Vanbinnen ben ik ongelukkig

Door Heleenz gepubliceerd op Friday 10 January 15:00

Ja. Ik lijk misschien vrolijk en gelukkig, maar dit ben ik niet. Ik weet zeker dat nog veel meer mensen hier last van hebben. Het is alsof je alles en iedereen voor de gek houdt. Aan de ene kant ben ik blij met mijn leven, maar aan de andere kant ook weer niet. 

Ik ben niet zoals anderen. Ik heb me altijd anders gevoeld. Ik hou niet van uitgaan. Ik hou niet van kleine kinderen. Ik ben zelfs bang om tegen mensen te zeggen wat ík leuk vind en wat mijn mening nou eigenlijk is. Oké, nou weet ik dat dat laatste komt door een gebrek aan zelfvertrouwen, maar toch. 

Elke dag als ik naar school ga, is het druk in mijn hoofd. Zelfs al zit ik op de fiets en ik zie mensen naar me kijken, ben ik daar druk mee bezig. Ik denk over of ik wel of niet mijn hand uit ga steken als ik linksaf ga. 'Zou dat raar zijn als ik dat nu al doe? Moet ik dat pas over een paar meter doen?' denk ik dan.

Ik weet niet hoe ik me moet gedragen in sommige gevallen. Op school ben ik altijd het stille en lieve meisje geweest. Ik stel nooit vragen en luister altijd gewoon goed. Ik pest niet, ben aardig tegen leraren en alles lijkt perfect te gaan. Mijn 'vriendin' is juist het tegenovergestelde van mij en praat de hele dag door over jongens en onzinnige dingen. Zij is een probleemgeval op school en altijd gaat alle aandacht naar haar. Leraren worden boos op haar en nemen maatregelen. Ik zit daar dan maar een beetje bij. Mensen verwachten toch wel dat het goed met mij gaat en zeggen dat ze zich zorgen maken om mijn vriendin, terwijl er met haar juist niks aan de hand is.

Mijn hele schooltijd had ik altijd één vriendin. Van de eerste tot en met de derde was ik met een meisje bevriend. Zij kreeg altijd alle aandacht en mensen dachten dat ik er altijd maar achteraan liep en een na-aper was, terwijl dat juist niet zo was. Nooit werd er tegen mij gepraat en altijd ging iedereen naar m'n vriendin toe. In de vierde en de vijfde ging dat eigenlijk precies zo, maar dan met een andere vriendin. Ik voel me niks waard.

Twee jaar geleden werd ik opgenomen in het ziekenhuis. Het was totaal onverwachts en er werd diabetes type 1 ontdekt. Ik was/ben er kapot van. Mensen onderschatten deze ziekte enorm. Elke dag moet ik op school met een naald in mijn buik prikken en dit voelt altijd ongemakkelijk en iedereen kijkt ernaar. 

Door dingen die er gebeurt zijn, voel ik me derpressief en ik heb het gevoel alsof ik het tegen niemand kan vertellen, terwijl ik weet dat ik dit wel moet doen.

Ik vind het vreselijk hoe het altijd lijkt alsof mensen gelukkig zijn, terwijl dit niet het geval is. Mensen merken het ook gewoon écht niet. Mijn ouders denken ook gewoon nog dat ik hartstikke blij ben altijd. Mensen luisteren niet naar mij en ik heb dan ook geen idee hoe ik hier ooit weer uit ga komen. Ik weet wel dat het ooit weer beter wordt. Achter de wolken schijnt de zon...

Ik geef dan ook niet op. Het is denk ik maar gewoon wachten op betere tijden. Hoe diep je ook in de put zit, je komt er altijd wel weer uit. Ik kom deze tijd ook wel door. Het is alleen nu niet zo fijn.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Je krijgt alvast deze duim van mij als opsteker. Misschien is het handig om iemand in vertrouwen te nemen, zodat je iemand hebt waar je altijd op terug kunt vallen. Opgroeien betekend enige vorm van onzekerheid kennen, maar het is niet goed om dit voor jezelf te houden. Door er met iemand over te praten kun je zaken relativeren en ga je ook anders tegen dingen aankijken. Sterkte en hier op Plazilla zijn genoeg mensen die al heel wat voor hun kiezen hebben gehad en die een luisterend oor en wellicht ook echte hulp kunnen bieden.
Dankjewel! Het komt vast goed.