Stil verdriet

Door Flowa gepubliceerd op Thursday 09 January 17:03

Over Beer en Poes

18 december hebben we voor t laatst contact gehad... Dat was heel ontspannen... Je maakt me gelukkig... Geen reden tot zorgen.. We hadden nog gebeld.. Alles was goed. Jij was goed, je stem voelde veilig... Wat hou ik van die man dacht ik nog... We hadden al bijna een jaar contact en verklaarde elkaar dagelijks de liefde.... Een verborgen intense liefde.
 
24 dec.
Paniek, enorme bezorgdheid, hol, leeg, verdoofd en verdrietig...Ziek. Ik heb geapped, ge-ssmsd, via allerlei wegen contact gezocht,  je beide phones oneindig gebeld, je werk gebeld, geprobeerd te mailen, gehuild, je naam geschreeuwd, gesmeekt, gestampt en zelfs gebeden dat ik iets zou horen... 
 
Gevochten en gehoopt...Totdat ik op 2e kerstdag echt brak... Ik zou niets meer horen van mijn liefde.  En ik kon daar niets meer aan doen.... Zo makkelijk als jij mijn leven in stapte, stapte je er ook zo weer uit.... De droevige leegte die je achterlaat is enorm.. Het hoe en waarom blijft bij jou..... 
 
27 dec. 
Nog een  poging via FB, ik weet niet eens of je nog leeft...Het zou me innerlijke rust geven als ik dat maar wist.... Ik hield zo veel van jou.  Alleen jij wist dat. Niemand kent mijn verdriet.... Ik ben onbeschrijflijk triest en verscheurd van binnen. Ik vrees 't ergste..
 
28 dec. 
Ik probeer mijn leven op te pakken, al weet ik niet waar ik was gebleven.  Ik heb goeie dagen, maar er zijn ook dagen dat ik je naam niet kan uitspreken en je foto's niet kan zien zonder te huilen.. En bij elke dag die voorbij gaat, laat ik de hoop steeds meer varen...Ik twijfel soms of er wel een "ons" heeft bestaan... Maar ik wéét dat wij hebben bestaan... Wat is er toch gebeurd schat, waar ben je...
 
29 dec.
Ik word wakker.. Kerkklokken wekken mij... Voor t eerst goed geslapen.... Ik sms en bel je beide nummers wederom... En nog een app... Tegen beter weten in.. Het verdriet zit nog diep, ik ben stuk van de pijn, ik mis je verschrikkelijk... Ik denk echt dat je dood bent, waarom zou jij mij anders niet opzoeken? Of..... Was t allemaal een leugen? Heb ik dingen niet gezien? Ik weet t niet... Ik weet ineens niets meer zeker... Alleen dat ik oprecht van jou hield... 
Ik heb je naam gegoogeld, ik zie je ineens bij datingsites opkomen... Het duizelt me... Ik moet overgeven... Wat een heftig rouwproces is dit... Had me gewoon gezegd dat je me niet wilde, ik  had je laten gaan.... Liefde kan je niet forceren.  Ik wil alleen niet dat je dood bent....
 
Mijn naasten moet mijn verdriet zien, maar ik zeg niets... Ik haal er kracht uit het hier op te schrijven wat er met mij gebeurd.  Ik schreeuw je naam uit als ik alleen in mijn auto zit, laat mijn tranen gaan onder de douche ... Ik heb zelfs familieberichten bekeken in jouw regio...  Je zou blijven Beer... Als er nou maar niets met je is... Ik word langzaam gek van verdriet, dit is traumatisch.. Ik kan niet accepteren dat je er niet meer bent...  Nog maar een mail naar je werk..
 
30 dec.
Jouw verdwijning houdt me bezig. Ik zit op mijn werk na weer een slechte nacht en de radio biedt melancholische liefdesliedjes, ze doen pijn.  Jij bent toch niet echt dood? Dat kan niet... Dat klopt gewoon niet.... Er klopt zoveel niet.. 
 
Ik ga 2013 uit en 2014 in zonder mijn liefde.. Mijn beer.  Geen idee waarom... Ik was de verborgen liefde, de verboden liefde en jij de mijne.... Niemand kent mij en zal/kan mij informeren... Moeilijk.... Het doet ongelofelijk veel pijn...  Ik rouw in stilte... Ik had je zo graag nog aangeraakt...
 
31 dec. 
06:00 in de ochtend... Ik heb nog altijd jouw ritme... Het slijt vast wel. Het is oudjaarsdag, voor t eerst in mijn leven wil ik me in bed begraven en er morgen weer uit. Of liever nooit meer... 
Ik besef steeds harder dat ik echt nooit meer van je zal horen. Het sijpelt binnen... Jij wilt of kan mij niet meer contacten... Ik ben gebroken, herpakken lukt maar niet. Als jij nog leefde zou je toch hemel en aarde bewegen om een weg naar mij te vinden?... Of dacht ik dat maar? We hebben t jaar niet gered... Ik zal altijd van je houden..  
Ik neem t goede van je mee in mijn hart en het slechte wil ik eigenlijk niet weten.... Al blijf ik achter met zo veel vragen en geen enkel antwoord..... Ik hoop dat  je oprecht was... En dat je in het mooiste plekje in de berenhemel hebt. Dat is voor  mij nu de meest geruststellende gedachte...
 
1 jan. 
Ik huil, en huil en huil. Ben zo ongelukkig, ik mis jou zo. 
Daarna verman ik me, en check mijn telefoon, biddend om een wonder.
Dit is rouw, dit is liefdesverdriet....het zit in mijn hele lijf. Ik kan niet zonder je.. Ik slaap niet, ik eet niet en mijn hoofd loopt over van de vragen. Begonnen met valeriaan... Om iets te ontspannen, vitamine B tegen de moeheid bij mijn huisarts gehaald.
 
