VERHAAL: Here I Come (deel 1)

Door Iesaake gepubliceerd op Friday 03 January 16:49

Zelfgeschreven verhaal. HERE I COME

 

 

‘Tuurlijk! Geef me maar weer strafwerk!’ Fluistert Bo tegen Laura. Laura giechelt. ‘Kom op, trek het je niet zo aan, Bo.’ Verbaasd kijkt Bo Laura’s kant op. ‘Trek het je niet aan? Hoezo niet aan...’ Bo kan haar zin niet afmaken. ‘Bo? Als je nog meer strafwerk wil, zou ik vooral zo doorgaan! Stil! Jullie allebei!’ Roept mevrouw Janssen als ze ziet dat Laura en Bo aan het praten zijn. ‘Nu, ga aan de slag! Jullie krijgen 7 opdrachten voor morgen.’ Bo hoort de hele klas zuchten. Zou het zo op elke school gaan? Ze zijn nog maar net bezig met de brugklas en het gaat er al flink aan toe. Er moet toch een andere school zijn? Waar het er leuker aan toe gaat?

Bo loopt naar haar kluisje. Ze loopt extra snel nu ze weet dat haar klasgenoot Johan achter haar loopt. Hij is sinds kamp “verliefd” op haar. En ja, je kan niet zeggen dat hij leuk, lief, stoer of grappig is. Hij is een enorme nerd. ‘Bo, wacht even!’ hoort ze achter haar. ‘BOOOOO!!!!’ Bo staat stil. Johan komt voor haar staan. ‘He, Bo… Zou je misschien vanmiddag met mij mee naar huis willen? Kunnen we wat chillen enzo.’ zegt hij. Snel verzint ze een smoes. ‘Nee… sorry, te veel huiswerk, S.O’s, toetsen… jeweetwel. Dat soort dingen.’ Johan kijkt teleurgesteld. ‘Oke, is goed. Ander keertje...’ en hij loopt weg. Oef! daar is ze vanaf! Snel loopt ze door en uiteindelijk pakt ze haar fiets en fietst met een enorme vaart naar huis.

Als Bo thuis aankomt, staat haar moeder haar al op te wachten. Haar vader en haar moeder zijn 2 jaar geleden gescheiden. Haar vader woont nu in Haarlem waar hij gelukkig is met een andere vrouw. Haar moeder is nog steeds alleen. ‘Hallo Bo, hoe was je dag?’ vraagt haar moeder. ‘Leuk, lief dat  je het vraagt.’ antwoordt ze. ‘Maar ik hoef even niks. Ik wil graag naar boven om wat huiswerk te maken.’ ‘Oke.’ antwoordt haar moeder. Bo loopt de trap op. Eenmaal boven ploft ze op haar stoel. Misschien had ze nog beter met Johan mee kunnen gaan vanmiddag. Ze heeft totaal geen huiswerk en ze heeft ook nergens zin in. Ze klapt haar laptop open en surft wat rond op internet. Zoals altijd kijkt ze even op de site van Actress-Star om te checken of er nog nieuwe rollen zijn. Bo wil al sinds dat ze klein is actrice worden. Ooit heeft ze meegedaan met een reclamespotje, maar dat was een figurantenrol. Nee, jammer. Geen audities, geen rollen.

Naast de melding van Actress-Star waar op staat dat ze geen nieuwe acteurs nodig hebben, staat een hele andere advertentie. “Talent College, heb jij het in je?” staat er. Nieuwschierig drukt ze op de link.

 

TALENT COLLEGE

Welkom op de site van het Talent College.

Ben jij een geboren acteur/actrice? Zanger/Zangeres? Model? Of wil je het maken met je supercoole dansmoves? Dan ben je hier op het juiste adres!

Wij zijn de enige school in Amerika die voor kinderen van 12 tot 17 jaar een internationale opleiding van 3 jaar biedt.

Vanuit alle landen ben je hier welkom.

In plaats van de gewonen vakken zoals Wiskunde, Engels, Aardijkskunde, Frans enz. 3 keer per week te doen, doen we ze nu 2 keer. Hierdoor heb je zeker 5 uren over voor de speciale vakken zoals Drama, Zangles, Hip-Hop, Ballet, Fotografie, Theater!

Iedereen kan zich aanmelden maar je moet eerst door de selectie komen die 1 keer in het jaar gehouden wordt. Wij houden de audities online. Daarmee bedoelen we dat je een filmpje op internet mag plaatsen waarin jij “je ding doet”. Hier kiezen wij de beste 150 uit voor het nieuwe jaar. De auditie’s lopen van 25 juli / 25 augustus. De bekendmaking is per mail op 2 september. Veel succes!

 

Talent College

Los Angeles, America

d.bolton@talentc.com

 

