Ik ga mijn buurman slaan

Door IBov gepubliceerd op Tuesday 07 January 13:17

Ik zit achter mijn Mac en hoor een ergerlijk geluid dichterbij kruipen. En het duurt vrij lang voordat het uiteindelijk bijna oorverdovend is. Ik ervaar dat zo in ieder geval.

 

De buurman komt er aan. Een donkere man. Een jaar of 40-45. Op zich heeft dat er niet veel mee te maken, dat ie donker is bedoel ik, behalve dat zijn stemvolume daarmee harder lijkt te zijn. Het is mij vaker opgevallen. Maar alleen bij hem is het storend. Nee niet storend, tergend.

 

Door mijn dubbele glas komt dat gejammer naar binnen. “Eeeheheheheheheee”, het gaat door de hele straat. Regelmatig is ie niet zo vast ter been door een biertje of iets, en dan duurt het nog langer voordat ie uiteindelijk binnen is.

 

 

                                                                    Klep Dicht!

 

 

Oortjes in

Het is overdag. “Jhonny, Jhonny, Jhonny”, klinkt het door de voordeur heen. Zijn raam staat open, de hals van zijn gitaar hangt uit het raam en ramt valse akkoorden op een ongestemde gitaar. “Jhonny, Jhonny, Jhonny, Jhonny”. Op de achtergrond klink Jamaicaanse muziek en nu ik even verder denk ... volgens mij heeft ie dreadlocks.

 

Snel pak ik mijn koptelefoon en druk de oortjes zo ver, dat mijn trommelvliezen bijna kraken. Maar alles is beter dan dat geblèr. “Ik hoor niks, ik hoor niks”, en ik draai mijn volume open. Gelukkig hoor ik niks. Het nummer is afgelopen en zijn stem kruipt weer tussen mijn oordoppen naar binnen. Snel het volgende nummer aanzetten.

 

 

Raam open

“Waarom moet dat. Waarom moet dat raam open. Hoort je nou zelf niet hoe slecht en geknepen je stem klinkt. Hoe vals je gitaar klinkt en hoe erbarmelijk je speelt. Heb je na vier jaar nou nog niet door wat ik denk.”. “Vier jaar!”.

 

Nee natuurlijk niet, want ik zeg niks. Ik wil niet degene zijn die de Jamaicaan tegen zich krijgt. Hij is niet getrouwd, tenminste dat denk ik, en misschien is dit wel zijn enige uitlaatklep. “Hou je f**k klep!”..., Ik zeg het in mijzelf en erger me verder.

 

                                                                          Oortjes in?

 

“Moet ik daar nou niet eens wat van zeggen”, roep ik vragend tegen mijn vrouw als zij thuiskomt.“. Ja, nou, doe maar niet. Het is jouw probleem dat jij er niet tegen kan.”. Mijn hersens staan stil. “Sorry, wat?”.

 

 

Geluiden overschrijden grenzen

Ze heeft wel een punt hoor, want ik kan inderdaad slecht tegen geluiden. Getik en gesmak. Eigenlijk alles dat overbodig is. Maar waarom moet iemand geluid maken? Ik kan dat toch horen. Waarom? Waarom moet iemand zijn eigen ruimte zo overschrijden dat ie in mijn ruimte komt. Waarom? Waarom?

 

Geluiden kunnen zo ergerlijk zijn, want je kan je er niet tegen verdedigen. Ik vind dat mensen rekening moeten houden met overlast, tenzij er een zeer bijzondere omstandigheid plaatsvindt zoals een verbouwing ofzo, maar ook dan zijn er grenzen.

 

Als mijn zoon teveel herrie maakt wijs ik hem erop dat we buren hebben. En dan heb ik het niet over de zingende overbuurman maar over mijn zijburen. Als ik het kan laten, maak ik geen geluiden.

 

Ik loop zelfs als een ballerina over mijn eigen houten trappenhuis, dat ben ik zo gewend en ik snap niet dat er mensen zijn die zo ongeïnteresseerd op hun hielen naar beneden bonken. Stamp, stamp, stamp... Waarom? Mag het iets sierlijker alsjeblieft.

 

 

Ballerina

Anyway, een maand geleden was het weer zover, het is rond 20:00 uur en hij gooit zijn raam open, zo stel ik mij dat voor, want ik zie het niet gebeuren, ik hoor alleen het resultaat. Hij zet zijn muziek hard aan dat het vooral door de straat heen schalt en hij gaat er bij zingen. Er knapt iets en ik ga naar buiten. Ik loop de straat over met ferme pas.

