Blauwstad Deel 2

Door EPOCX gepubliceerd op Monday 30 December 15:11

Blauwstad Deel 2

 

Donker. De kamer is donker. Het is er vochtig en er is een geur van Dim Sum, een gerecht bestaand uit verschillende kleine hapjes veel voorkomend in Zuid-China. Jorif houd namelijk van Dim Sum. Hij stapt uit zijn bed en gaat op de geur van de Dim Sum af. Hij loopt tegen een laag tafeltje aan dat hij niet had gezien omdat het zo donker is. Hij merkt dat de Dim Sum geur afkomstig is van de tafel. En inderdaad, het traditionele mandje dat met een dekseltje bedekt wordt staat op de tafel. Hij gaat zitten en heft het dekseltje van het mandje op. Hij neemt een Dim Sum en inpecteerd het eerst grondig voor hij het in één keer in zijn mond stopt. En pas wanneer het eerste hapje achter de kiezen is vraagt Jorif zich toch iets af: Waarom ben ik niet dood? Aangezien ik geraakt ben door een waarschijnlijk giftige pijl van een Blauwiër zou dat toch het meest logische zijn? God zij dank! Ik leef nog! En de reden waarom Jorif zo blij is komt uit het donker aanwandelen, één van zijn trouwste dienaren komt langzaam maar zeker aangewandeld en neemt plaats aan de tafel. Deze dienaar heeft namelijk Jorif’s leven gered. “Goeie morgen” begint Jorif met een schorre stem, waarna hij hard moet beginnen kuchen. “Hoe lang heb ik geslapen?”

“Goeie morgen mijnheer, u heeft twee nachten doorgeslapen. Ik heb u een medicijn toegediend dat u wond moet genesen, gaat alles goed met u?” “Alles gaat prima met mij, hebben jullie die Blauwiër al kunnen opsporen?” Jorif voelt aan de wond in zijn nek, het is een diepe wond. Maar zijn dienaar heeft het vakkundig genezen.

“Nee mijnheer, ik wacht op bericht van mij *zilverlid, die is hem achterna gegaan.”

“Oké goed, maar het is van levensbelang dat ik verder vertel wat ik aan het vertellen was voor ik een pijl in mijn nek krijg. Ik vertelde je en jou *zilverlid al dat het voor iedereen onduidelijk is waarom Sandorp niet is vergaan in de strijd met Blauwstad maar dat het geheim van vader op zoon, jarenlang werd doorgegeven en dat ik dus weet hoe het komt en het is van levensbelang dat ik het nu aan u vertel. Voordat er nog eens zo een aanslag word gepleegd op mijn leven. Oké, het gaat hier om een geheim wapen. Het wapen is vergelijkbaar met een Nafick, het is gesmeden in de hallen van Knvabrië door mijn verre voorouders. Deze Nafick is echter speciaal. Het gaat hier om een betoverd exemplaar. Het droeg de naam ‘Gulden Navis’. De gouden gloed die ervan af kwam was als de gloed van de zonsopgang. Het was een vlijmscherp wapen. Dit voorwerp komt voor in de oudste legenden en tegenwoordig kent niemand de Gulden Navis nog. Volg mij.” Jorif stond recht en wenkte het zilverlid. Ze verlieten de kamer en liepen in de richting van de noordelijke vleugel van het gebouw. “Wat ik je nu ga tonen, zilverid, is het grootste geheim van Sandorp. Alleen door dit geheim zal Sandorp zijn tweede aanval van Blauwstad kunnen pareren. En even machtig kunnen worden als Blauwstad.” Ze lopen nu door een lange gang die recht naar de noordelijke vleugel van het paleis van Sandorp te gaan. De zuidelijke- en noordelijke vleugel van het paleis worden bijna volledig bezet door De Knabbers. De andere vleugels werden bewoond en gebruikt door de minderbelangrijke eenheden zoals eenheid één, vijf en acht. Soms werd een lid van een eenheid naar een andere eenheid verplaatst maar dat was niet vanzelfsprekend want de meeste leden spitste zich toe op een vakgebied. Zo is er bijvoorbeeld het vakgebied spionage of een vakgebied voor sluipmoordenaars en zo zijn er nog veel meer. Maar in eenheid K zijn er dus zestien leden, van alles wat. Van alle leden die er ooit zijn geweest hangt er een geschilderd portret aan de muur. En helemaal aan het einde van de gang is een deur, Jorif opent de deur en stapt met grote maar gecontroleerde stappen in de richting van de peperdure high-tech lift. Hij maakt een ingewikkelde handbeweging voor de sensor van de lift die voor een niet-getraind hand waarschijnlijk bijna onmogelijk is. En de goudkleurige deuren van de lift gaan open. De lift brengt hen naar de vijfenzeventigste verdieping, een verdieping waar het zilverlid nog nooit is geweest. Wanneer ze uit de lift stappen moet Jorif eerst nog allerhande ingewikkelde woorden uitspreken en codes invoeren in transparante, in de lucht zwevende schermen. Na vijf minuten kunnen ze de deur eindelijk openen die leid naar de kamer waar Jorif iets wil tonen. De deur is een gigantisch zilverkleurig geval. Maar met slechts één duwtje ertegen gaat de deur open. En het zilverlid is een beetje teleurgesteld. Hij had iets groots verwacht, één van moderne voertuigen die werden ontworpen door één van de leden van De Knabbers of op zijn minst een reusachtig oorlogstuig. Maar nee, in deze immense zaal waarvan je het einde niet kon zien stond slechts één kast. Een oude houten kast. Een gewoon mens zou de kast zelfs niet hebben zien staan. Maar De Knabbers hadden speciaal getrainde ogen de kilometers ver nog de kleinste details konden zien. Na tien minuten wandelen stonden ze dan eindelijk bij de kast. Jorif haalde diep adem, keek het zilverlid aan een stapte naar voren. Zijn linker arm strekte zich en hij nam de klink van de deur vast en hij opende de kast.



 

*zilverlid: één van de twee leden van een zilverbroederschap. Ze kunnen elkaars gedachten lezen door een hoog technologisch snufje in de vorm van een stukje zilver dat in hun voorhoofd is geplant.

 

Beste lezer, dit was het tweede deel van de fantasiereeks Blauwstad. Ik hoop dat je je ervan genoten hebt en voel je vrij om een reactie achter te laten.


Groet, EPOCX

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.