Bo weet het zeker. Hier gaat ze auditie voor doen. Snel kijkt ze op de kalender ze heeft nog 2 dagen! Ze moet dit doen! Dit is wat ze wil. Snel rent ze naar beneden waar haar moeder thee zit te drinken. ‘Mam! Mam! Lees dit, pleeeaaaseee!!!’ Haar moeder schrikt op. ‘Ehm… oke?’ Bo duwt de laptop onder haar moeders neus. Haar moeder leest het en begint te lachen. Bo kijkt beledigd. ‘Wat is er zo grappig mam? vraagt ze. ‘Weet ik niet… Maar wat is er dan?’ vraagt haar moeder die nog steeds lacht. ‘Ik wil hierheen!’ schreeuwt Bo bijna. Dan begint haar moeder nog harder te lachen. ‘Naar Amerika zeker? No way!’ Bo krijgt tranen in haar ogen. Kans verpest… Treurig loopt Bo terug naar boven. Ze hoort haar moeder nog steeds lachen. Dan krijgt ze een idee. Ze doet stiekem mee! Snel scrollt ze door haar afspeellijst met haar favoriete muziek. Ze kiest het nummer “Pokerface” van Lady Gaga. Vorig jaar met de eindmusical van groep 8 hebben ze een zelfgemaakt toneelstuk opgevoerd. Het was een groot succes en zij had de hoofdrol. Ze besluit hier een stukje uit te doen. Ze pakt haar telefoon en zet de camera aan. Dan begint ze te zingen. Ze stopt de camera, zet hem weer aan en begint met haar acteer gedeelte. Als het filmpje een half uur later eindelijk na allemaal blunders klaar is, zet ze het op internet onder de naam Audition “Talent College” Bo from Holland Tevreden drukt de op de uploaden knop. Zo, dat is gebeurd. In de bescrijving heeft ze ook nog even haar e-mail, telefoonnummer, adres en achternaam gezet. Dit MOET lukken! En het mooiste is, dat ze al binnen anderhalve week weet of ze is aangenomen!

 

‘Laura! Laura!’ roept Bo als ze de volgende dag op school komt. Laura kijkt om.’Bo! Niet zo overstuur! Wat is er aan de hand?’ ‘Ik heb auditie gedaan voor een school in Amerika voor talenten!’ Laura kijkt verbaasd. ‘Nog een keer? Ik volg je niet helemaal...’ Bo glimlacht. ‘Oke, ik zal het rustig vertellen. Ik zag een advertentie op internet over een of ander Talent College in Los Angeles. Een internationale school voor modellen, actrices, zangeressen en dansers! Ik heb meteen auditie gedaan! Als ik een van de 150 kinderen ben die per jaar worden aangenomen, mag ik 3 jaar naar Amerika voor een opleiding!’ Laura kijkt verbaasd. ‘En dat vindt je moeder zomaar goed?’ Bo’s gezicht betrekt. ‘Ik heb het gevraagd maar ze nam me niet serieus. Ze lachte me alleen maar uit.’ Haar gezicht staat niet meer verdrietig maar eerder boos. ‘Dit is wat ik wil, Laura. Ik heb hier in Nederland niks te zoeken. Ik wil een groot actrice worden! En wat ik wil, dat gebeurt! Mijn moeder kan me niet tegenhouden. Desnoods gaat ze niet mee naar Amerika. Maakt me helemaal niks uit! Ik doe alles voor deze school!’ Nu is het Laura’s beurt om bedroefd te kijken. Bo schrikt ervan. ‘Lau? Laurie? Wat is er?’ Laura kijkt haar aan. ‘En als je erheen gaat, hoe moet het dan met mij? Jij bent mijn enige vriendin! In deze klas kende ik helemaal niemand! Behalve jou. Jij… Jij bent mijn alles!’ Bo glimlacht. ‘Laura, misschien ga ik wel helemaal niet naar Amerika. Maak je nou maar niet te druk. Het komt goed. Dat beloof ik!’


s’ Avonds zit Bo samen met haar moeder aan het avondeten. Ik moet het vertellen! Ik moet het haar vertellen! Spookt het door haar hoofd. ‘Mam?...’ begint ze. ‘Ja schat?’ antwoordt haar moeder. ‘Ik heb toch auditie gedaan voor die school...’ zegt ze met een schuldig gezicht. ‘Bo… Ik zei toch dat het niet...’ Bo onderbreekt haar moeder. ‘Nee, dat zei je niet! Je stond me vierkant uit te lachen! Je nam me totaal niet serieus! Dit is wat ik wil!’ Bo's moeder kijkt treurig. ‘Bo, je weet niet wat dit allemaal inhoudt. Je verandert van school, woont in Amerika, een vreemd land met een vreemde taal… Dit is niet zomaar iets wat je wil… Het moet ook kunnen. Het is niet eens een goede opleiding. Er wordt minder van de belangrijke vakken gegeven voor Drama, Dansen en wat-dan-ook.’ Bo kijkt boos. ‘Ik heb toch al lekker auditie gedaan. Over een paar dagen weet ik of ik door ben. Dan mag ik doen wat ik altijd al wilde! En jij hebt het vast ook leuk in Amerika! Met al die...’ Dit keer onderbreekt haar moeder Bo. ‘Hoe bedoel je “jij”?’ Bo kijkt verbaasd. ‘Ehm… Gewoon, jij. Mijn moeder?’ Haar moeder glimlacht weer. ‘Ik wist wel dat je niet wist wat het allemaal inhield! Het is een opleiding. Voor jou! Ik mag sowieso niet mee. Jij zit daar dan alleen in een verblijf in je school. Op een kamer met andere meisjes. Ik zit gewoon in Nederland. Je kan me alleen bezoeken in de vakanties.’ ‘Daar had ik niet aan gedacht...’ zegt Bo. ‘Maar dan moet ik je maar missen. Ik doe alles voor deze droom! ‘Oke Bo, we spreken iets af. Als jij aangenomen wordt op dat “Talent College” dan mag je gaan. Ik zal je dan wel missen, maar het is inderdaad je grote droom dus...’ Bo onderbreekt haar. ‘DANKJE MAM! DIT IS HET BESTE WAT IEMAND OOIT VOOR MIJ HEEFT GEDAAN. Je bent de beste, mama!’ Haar moeder glimlacht. ‘Weet ik toch?’ En ze liggen allebei in een deuk.

 

Als dit verhaal vaak gelezen wordt, komt er een deel 2. Ik zou het fijn vinden als jullie een reactie achterlaten wat jullie ervan vinden en wat ik kan verbeteren.  (Sorry als er spelfouten in zitten)

Iesaake

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.