Mijn kaken zwellen op aan de zijkant want ik loopt verbeten, en ik blijf toch ontspannen van binnen, ik mag niet te opgefokt raken. En vriendelijk vraag ik .... Gewoon echt vriendelijk hoor, want ik zocht geen ruzie, maar ik moest gewoon na vier jaar wat zeggen: “zeg buurman, mijn dochter slaapt, en je stem klinkt nogal hard, kan je het raam dicht doen. Ik sta in de keuken helemaal achter in het huis en ik hoor je nog. En mijn dochter slaapt daar”, en ik wijs schuin naar boven. “Kijk. Daar...”.

 

“O, ik wist niet dat ik zo hard zong, ik heb net een keeloperatie achter de rug en mijn stem wil nog niet zo.”. “Niks van te merken buurman, je klinkt keihard”, zeg ik met een lach. En de muziek houdt op. Raam gaat dicht, niks aan de hand.

 

Zo wat een rust. Heb ik er mooi wat van gezegd, zeg ik in mijzelf. 

 

 

Het is zover

De dagen gaan voorbij en af en toe hoor ik hem zingend thuiskomen, maar gelukkig gaat het allemaal sneller dan normaal, dus mijn ergernis niveau wordt bij lange na niet getriggerd. 

 

Tot vanavond dus. Het is 22:30 uur en mijn dochter slaapt allang want ze is pas tien jaar. Aan het begin van de straat hoor ik hem alweer op zijn karakteristieke zacht-en-dan-keihard-uithalen manier van zingen, aankomen. Ik ben er klaar mee. Op mijn sokken loop ik met mijn balletpassen door de gang en doe de deur open. “Hou daar mee op”, roep ik gewoon dwars door hem heen. 

 

Hij heeft een leren jas en een gevaarlijk rode sjaal om. Hij loopt helemaal krom, het is donker maar hij heeft toch een zonnebril op. Hij waggelt want hij heeft weer eens gedronken.

 

Woest slaat hij zijn armen heen en weer, “ik zing hier voor mijzelf en daar heb jij niks mee te maken ga naar binnen”. En die opmerking komt zo verkeerd aan en ik weet dat ik met balletpassen en al naar hem toe ga huppelen en een kaakslag ga geven als hij niet ophoudt. “Mijn dochter slaapt hierboven, hou op”, Ga naar binnen en doe de deur dicht, je zingt dan wel voor je zelf maar je valt mij ermee lastig, “gaaa-naaar-binnn-nnnen”, bijt ik en vijzel mijn volume wat op; er schiet vuur uit mijn ogen. 

 

 

Go!

Omdat het donker is ziet hij dat niet, maar mijn dreigende houding en continue staren zijn kant uit moet wat zeggen. Ik straal uit dat ik naar de overkant ga komen, want ik zit tegen het randje aan. Hij doet zijn deur open en gebaart wild dat ik naar binnen moet gaan. Ik laat mij niet uit het veld slaan en herhaal dat hij op moet houden “hou je mond dicht en ga naar binnen”

 

Aangezien ik een pappa ben, en pappa’s zeer streng kunnen zijn, weet ik hoe dat werkt. Hoe het werkt om overtuigd te zijn van mijn gelijk en dat gelijk ook krijgen. Gewoon omdat ik weet dat ik gelijk hebt. Punt. 

 

Standvastig blijf ik kijken totdat hij naar binnen is. Het gemopper houdt op en de deur valt dicht. Het is stil. Trillend van de adrenaline begin ik te typen.  “Ik zit achter mijn Mac...”

 

 

Cheers

iBov

Reacties (10) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Voor mij ook heel herkenbaar, dit verhaal. En ik denk voor velen.
Goed geschreven; ik voel de emotie. Hopelijk heeft het schrijven opgelucht.
Zo herkenbaar dit! Heb een onderbuurman die totaal geen rekening houdt met anderen, zoals om 5.45u gaan stofzuigen en hierbij meerdere malen met zijn stofzuiger tegen de verwarming ramt. Ook bij het opendoen van zijn gordijnen om 5u 's ochtends hoor je wat tegen de verwarming komen.
Moet overdag altijd muziek of iets aanhebben, maar dan nog hoor ik dat hij bijv GTST kijkt of een detective. Irritant, vooral als je nachtdiensten hebt en hierbij overdag moet slapen. pff
In ieder geval heeft de irritatiefactor je een prima verhaal opgeleverd ..... .
Hahaha herkenbaar en ik kan ook niet zo goed tegen geluid, begrijp het helemaal :-)
Oh ik ken dit soort dingen zo goed. Ik heb namelijk zo'n bovenbuurman die mij al jaren het leven zuur maakt. Goed geschreven in ieder geval want de woede spat er van af.
O. Ik hoor een verhaal aankomen? Ik heb het inderdaad gedeeltelijk met trillende vingers geschreven.
tegen IBov
Staat in tien artikelen ofzo op Plazilla.
Hij zit gelukkig niet op drum les! ;)
Haha nou ik moet zeggen ... ik zou niet weten of ik dat erger zou vinden of niet :-)
Ik weet het ook nie.........