2 jan
Gewone dag, slechte nacht. 
Gesport, dat was heerlijk. Jouw zgn werkgever kent jou niet, je adres blijkt een autobedrijf. Je zussen plaatsen ditjes en datjes op FB. Je bent dus niet dood en ik voel me ineens belogen... Niks klopt aan je verdwijning.. Verdriet maakt plaats voor boosheid... Ik wens je momenteel nog harder de hemel in dan ooit. Ik slik nog een keer, alles draait en ik geef over. Je hebt nooit bestaan... Wie ben jij? Er is heel wat te uit leggen, maar die kans krijg je niet meer... Ik wil je niet meer.. Ik heb alles uitgekotst en het geeft gek genoeg verlichting. Het geloof in jou stopt hier. 
 
3 jan. 
Daar waar ik gisteren boos was, start ik vandaag weer verdrietig en vol twijfels... Ik breek als ik alleen in de auto zit en verlang zo naar een teken van jou... Ik mis je zo Beer.  Wat is ons overkomen.. Ik spreek je werktelefoon in die doorgeschakeld is en stuur nog maar een mail... Dan val ik in een diepe slaap, als ik wakker word bid ik, dat als je werkelijk dood bent, ik je wil zien in mijn droom. Ik wil dit afsluiten... Ik hou van je schat. Je kan toch niet zomaar dood zijn liefde? Oh God... Mijn lijf trilt en het zweet breekt me uit van paniek! Ik flip totaal! Waar zijn die valeriaanpillen verdomme...
 
4 jan
Het gaat, ik voel stress..
Wat als jij nou niet dood bent... En je zou voor me staan, zou ik je toelaten?... Ik weet het niet... Ik droomde vannacht van je, je lachte me uit... Schrijnend... 
 
5 jan.
T was een rotkerst, een roteinde van 2013 en een hele slechte start van 2014...
Emotioneel en erg alleen... Verdrietig.
Ik wou dat je hier naast me lag, dan kon ik op je borst liggen en je hart horen kloppen... Helemaal in je kruipen... In plaats van zachtjes en alleen in mijn kussen huilen. Jij waardeloze lul, hoe kon je?.. 
 
6 jan
Ik heb vannacht weer liggen malen. 
Ik ben de afgelopen weken tot op het bot gebroken geweest. Toch voel ik me sterk vandaag, eindelijk meer kracht. Vanmorgen je zus via FB een bericht gestuurd, ik wil alleen weten wat er met je is. Al heb ik mijn twijfels dat ze zal reageren, aangezien mijn bericht in haar 'overige berichten' terecht zal komen omdat ik geen contact ben... Ik heb gedaan wat ik kon..
 
7 jan
Er gaat nog geen dag voorbij zonder intense tranen, ik smeek of je terugkomt. Ben onredelijk tegen de mensen om me heen.  Ik voel me wanhopig, onwetend, ik rouw en heb heftige liefdesverdriet, kom terug schatje.. Ik had alles voor je over gehad... 
 
8 jan
Gisterenavond ben ik totaal in elkaar geklapt. Lag om 19:3 uur in bed en kwam er vanmorgen om half elf weer uit. Ik voel me alsof ik stevig door elkaar gerammeld ben en labiel. De vragen suizen door mijn hoofd. Ik lees een artikel over liefdesverdriet en rouwverwerking, onthechting. What a mess you left.... Ik geef er onder de douche aan toe, tranen komen als een waterval.  Dan herpak ik. Neem mijn vitamines, valeriaan en eet wat. Ik doe wat mijn hersenen aansturen, maar ik voel niet wat ik doe..Een nieuwe dag voor mij. Het wordt vast beter.. Ik beloof mezelf vandaag dat ik niet meer intens naar je ga zoeken en het los moet laten... Als je dood bent is dat onbegonnen werk en wie geeft mij nog antwoord? Als je niet dood bent dan zal je dit zo willen. You win ... De liefde was intens, het stille verdriet bijna dodelijk. 
 
 
9 jan
Hoewel ik het vandaag ook weer niet droog heb weten te houden voel ik me sterk en merk ik dat ik de dagen beter aan kan... Alsof ik na heel lang kopje onder weer boven kom en kan ademen. Ik voel mijn lijf weer.  Als ik de feiten op een rij zet, lijkt het er op dat je me gewoon heel hard hebt verlaten. Ik geloof niet dat je er niet meer bent... Werd het je te heet onder je voeten? Ik ben een redelijke vrouw, je had kunnen praten. Vanaf vandaag besef ik dat ik een illusie en grote liefde armer ben. Maar ook een ervaring rijker, er zit heel veel liefde in mij. Deze rit had een hoge tol. De afgelopen weken waren hel, maar ik leef . Nu opwaarts na dit trauma. Je zus accepteerde mijn alterego op FB. Deze heeft een naam waarvan zij zeker meteen snapt wie ik ben. Jij hebt haar mijn naam wel eens gezegd.  Maar ze blockte me ook direct weer. Het is jammer, maar toch doet 't me eigenlijk weinig. Dat is pas vooruitgang! Ik ben er nog lang niet, maar ik heb weer lucht en kan weer meedraaien in de wereld. Ik klim uit mijn put en al zit de modder nog in mijn oren, ik zie het licht weer.
 
Het is waar; 'What doesn't kill you, makes you stronger'. 
 
Als je iemand verliest waar je heel veel van houdt en je denkt dat je verzuipt van verdriet, weet dan dat je er op een dag sterker uit komt.... 
 
Echt...

 

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Het doet pijn... sterkte