Een afspraak

Door Tilla gepubliceerd op Thursday 02 January 11:39

 

 

Hij arriveerde een kwartier te laat op de afgesproken plaats, maar omdat ik hem nog niet kende, wond ik me daar niet over op, hoewel ik het geen handige zet van hem vond voor een eerste date. Z’n donkere haar klopte, maar hij was kleiner dan hij had vermeld in zijn profiel, smaller ook, hij had een bijna jongensachtig postuur en hij was nogal casual, op het sjofele af gekleed. Dit was hem niet, besloot ik, of hij moest zich straks ontpoppen als een sterke, humorvolle, intelligente man.

Ik stelde voor naar de eerste de beste uitgang van Hoog Catharijne te lopen, wat hem verbaasde, want hij kende geen vrouw die niet van winkelcentra hield. We liepen buitenom. Ik attendeerde hem op het kleine café dat we passeerden.

Ken je Boslust? vroeg ik.

Bos wel, en lust ook, antwoordde hij gevat. Ik kon me van hem in combinatie met lust geen voorstelling maken.

Hoewel het mijn eigen idee was geweest om zo snel mogelijk af te spreken, was ik sinds vanmorgen behoorlijk nerveus. Het was mijn eerste date in lange tijd en ik vroeg me af of ik wel een zuiver oordeel zou kunnen vellen, of ik wellicht snel gïntimideerd zou raken en of ik wel een interessante gesprekspartner zou zijn. In Grand Café Olivier was het erg druk. Er was nog een tafeltje vrij. Ik koos de stoel tegen de muur, waardoor ik de zaal in kon kijken en hij alleen maar zicht op mij had.

Hij was vorig jaar ontslagen vanwege een faillisement, vertelde hij. Het kostte hem veel moeite om de dagen zinvol te vullen zonder baan en hij overwoog om voor zichzelf te beginnen. Toen hij werkloos werd, was hij 64 en door het UWV vrijgesteld van sollicitatieplicht. Al snel kwam zijn ex-echtgenote in beeld: zij eiste allimentatie en dat vond hij niet eerlijk, aangezien hij daardoor een flink deel van zijn inkomen aan haar moest afstaan, ondanks het feit dat zij nu een nieuwe partner had.

We bestelden koffie en spraken over de toestand in de wereld. Hier kwam zijn zoon ter sprake, die behoorlijk labiel was en over wie hij zich veel zorgen maakte. Dat was al met al de schuld van zijn ex-echtgenote, die zomaar van de een op de andere dag haar voornemen om te scheiden had aangekondigd, nu zes jaar geleden.

Het tweede kopje koffie smaakte goed. De spanning zakte en dat zag hij.

Je bent wel zelfverzekerd hè, zei hij.

Ik knikte.

Hij benadrukte dat hij onder de indruk was geraakt van mijn profiel op de datingsite. Dat sprong er echt uit, zei hij. Goed om te weten. Ik probeerde het gesprek op een algemeen onderwerp te brengen, want ik wilde niet teveel over mezelf loslaten.

We bleken ook een gemeenschappelijke interesse te hebben, kunst. Hij had, net als ik, een cursus kunstgeschiedenis gevolgd bij de Vrije Academie. Ook hier had hij een negatieve ervaring: de deelnemers waren bijna allemaal hoogopgeleid en dat hadden ze hem duidelijk laten voelen.

Het was inmiddels lunchtijd en we bestelden iets te eten. In café Olivier houden ze van grote, dikgesneden boerenboterhammen en hun croque monsieur zag er allesbehalve verfijnd uit, zag ik aan de tafeltjes naast mij. Ik koos voor de tomatensoep, opgediend in een klein pannetje van gietijzer. De soep was heerlijk, net als de bruine boterham die erbij werd geserveerd. Mijn tafelgenoot deed zijn best op de reuzentosti.

Hij legde uit waar zijn behoefte om een eigen zaak te beginnen vandaan kwam. Die dateerde uit een ver verleden, toen hij de kans had laten lopen omdat zijn ex-echtgenote juist op dat moment een zware postnatale depressie had gekregen.

De laatste ronde.

Wat gaan we doen, vroeg hij. Ik besloot dat de afspraak geen vervolg zou krijgen en handelde volgens het boekje.

Ik ga eens op huis aan, zei ik. En dan denk ik er nog even over.

We kunnen altijd emailen, zei hij nog.

Op de terugweg richting station passeerden we het conservatorium. Hier bleek de ex-echtgenote haar opleiding te hebben gevolgd.

Mijn trein vertrok van perron 12, de zijne van perron 14. We zouden nog geruime tijd tegenover elkaar staan voordat onze treinen zouden arriveren.

Ik maakte rechtsomkeert en liep dwars door Hoog Catharijne terug naar de binnenstad. Ik ging op zoek naar nieuwe schoenen.

 

 

 

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Leuk om te lezen.