden om samen met de kids lekker te gaan bank hangen, en daarna toptijd naar bed.


© Vlinnie

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat kan liefde ingewikkeld zijn..
Vlinnie,ik hoop dat er snel duidelijkheid komt,dat jij eens rust krijgt.XX
Dankjewel
Laat los meis, neem het leven als het komt met een lach en een traan. Zit er niet over te piekeren, heeft zo geen zin. De antwoorden op je vragen zullen spoedig duidelijk worden op het moment dat je los laat! Sterkte meis!
XXXXX
Thanx meis
knufff
Hopelijk ben je weer opgeknapt, rot als je zo ziek bent. Tijd is inderdaad een goed medicijn , wat mooi en hoopvol weer geschreven en ook het uit willen zoeken of gevoelens echt zijn , erg mooi meis XXXXX