De verjaardag van mijn dochter

Door Kookaburra gepubliceerd op Thursday 09 January 22:00

Gisteren was dochter jarig, 43 jaar is ze geworden, dat is al bijna een vrouw van middelbare leeftijd.  Zegt ook iets over mijn leeftijd…….

We zijn zondag naar haar toegegaan, kadootjes meegenomen en gezellig wat gaan drinken in de omgeving van haar woonadres. Ze mag niet zo heel lang weg en moet zich melden wanneer ze weer terug komt in de half gesloten instelling. Toch fijn dat we even met haar alleen konden zijn  in een gewone omgeving. We zien haar niet zo vaak. Dat heeft ook geen zin want familie vindt ze maar niks. Door haar ziekte schizofrenie, heeft zij een andere beleving van gewone dagelijkse dingen dan wij hebben. Daar leer je mee te leven. En natuurlijk heeft dat met loslaten en acceptatie te maken.

Maar gelukkig zijn er ook goeie momenten en kunnen we gewoon met haar praten over allerlei dingen. Dat was zondag het geval. We spraken over van alles en ook spraken we over haar zoontje.  “Hoe vaak zie je hem nu? “Zegt dochter; “Ik mag hem 1 keer per maand een uurtje zien”. ” En komt hij dan naar jou”? “Nee want zijn pleegmoeder vindt deze omgeving niet geschikt voor hem”. “Komt pleegmoeder met hem mee als hij op bezoek komt”.  “Nee vaak komt pa mee met zijn vrouw, maar ik vind pa niet leuk, dus nu gaat het ook weer anders maar ik weet nog niet hoe.” “ En wordt het nog steeds door Jeugdzorg bepaald”? “Nee de voogdijschap is overgegaan naar de pleegouders, die bepalen nu zelf waar het bezoek plaats vind. Meestal bij een kinderboerderij of zoiets. Maar we hebben wel getekend dat de bezoekregeling zo blijft zoals nu, 1 keer maand een uur totdat hij 18 is”.  “En als het nu nog eens beter gaat met jou”?? “Het gaat goed met me maar niemand erkent dat”.

Tja en hier stokt het gesprek over dit precaire onderwerp, want dochter is natuurlijk niet voor niets opgenomen in een half gesloten instelling. We praten weer wat verder over koetjes en kalfjes. De sfeer blijft goed en dat is op zich al een kadootje. Maar in mijn moeder- en oma hart, blijven de opmerkingen van eerder die dag hangen,  “Nee ik wil geen foto van hem in mijn kamer want dan denk ik steeds aan hem mis ik hem teveel”. Maar ook, dat zoon nooit op haar verjaardag mag komen, dat kleinzoon niet tegelijk met oma bij zijn biologische moeder mag zijn. Dat pleegouders het voor elkaar hebben gekregen dat kleinkind geen bezoekregeling meer heeft met oma. Wat mist het kind toch veel.  Een liefhebbende en betrokken oma en opa die graag hun kleinkind net zo willen behandelen als de andere kleinkinderen. Liefhebbende en betrokken grootouders die door pleegouders, Jeugdzorg en Pleegouders worden beschouwd als niet meelevende grootouders. Grootouders die zelf ook (weekend) pleegouders zijn, in een andere regio. Het blijft onbegrijpelijk waarom instanties zich laten meevoeren door de opmerkingen van pleegouders.

Tja, dit gaat allemaal door me heen als we samen met mijn dochter een wandeling in de omgeving van haar woonadres maken. We hadden een fijne middag met elkaar, dat is heel wat waard, maar er miste iets.

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat verdrietig. Goed dat het ondanks alles een fijne middag kon zijn.
Moeilijke situatie die hier erg mooi geschreven is, sterkte.
Heel mooi geschreven, wat een verdrietige situatie, onbegrijpelijk dat dit zomaar kan en dat grootouders -en eigenlijk ook de moeder- op deze manier aan de kant geschoven worden. Voor uw kleinzoon ook moeilijk, ik weet niet hoe oud hij nu is, maar hopelijk als hij groter wordt, dat hij toch zelf contact gaat zoeken. Heel veel sterkte!