Anders spring ik wel van het balkon

Door Wasbeer gepubliceerd op Tuesday 07 January 13:35

Ze zit in een oude stoel met een rechte rug voor het raam, grijs en sereen maar ook broos en verschrompeld. Buiten is er een klein tuintje te zien met nog wat groen, maar vooral wat trieste overblijfselen van een bloeiende zomer. De straat even verderop is stil, zoals altijd. Men wil hier toch vooral rust of denkt althans dat de bewoners dat op prijs stellen.

 

'Het is hier een gevangenis, P' zegt ze, niet tegen mij, maar tegen haar inmiddels al 5 jaar geleden overleden echtgenoot. 'Ze doen de deur op slot en slaan me als ik daar wat van zeg. Maar wacht maar af, zodra ze het een keer vergeten, ontsnap ik hier. Ik wil hier weg, maakt niet uit hoe. En anders spring ik wel van het balkon'.

 

Ze kijkt weer naar buiten en indien ze al gemerkt heeft dat ik er nog zit, is ze dat al weer vergeten.

 

Een dagje naar tante D. was voor mij en mijn beide oudere zussen altijd een feestdag. Ze woonde echt op het platteland, had twee grote honden, een kat, konijnen, kippen en nog wat lopend en vliegend spul. Geen koeien of iets dergelijks, want oom P. was een landbouwer. Eigen kinderen waren er niet , want onze ouders hadden al een paar keer uitgelegd dat dit niet 'kon'. Daar moesten we maar niet naar vragen, want dan zou tante D wel eens verdrietig kunnen worden. We misten helemaal geen andere kinderen, want ook in je eentje er was altijd iets te beleven. Het was altijd spannend in en op de boerderij en mits we voorzichtig deden mochten we buiten ook even onze gang gaan. Maar tante D. was ook altijd voorbereid op ons bezoek en hield ons naar gelang de belangstelling en leeftijd moeiteloos een dagje bezig. Naar huis gaan was altijd weer een tegenvaller en onze ouders moesten dan maar weer een vage belofte doen over een volgende keer. Dat leek altijd veel te ver in de toekomst, maar het gezeur werd er weer even door gestopt.

 

Wat is er nu mooier voor een beetje opstandige puber dan een plaats waar je op de fiets naar toe kunt eventueel met kameraden. Tante D. stond altijd klaar met iets te drinken en wat lekkers. Maar eigenlijk kwam je dan toch voor de boerderij. Even semi vakkundig uitleggen hoe alles in zijn werk ging en oom P. had er geen moeite mee mits er maar niet te veel in de weg werd gelopen. Het verwijt van de ouders dat het niet de bedoeling was om de familie maar lastig te vallen wanneer mij dat uitkwam, werd weggewuifd. Tante D, was altijd blij bij bezoek en mijn zussen deden het toch ook, maar dan voor meiden dingen en niet meer tegelijkertijd. En natuurlijk werd tante D. daarna ingeruild voor een veel interessanter verschijnsel,een meisje. Uiteraard kwamen er wel eens de gedachten dat de donkere hoekjes in de schuren bij de boerderij interessante opties zouden kunnen bieden, maar ook het besef dat de toegeeflijkheid daar beslist zou ophouden. Wel werd de eerste echte vaste verkering bezegeld met een rondje theedrinken bij tante D., een bevestiging van het serieuze karakter daarvan. En dan liever natuurlijk tegenover een lieve en begrijpende Tante D., dan het moeten trotseren van de spot van mijn zussen.

 

Als je jong bent, lijkt het zo verschrikkelijk lang te duren voordat je volwassen wordt. Maar als het eenmaal zover is, gaat het dan weer extra snel. Trouwen, ver weg verhuizen en dan lopen er ook zo maar twee koters rond, voordat je het door hebt. Dagen op de boerderij van tante D. waren voor hen niet weggelegd, de beperkte tijd die beschikbaar was voor familie op afstand werd al snel gemonopoliseerd door meer directe familie. Die familie had er wel eens over dat tante D. het er wel erg moeilijk mee had dat er zo weinig bezoek, en met name van kinderen, kwam. Een paar korte bezoekjes in een periode van 2 decennia, daar is het van onze kant ook wel wel bij gebleven. De boerderij was toen wel veranderd, maar tante D. nog niet. Die wist nog steeds kinderen te boeien en ook wij hadden moeite om het spul weer mee te krijgen na afloop. Bij alle verjaardagen kwam er standaard pakketje met een origineel cadeau, wat dan bij ons weer wat schuldgevoel opleverde. De echte compensatie zou immers niet kunnen worden geleverd in de vorm van beschikbare tijd. Bij het huwelijk van onze beide kinderen is tante D. niet meer aanwezig geweest, plotseling ging de achteruitgang heel snel.

 

De 'zuster' klopt aan, opent de deur en wijst op haar horloge. Tante D. merkt het niet en kijkt nog steeds naar buiten. Zelf zeg ik ook niets, omdat ik weet dat ze dit toch niet opmerkt. Hopelijk is zij ook in gedachten op een mooie boerderij met blije kinderstemmen. De deur wordt weer op slot gedaan, zodra ik de kamer heb verlaten.

Reacties (15) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Afschuwelijk
Intens verdrietig hoe een mens geestelijk achteruit kan gaan en onder de eenzaamheid kan lijden. Mooi beschreven.
Het raakt mij, heel mooi.
Mooi geschreven. De huidige situatie is dan wel heel triest, maar hopelijk leeft ze veel in het verleden, met mooie herinneringen aan het leven op de boerderij
Het schrikbeeld van dementie. Hoop het nooit in mijn eigen omgeving mee te maken.
Heel mooi geschreven,....en met veel gevoel!
Dank je. ik keek ook even op jouw profiel en zag dat je nog niet de stap hebt gezet om hier een artikel te plaatsen. Soms is het toch heel prettig om iets van je af te schrijven en daarvoor hen je genoeg aanleiding, zo te lezen.
Mooi geschreven, intens mee beleefd en brok in mijn keel.
Dank voor de reacties. Overigens is het een - zover bekend - goed tehuis en zal het slaan niet echt in de realiteit hebben plaatsgevonden.